II GSK 2812/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Łukasza S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 852/15 w sprawie ze skargi Łukasza S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę kasacyjną. II GSK 2812/16 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd I instancji), oddalił skargę [...] (dalej: Skarżący), na decyzje Dyrektora Izby Celnej w [...], z dnia [...] lipca 2015r. (dalej: DIC), wydanej w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem gry. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że: W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych, w dniu 12 stycznia 2015 r., w lokalu mieszczącym się w [...] , przy ulicy [...] oraz po wykonaniu eksperymentu ustalono, że na znajdujących się tam automatach do gier, o nazwie: Multi Gaminator 42 oraz Hot Spot nr MC 1037, urządzano gry niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych ( tj. Dz.U. 2015 poz. 612 ze zm., dalej: u.g.h.). Ustalono również, że w dniu 19 grudnia 2014r., Skarżący zawarł umowę najmu powierzchni części lokalu, z firmą [...], na potrzeby działalności związanej z powyższymi automatami do gier. Zgodnie z zawartą umową zobowiązał się on do sprawowania opieki nad automatami, oraz informowania o ich usterkach oraz innych nieprawidłowościach. Skarżący nie ubiegał się o zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w [...], decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości po 12.000 zł, od każdego automatu, z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automatach poza kasynem gry, bez wymaganej koncesji, powołując się na art. 2 ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 u.g.h. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Celnej we [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego eksperymentu, jak również na podstawie zeznań Skarżącego, jego pracownika oraz opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki ustalono, że gra na zastanych w lokalu Skarżącego automatach, ma charakter losowy, odpłatny i komercyjny. Tym samym gra na badanych automatach jest grą spełniająca definicję określoną w art. 2 ust. 3 u.g.h. i art. 2 ust. 5 u.g.h. Skarżący nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry, czy też innego zezwolenia określonego w przepisach u.g.h. Zawierając umowę najmu z firmą [...] miał natomiast świadomość jaki rodzaj działalności będzie prowadzony w lokalu. Zobowiązał się zgodnie z § 6 umowy do sprawowania stałej opieki nad automatami, informowania o stwierdzonych usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach. Zapewniając możliwość działania automatów, poprzez udostępnienie lokalu, instalacji automatów i ich eksploatacji, stał się urządzającym gry hazardowe, w rozumieniu przepisów u.g.h. Ustalony stan faktyczny, zdaniem Sądu I instancji, uprawniał organy do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. i art. 89 ust. 2 pkt. 2 u.g.h. Podkreślił również, że art. 89 u.g.h. nie ogranicza kręgu podmiotów które podlegają karze pieniężnej za urządzanie gier hazardowych i gier na automatach. Brak jest bowiem podstaw do uznania, iż kara dotyczy tylko podmiotów które mogłyby uzyskać koncesję, z pominięciem innych podmiotów które urządzają gry hazardowe i gry na automatach poza kasynem gry. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie daje również podstaw do przyjęcia, iż odpowiedzialności tej nie podlegają podmioty prowadzące działalność gospodarczą jako osoby fizyczne. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., P 4/14, wskazał, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej, a art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7 oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, tak więc nie ma wątpliwości co do ich obowiązywania. Uznał również, że nie ma podstaw do przyjęcia, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w świetle wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. C – 213/11, C – 214/11 i C – 217/11 oraz postanowień dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L. 98.204.37 ze zm. dalej: dyrektywa 98/34/WE), jest przepisem technicznym. Wskazany przepis sam w sobie nie kwalifikuje się bowiem do żadnej z grup przepisów technicznych, w rozumieniu przywołanej dyrektywy. Przepis ten nie ustanawia żadnego zakazu, lecz zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach ustawy, co oznacza, że w relacji do nich, realizuje funkcję gwarancyjną. Ustanawia on sankcję za działania niezgodne z prawem, a ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. Podkreślił, iż TSUE we wskazanym wyroku ograniczył się do uznania za przepis techniczny, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, art. 14 u.g.h., nie odniósł się natomiast do przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Według Sądu I instancji związek tych przepisów z art. 14 u.g.h. nie ma charakteru, który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Ocena charakteru wskazanego związku nie może bowiem nie uwzględniać treści regulacji ustanowionej na gruncie art. 89 ust. 1 i ust. 2 oraz 90 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., a przez to również funkcji wymienionego przepisu, którą ocenił, jako samoistną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U.1997.78.483 ze zm.), powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r., P 32/12 wskazując, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny, za wykroczenie skarbowe określone w art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999r. kodeks karny skarbowy ( t.j. Dz.U. 2013 poz. 186 ze zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Nie podzielił również zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego. Podkreślił, iż organy celne, w postępowaniu podatkowym prowadzonym na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h., posiadają autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek do wymierzenia stronie kary za urządzenie gry na automatach poza kasynem gry. W ramach tych ustaleń organy podatkowe mają prawo dokonać samodzielnej oceny charakteru gry, uwzględniając treść art. 4 ust. 2 u.g.h. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Skarżący, zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu wszelkich działań, które winny zmierzać do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry. Natomiast analiza dokumentacji w postaci umowy najmu wskazuje na to, iż Skarżący nie urządzał gier na automatach, a jedynie wynajmował powierzchnię w swoim lokalu innej firmie która wstawiała na wynajętej powierzchni automaty do gier stanowiące własność innego podmiotu niż Skarżący. Skarżący nie dokonywał żadnych czynności faktycznych ani prawnych związanych z automatami do gier, przez co nie powinien być uznany za urządzającego gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych b. naruszenie przepisów art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z dnia ustawy 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz.U. 2015 poz. 613 z zm., dalej: ordynacja podatkowa), w zw. z art. 14 i art. 89 ust.1 i ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, polegające na oddaleniu skargi oraz niezastosowaniu przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie tj. niestwierdzeniu nieważności decyzji organu drugiej i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, jako decyzji wydanych bez podstawy prawnej, c. naruszenie przepisów art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14 u.g.h.w związku z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, poprzez oddalenie skargi i niezastosowanie przez Sąd I Instancji środka określonego w ustawie, tj. nieuchylenie decyzji, mimo że wydana została na podstawie nienotyfikowanego art. 14 ust. 1 u.g.h. i ściśle z nim związanego art. 89 ustawy o grach hazardowych, a więc na podstawie przepisów, które nie mogą być skutecznie stosowane z uwagi na niedochowanie przez ustawodawcę krajowego obowiązku notyfikacji "technicznych przepisów" ustawy i ustanowionego w nich zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, d. naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122,187 § 1 i 191 ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie przez Sąd I Instancji środka określonego w ustawie i uznanie przez Sąd, że Organy administracji celnej przeprowadziły postępowanie niewadliwie tj. bez naruszenia przepisów art. 122, 187 §1 i 191 ordynacji podatkowej, podczas gdy zebrany przez organ materiał dowodowy budził wątpliwości i sprowadzał się tylko do wyników eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy służb celnych, mimo uzasadnionych zastrzeżeń co do charakteru urządzeń, e. naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi, podczas gdy zaskarżone decyzje organu celnego tak pierwszej, jak i drugiej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, w związku z czym w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarga winna zostać uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego to jest: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy do uiszczenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może być zobowiązany jedynie podmiot określony w art. 6 ust. 4 u.g.h. tj. urządzający gry hazardowe bez koncesji i zezwolenia oraz urządzający gdy na automatach poza kasynem gry w rozumieniu przepisów u.g.h. Natomiast osoba fizyczna nie może ponosić sankcji administracyjne za delikt w sytuacji gdy ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje tych osób jako podmiotów uprawnionych do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. b. art. 8 i art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż można prowadzić postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie nie mającej zastosowania wobec polskich podmiotów nienotyfikowanej Komisji Europejskiej przez Polskę normy art. 14 u.g.h., która to norma została w sposób wiążący uznana przez TSUE za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, c. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 , ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną ich wykładnię i błędne przyjęcie, iż przepisy art. 89 u.g.h. stanowią podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej i mogą mieć zastosowanie w oderwaniu od przepisów art. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy normy te są ściśle ze sobą powiązane, a przepisy art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pk 2 u.g.h. jako przepisy sankcjonujące naruszenia zakazu przewidzianego przez art. 14 ust. 1 u.g.h. nie stanowią samodzielnej podstawy do wymierzenia kary pieniężnej. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIC wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się nie uzasadniona. Zauważyć należy, iż Skarżący oparł część zarzutów wskazanych w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania ( pkt.I b i c) oraz naruszenia prawa materialnego ( pkt II b i c), na założeniu, iż decyzja DIC, zaakceptowana przez Sąd I instancji, została wydana w oparciu przepisy techniczne, to jest art. 14 ust. 1 u.g.h, oraz art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. , które nie podlegały notyfikacji i z tego względu nie mogły stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Skarżącego co do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i co do charakteru relacji zachodzącej między tym przepisem, a art. 14 ust. 1 tej ustawy. Funkcja realizowana przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nadaje bowiem temu przepisowi samoistny charakter w stosunku do art. 14 ust. 1 u.g.h., co uzasadnia twierdzenie o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Wskazać należy, że Trybunał Sprawiedliwości, w wyroku z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, uznał przepis art. 14 ust. 1 u.g.h za przepis techniczny, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, co potwierdził w orzeczeniu z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie C - 98/14. Jednakże nie oznacza to, iż wyrok ten miał dalej idące konsekwencje , niż te które wyraźnie wynikają z jego treści oraz treści wytycznych, w szczególności w zakresie uznania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za przepis techniczny. Podkreślić również należy, że powyższe kwestie stanowiły przedmiot wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016r., II GPS 1/16). Zgodnie z punktem 1 sentencji tej uchwały, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy powyższej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Uchwałą tą skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego jest związany z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala na rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjąć wykładni prawa innej od przyjętej przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia przepisów postępowania określone w pkt I b i c, oraz zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego określone w punkcie II b i c należy uznać za nie uzasadnione. Nie uzasadniony okazał się również zarzut oparty o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegający na niepodjęciu wszelkich działań, które winny zmierzać do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przyjęcia, że Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, jak również zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 § 1 i 191 ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że organy administracji celnej przeprowadziły postępowanie bez naruszenia przepisów art. 122, 187 §1 i 191 ordynacji podatkowej, podczas gdy zebrany przez organ materiał dowodowy budził wątpliwości i sprowadzał się tylko do wyników eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy służb celnych. Podkreślić należy, że o skuteczności zarzutów opartych na wskazanej podstawie nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez pojęcie wpływu, określone w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, może mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast przepis art. 176 p.p.s.a. nakłada na Skarżącego nie tylko obowiązek wskazania podstaw kasacyjnych, a w ich ramach, zarzutów naruszenia określonych przepisów, lecz również obowiązek ich uzasadnienia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wiąże się to z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Skarżący jest więc zobowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, bowiem gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia powyższych przepisów postępowania, którego skutkiem byłby istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe zarzuty, nie zostały bowiem sprecyzowane i uzasadnione, a który co najmniej uprawdopodabniałby, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik sprawy mógłby być inny. Jak wynika natomiast z akt sprawy, organ przeprowadził w tym zakresie postępowanie ustalając, iż Skarżący zawarł umowę najmu z firmą [...], na podstawie której wynajmował pomieszczenie w którym zamontowano automaty do gry. Skarżący zobowiązał się do sprawowania opieki nad automatami i informowania o usterkach i innych nieprawidłowościach. W toku postępowania organ przesłuchał Skarżącego oraz jego pracownika. W toku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy przeprowadzono eksperyment celem ustalenia, czy na automatach urządzano gry niezgodnie z przepisami u.g.h. Wydając decyzję oparł się również o opinie biegłego włączone do akt, z innego postępowania, które zostały wykonane w odniesieniu do każdego z automatów do gier. Skarżący natomiast w toku postępowania nie oferował żadnych wniosków dowodowych. Podkreślić również należy, iż w ramach zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. Skarżący zarzucił nie podjęcie wszelkich działań, które winny zmierzać do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry. Nadto wskazał że analiza dokumentacji w postaci umowy najmu wskazuje na to, iż nie urządzał gier na automatach, a jedynie wynajmował powierzchnię w swoim lokalu innej firmie która wstawiła na wynajętej powierzchni automaty do gier, nie stanowiących jego własności. Stwierdził, iż nie dokonywał żadnych czynności faktycznych ani prawnych związanych z automatami do gier, przez co nie powinien być uznany za urządzającego gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych Istota zarzutu odnosi się więc do błędnego zastosowania prawa materialnego, a nie do ustaleń stanu faktycznego. Z tego też powodu zarzut jest nietrafny i nie może on być podstawą oceny zaskarżonego wyroku, bowiem sformułowany został w ramach wadliwie określonej podstawy kasacyjnej. Nie uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, na osobę fizyczną. Zdaniem Skarżącego do uiszczenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może być zobowiązany jedynie podmiot określony w art. 6 ust. 4 u.g.h., a więc urządzający gr y hazardowe bez koncesji i zezwolenia oraz urządzający gdy na automatach poza kasynem gry w rozumieniu przepisów u.g.h., a nie osoba fizyczna. Wskazać więc należy, że w art. 89 u.g.h. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Przepis ten nie konkretyzuje podmiotu, do którego jest adresowany. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność, jest więc każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), który urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma znaczenia natomiast, to czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, a której jak wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać Podkreślić należy, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wskazuje, iż karze pieniężnej podlega zachowanie które narusza zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie wskazuje natomiast iż tej karze podlega zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16 stanowiącej w punkcie 2 jej sentencji, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Uchwałą tą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, nie uzasadniony tym samym okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a polegający na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.