VII SA/Wa 2170/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2016r. po rozpoznaniu wniosku D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W dniu 26 października 2015r. do Sądu wpłynął uzupełniony na formularzu PPF wniosek D. B. w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W związku z niewystarczającymi danymi do rozpoznania złożonego wniosku wezwaniami z dnia 25 listopada 2015r., z dnia 12 stycznia 2016r. i dnia 1 lutego 2016r. wezwano wnioskodawczynię do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 1 lutego 2016r. wnioskodawczyni w piśmie z dnia 8 lutego 2016r. (data wpływu do Sądu 9 lutego 2016r. ) oświadczyła, iż rezygnuje z przyznania prawa pomocy. Powyższe uzasadniła tym, iż pozostaje w separacji z mężem i nie jest w stanie podać w przybliżeniu jego obecnych dochodów. W sprawie zważono, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem to wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy i to strona decyduje o tym, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy i w jakim zakresie. Powyższe oznacza, że żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. W niniejszej sprawie skarżąca w piśmie z dnia 8 lutego 2016r. (data wpływu do Sądu 9 lutego 2016r.) zrezygnowała z przyznania prawa pomocy. Nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został cofnięty – strona swą wolę w tym zakresie wyraziła jednoznacznie w przywołanym piśmie. Wskazać należy, iż cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest skuteczne niezależnie od tego, z jakich przyczyn wnioskodawczyni dokonała tej czynności. Wobec powyższego postępowanie zainicjowane przedmiotowym wnioskiem podlega umorzeniu. Stosownie bowiem do treści art. 249a p.p.s.a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249 a p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.