II GZ 168/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt III SA/Po 1130/15 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: oddalić zażalenie Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarządzeniem z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1130/15, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) wezwał R. P. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania, w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; powoływanego dalej jako: rozporządzenie Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r.). W zarządzeniu zamieszczono pouczenie o rygorze odrzucenia zażalenia w przypadku nieuiszczenia wskazanej kwoty w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł R. P., domagając się jego uchylenia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zgodność z prawem zaskarżonego zarządzenia Sędziego WSA w Poznaniu z dnia 21 września 2016 r. podkreśla, że zgodnie z art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Stosownie zaś do treści art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W rozpoznawanej sprawie zarządzenie z dnia 21 września 2016 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania zostało wydane na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. Zdaniem NSA, należy zauważyć, że przepis ten stanowi, iż wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych - 100 zł. W świetle powyższej regulacji sąd kasacyjny stwierdza, że wysokość wpisu została w zarządzeniu ustalona prawidłowo pomimo, że Sąd I instancji wskazał błędną podstawę prawną. Powołanie błędnej podstawy prawnej nie oznacza jednak, że wezwanie było jej pozbawione. Treść art. 233 p.p.s.a. stanowi bowiem, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu. Uznać zatem należy, że brak stosownej regulacji w rozporządzeniu nie oznacza, iż zażalenie na zarządzenie jest wolne od wpisu. Obowiązek uiszczenia wskazanej opłaty wynika wszak wprost z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina w tym miejscu o zasadzie wynikającej z art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, może dotyczyć zarówno postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 194 § 1 p.p.s.a.), jak i zarządzenia przewodniczącego (art. 198 p.p.s.a.). Wysokość wpisu od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego można zaś określić na podstawie art. 233 p.p.s.a., w którym ustawodawca wskazał, iż "w rozporządzeniu należy uwzględnić, że wpis nie może być niższy niż sto złotych /.../", co oznacza minimalną kwotę wpisu sądowego. Ponadto w myśl art. 167 p.p.s.a. przepisy działu III rozdziału 10 "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego, zaś art. 198 p.p.s.a. nakazuje odpowiednie stosowanie do zarządzeń przewodniczącego przepisów działu IV rozdziału 2 "zażalenie" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 986/14). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie, mimo wskazania w zarządzeniu Sędziego WSA w Poznaniu błędnej podstawy określającej wysokość wpisu, tj. § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania w kwocie 100 zł, było prawidłowe. Z przyczyn powyższych Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 i art. 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.