IV SA/Wa 2990/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania B. O. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu [...] Miasta W. z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami w bryle budynku na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. P. na terenie [...] w W. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 23 lutego 2012r. B. O. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej. Organ I instancji ustalił, że teren inwestycyjny obejmujący działkę skarżącej znajduje się w obszarze LsVI, Lz. Teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Działka w poprzednio obowiązującym planie miejscowym tj. Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] września 1992r. znajdowała się w obszarze MU-21 o funkcji mieszkaniowo-usługowej. W planie tym brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Natomiast decyzją z dnia [...] września 2002r. Wojewoda [...] wyraził zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] na cele nieleśne pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. W konsekwencji Zarząd [...] Miasta W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Wskutek odwołania wniesionego przez B. O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] orzekł jak uprzednio tj. odmówił ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu podano, że zgoda Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002r. została wydana do planu, który nie został uchwalony, a nie do poprzednio obowiązującego planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] września 1992r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. O. Kolegium rozpoznając to odwołanie podniosło następujące kwestie. Przytoczyło brzmienie art. 61 ust. 1 pkt ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r, poz. 199 ze zm.), dalej "u.p.z.p." i stwierdziło, że ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne m.in. gdy teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne lub uzyskał taką zgodę przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 - w niniejszej sprawie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miast W. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] września 1992r., w planie tym przedmiotowy teren nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Następnie organ przytoczył obszerny fragment jako cytat uchwały siedmiu Sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010r. (sygn.. akt II OPS 1/10) na potwierdzenie, że w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. warunek wydania decyzji nie jest spełniony jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda właściwego organu na zmianę przeznaczenia, a zgoda ta nie została wykorzystana w uchwalonym planie miejscowym. Zdaniem organu znaczenie w sprawie ma jedynie fakt, czy dla przedmiotowego terenu wydana była zgoda na zmianę przeznaczenia terenu leśnego na cele nieleśne w planie z 1992r. Z akt wynika bezspornie, że takiej zgody nie było, została wydana dopiero w 2002r. Z tego względu nie ma znaczenia, że teren w planach przedwojennych i powojennych został wyłączony z produkcji leśnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. O. na podstawie art 52 § 1, 53 § 1, 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a Na podstawie art. 57 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzuciła: • naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że warunki wskazane w powołanym przepisie nie zostały spełnione, tj. że teren inwestycji wymaga zgody na wyłączenie z produkcji leśnej, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy taka zgoda nie jest wymagana, • naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. polegające na przyjęciu, że teren inwestycji wymaga zgody na wyłączenie z produkcji leśnej, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że teren został wyłączony z produkcji leśnej, naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. polegające na podpisaniu decyzji bez podania przy podpisach imienia i nazwiska osób wchodzących w skład organu kolegialnego upoważnionego do wydania decyzji. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w całości, ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. także o uchylenie decyzji Zarządu [...] Miasta W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Wniosła nadto o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że organy właściwe w sprawach warunków zabudowy pominęły istotny fakt, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Dyrektor Generalny lasów Państwowych uchylił postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i umorzył postępowanie na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p., co skutkuje uznaniem, że uzgodnienie zostało dokonane. Skoro organ odpowiedzialny za ochronę lasów dokonał uzgodnienia, to tym bardziej zaskakująca jest odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy w związku z niespełnieniem przesłanki dotyczącej gruntów leśnych. Dalej strona wskazuje, że organ ustalił, iż w toku przygotowywania planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc, nie została uzyskana zgoda na przeznaczenie gruntu leśnego na cele nieleśne. W niniejszej sprawie warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie, że teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntu. Zdaniem skarżącej taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Skoro bowiem teren objęty uzgodnieniem uzyskał w planie, który utracił moc przeznaczenie inne niż leśne, a planowana obecnie inwestycja mieści się w zakresie celów objętych tym planem, to brak jest podstaw do uzależniania przez organ uzgodnienia projektu decyzji od przedłożenia przez stronę, stosownej zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Strona podkreśla, że uzyskanie takowej zgody stanowiło jeden z warunków uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro zaś plan ten został uchwalony i jako przepis prawa miejscowego przez okres kilku lat kształtował politykę przestrzenną miasta, stanowił podstawę do wydawania stosownych decyzji, to należy uznać go za wystarczający dokument do ustalenia, czy nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntów leśnych objętych tym planem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014r, poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przywołany przez organy art. 61 ust. 1 u.p.z.p. statuuje przesłanki pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wydanie warunków zabudowy. Dopiero łączne spełnienie wymagań w nim określonych uzasadnia ustalenie tych warunków zgodnie z żądaniem inwestora. Jednym z koniecznych warunków jest taka sytuacja, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz. 139 ze zm.). Aby stwierdzić, czy dany teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne należy w pierwszej kolejności dokonać ustaleń co do charakteru działki, na której jest planowana inwestycja. Z akt administracyjnych – jak ustalił organ w oparciu o wypis z ewidencji gruntów – wynika, że działka nr ew. [...] z obrębu [...] to Ls VI i Lz i obejmuje powierzchnię 1185m kw. (k.20 akt adm.). Z tego względu słusznie organ wywiódł, że teren wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, co wynika z brzmienia art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 1205 ze zm.). Organ przyjął w oparciu o wypis z ewidencji gruntów i budynków charakter leśny spornej działki. Natomiast z art. 2 ust. 2 pkt 1 tej ustawy wynika, że gruntami leśnymi są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach. Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014r, poz. 1153, dalej zwana: "ustawa o lasach") definiuje pojęcie lasu, nie odnosząc się w żaden sposób do zapisów w ewidencji gruntów. Niemniej w orzecznictwie (choć dotyczy to spraw podatkowych) prezentowane jest stanowisko, że o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą, samodzielnie kwestionować organy, poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w ustawie o lasach i z pominięciem zapisu w ewidencji (vide wyrok NSA z 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 842/05 oraz wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012r. sygn. akt II FSK 984/11). Wydaje się, że nie ma przeszkód, aby prezentowany wyżej sposób rozumowania recypować do spraw planistycznych. Wobec tego należy przyjąć, że pomimo wprowadzenia ustawą z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nowej definicji gruntu leśnego (poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych odnosiła się do zapisów w ewidencji gruntów i budynków) ewidencja gruntów i budynków ma decydujące znaczenie dla klasyfikacji określonego gruntu jako stanowiącego lub niestanowiącego las, także z uwagi na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r, Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że nie była wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gdyż plan stanowił i przeznaczał działkę na cele nieleśne. Przede wszystkim nie można twierdzić, że fakt obowiązywania planu i jego zapisy powodowały już same w sobie, że nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntu na cele nieleśne. Zarówno obowiązująca ustawa, jak również ustawa z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.) przewidywała kompetencje organów właściwych w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych do decydowania w sprawie wyrażania zgody na zmianę przeznaczenia. A samej zmiana dokonywała się poprzez uchwalenie planu miejscowego. Fakt, że na danym terenie plan dopuszczał możliwość zabudowy nie oznaczało, że nastąpiła zmiana przeznaczenia tego terenu. Działka zachowywała nadal charakter działki leśnej. Z tego też powodu w 2002r. została wydana decyzja wyrażająca zgodę na zmianę przeznaczenia działki na cele nieleśne. Organ ustalił, że działka nr ew. [...] z obrębu [...] w poprzednio obowiązującym planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] września 1992r. znajdowała się w obszarze o funkcji mieszkaniowo-usługowej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych teren, dla którego mają zostać ustalone warunki zabudowy nie wymaga "nowej" zgody pod warunkiem przeznaczenia terenu zgodnie z celem określonym w planie miejscowym, który z mocy art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. utracił moc obowiązującą (vide wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012r. sygn. akt II OSK 761/11). Istota jednak sprawy sprowadza się do innej kwestii. Mianowicie organ przywołał i obszernie zacytował uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010r. (sygn. akt II OPS 1/10), który na tle stosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. zajął następujące stanowisko. Zdaniem NSA zaprezentowanym w tej uchwale wykładnie gramatyczna, celowościowa i systemowa prowadzą do wniosku, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda właściwego organu, wyrażona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Koniecznym warunkiem "skuteczności" takiej zgody, tj. możliwości użycia gruntu leśnego na cele nieleśne, jest "wykorzystanie" tej zgody przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Faktem jest, że taka zgoda została uzyskana – mianowicie decyzją z dnia [...] września 2002r. Wojewoda [...] wyraził zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] na cele nieleśne pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Niemniej jednak zgoda ta nie została wykorzystana w procedurze planistycznej, albowiem poza sporem jest, że plan miejscowy uwzględniający tę zgodę wyrażoną w 2002r. nie został uchwalony. Tym samym zasadnie Kolegium uznało, że warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. związany z faktem wydania decyzji wyrażającej zgodę na zmianę przeczenia na cele nieleśne w 2002r. nie został spełniony gdyż zgoda ta nie została wykorzystana przy uchwalaniu planu miejscowego. W niniejszej sprawie problem polega na odwrotnej relacji, o ile bowiem plan dopuszcza możliwość zabudowy, o tyle organy powinny ustalić, czy uprzednio została wydana decyzja (rozstrzygnięcie) właściwego organu do ochrony gruntów leśnych. W dacie podejmowania uchwały w sprawie planu tj. w 1992r. obowiązywała ustawa z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ((Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne można dokonać jedynie w ramach planów zagospodarowania przestrzennego gmin, miast oraz miast i gmin (...). Natomiast według art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), który to akt prawny z zakresu planowania obowiązywał w dacie uchwalania planu z 1992r., projekt planu miejscowego podlega uzgodnieniu z zainteresowanymi organami administracji państwowej oraz właściwymi organami wojskowymi i właściwymi organami podległymi Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Z przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym wynika, że zgoda na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne powinna być wyrażona przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego (vide wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1993r. sygn. SA/Wr 1781/93). Zatem pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, jak i obecnie, konieczne było uprzednie uzyskanie zgody właściwego organu administracji na zmianę przeznaczenia. Co prawda zmiany tej dokonywano w planie, niemniej konieczna była uprzednia zgoda wydana na podstawie art. 7 ust. 2-5 ustawy z dnia 26 marca 1982r. Stąd też zadaniem organu było ustalenie, czy takowa zgoda została uzyskana. Zgoda taka powinna zostać uprzednio udzielona w trybie ustawy z dnia 26 marca 1982r., a następnie wprowadzona do planu. Te dwie czynności muszą być dokonane w odpowiedniej kolejności. Jak zostało to ustalone przez organ w oparciu o dane zawarte w aktach administracyjnych (k. 68 akt adm.) nie było takiej zgody bowiem w ogóle nie wystąpiono o nią. Oznacza to, że przy uchwalaniu planu miejscowego w 1992r. nie było zgody na zmianę przeznaczenia tych gruntów jako leśnych na cele nieleśne. Tym samym nie został spełniony jeden z wymaganych warunków określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zasadnie zatem organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że teren inwestycji został już wyłączony z produkcji leśnej. Zasady wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej i leśnej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych zostały określone w rozdziale 3 tej ustawy "Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej" (art. 11-14). Z kolei wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej niezgodne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zostało uregulowane w art. 28-30 rozdziału 7 - "Kontrola wykonania przepisów ustawy". Wyłączenie z produkcji gruntów rolnych leśnych, może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie (art. 11 ust. 1). Osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji (art. 12 ust. 1). Pojęcie "wyłączenia z produkcji" - zdefiniowane w przepisie art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oznacza "rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów". Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie poglądem orzecznictwa, wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która w świetle przepisu art. 11 ust. 1 ustawy nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. Użyte przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 pojęcie użytków, gruntów i gruntów leśnych "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" oznacza przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wynika z analizy art. 11 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i art. 28 ust. 2 tej ustawy. Z art. 7 ust. 1 ustawy z kolei wynika, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast art. 28 ust. 2 ustawy przewiduje konsekwencje wyłączenia z produkcji gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne. Inne rozumienie pojęcia "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy, którego celem była ochrona gruntów rolnych i leśnych polegająca m.in. na ograniczaniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Z powyższego wynika, że nie ma w świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych możliwości zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu rolnego, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje takiej możliwości (wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., II OSK 674/07, Lex nr 467518). W myśli powyższych unormowań, aby doszło do wyłączenia z produkcji gruntów rolnych lub leśnych zgodnego z przepisami przedmiotowej ustawy, grunty te winny być uprzednio przeznaczone na cele nierolne lub nieleśne i należy uzyskać decyzję zezwalającą na takie wyłączenie. Tym samym kwestia wyłączenia gruntów jest następstwem uprzedniej zmiany przeznaczenia tych gruntów, co oznacza, że zarzut skargi w tym zakresie jest bezprzedmiotowy. W kwestii braku odmowy uzgodnienia projektu decyzji przez organ właściwy dla ochrony gruntów leśnych to należy stwierdzić, że kwestia zmiany przeznaczenia ma priorytetowe znaczenie. Jeśli bowiem organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy uzna, że nie zostaje spełniony którykolwiek z warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. odstępuje od dokonywania uzgodnień projektu decyzji, o których mowa w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 u.p.z.p. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.