II OZ 930/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1174/15 odrzucające zażalenie K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2016 r. w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 1174/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2016 r. oddalające wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 5 listopada 2015 r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 25 listopada 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł oraz uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie odpisu skargi – w terminie 7 dni do dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec nieprawidłowości w doręczeniu skarżącemu przesyłki przez InPost sp. z o.o. przesyłkę wysłano ponownie za pośrednictwem Poczty Polskiej. Wezwania doręczono skarżącemu w dniu 23 grudnia 2015 r. W dniu 7 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego, k. 16) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odpisu skargi oraz złożenia formularza PPF. Do wniosków załączył odpis skargi. Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków (złożenie formularza PPF). Postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 22 marca 2016 r. W dniu 30 marca 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając zażalenie, wskazał, że zażalenie podlega odrzuceniu, albowiem zostało wniesione z uchybieniem terminu. Powołał się na art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Natomiast w myśl art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 178 wskazanej ustawy wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2016 r. zostało doręczone stronie w dniu 22 marca 2016 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg w dniu 23 marca 2016 r. i upłynął w dniu 29 marca 2016 r. Uznać zatem należało, że zażalenie skarżącego z dnia 30 marca 2016 r. (data stempla pocztowego) wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 194 § 2 P.p.s.a. i podlegało odrzuceniu. Podkreślić należy, że wraz z odpisem postanowienia z uzasadnieniem z dnia 17 marca 2016 r. doręczono stronie pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia wraz z konsekwencjami niedochowania wymogów. Z uwagi na powyższe Sąd odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zaskarżył je w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wskazał, że Sąd I instancji odrzucił zażalenie, jako wniesione z uchybieniem terminu. Przyznał, że do uchybienia istotnie doszło, jednak bez udziału winy skarżącego, jako że jest osobą nieporadną, [...] (problemy [...]). W zaistniałej sytuacji równolegle złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W oparciu zaś o art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Z akt sprawy wynika, że postanowienie z dnia 17 marca 2016 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 marca 2016 r. (k. 46 akt sądowych), a zatem termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 29 marca 2016 r. Skarżący nadesłał zażalenie na to postanowienie w dniu 30 marca 2016 r. (data stempla pocztowego), a zatem po upływie siedmiodniowego terminu na wniesienie zażalenia. Skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia zażalenia (pismo o doręczeniu odpisu postanowienia, k. 40 akt sądowych), a pomimo to wniósł ten środek zaskarżenia po upływie ustawowego terminu do jego złożenia. Zasadnie zatem Sąd I instancji odrzucił zażalenie skarżącego na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Dodatkowo należy podnieść, że zawarty w zażaleniu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2016 r. nie może być rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu zażalenia, w którym Sąd bada czy przesłanki, na których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.