I GZ 71/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2199/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2199/15, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę Spółki A (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Sąd wskazał, że Spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi, tj. odpisu pełnego z KRS w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone Spółce 20 maja 2015 r. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie z dniem 27 maja 2015 r. Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucono naruszenie: – art. 46 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że z tego przepisu wynika, że przedstawienie pełnego odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS jest brakiem formalnym skargi; – art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie w sprawie, w braku ku temu podstaw, bowiem skarga nie posiadała braków formalnych, a już na pewno nie były to braki istotne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieusprawiedliwione i podlega oddaleniu. brak formalny skargi Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą spółkę do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, wynikających z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze fakt, iż brak formalny w postaci nieprzedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. dokumentu na podstawie którego Sąd I instancji mógłby bez wątpliwości zbadać umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki, nie został uzupełniony w wyznaczonym w zarządzeniu terminie, NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął prawidłowe rozstrzygnięcie odrzucając tę skargę w oparciu o powołany art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, aby została rozpoznana przez sąd administracyjny, powinna być kompletna oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakiem formalnym, jak miało to miejsce w sprawie niniejszej, Sąd I instancji zasadnie wezwał stronę skarżącą do jego uzupełnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieuzupełnienie braku formalnego skargi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez nienadesłanie na wezwanie Sądu odpisu pełnego z KRS musiało skutkować odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji. O tym zaś, iż skarżąca została wezwana do nadesłania stosownego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki, bezspornie świadczy właśnie treść wezwania z dnia 11 maja 2015 r. oraz informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, z której wynika, iż na przesyłkę składało się wezwanie do złożenia KRS (k. 23). W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA zasadnie stanął na stanowisku, iż bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na uzupełnienie określonego braku formalnego, musiał skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony w postaci odrzucenia wniesionej skargi z przyczyn formalnych, a tym samym niepoddania jej w ogóle ocenie merytorycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podjął więc prawidłowe rozstrzygnięcie w postaci odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.