I SA/Wa 1678/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. D., H. T. i I. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa - po rozpatrzeniu wniosku A. D., H. T. i I.G. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1959 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Nieruchomość [...] położona przy ul. [...], ozn. "[...] stanowiąca własność W. A. i Z. małżonków [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) – powoływany dalej jako "dekret warszawski" - i z dniem jego wejścia w życie przeszła na własność Gminy [...], a następnie na własność Skarbu Państwa. Prezydium Rady Narodowej w [...] orzeczeniem z dnia [...] lipca 1959 r., nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku dekretowego byłych właścicieli przedmiotowej nieruchomości - odmówiło im przyznania prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren tej nieruchomości jest przeznaczony pod użyteczność publiczną – rozbudowa szpitala. Zatem korzystanie przez dotychczasowych właścicieli z tego gruntu nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższego orzeczenia nie zostało wniesione odwołanie. W dniu 17 września 1999 r. J. D. (spadkobierca byłych właścicieli ww. nieruchomości) złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1959 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia wskazując, że w dacie wydawania kontrolowanego orzeczenia obowiązywał "Plan Generalny na lata 1955-1965" zatwierdzony przez Prezydium Rządu. Dodał, iż w zasobach archiwalnych nie ma uwierzytelnionej wersji tego planu. Był on jednak - jako prawidłowo uchwalony i ogłoszony – prawem powszechnie obowiązującym. Ponadto powołał się na notatkę służbową z której wynika, że przedmiotowa nieruchomości przeznaczona była pod rozbudowę Szpitala Miejskiego Nr [...] zgodnie z lokalizacją szczegółową Nr [...] dla Wydziału Zdrowia. Rozbudowa ta spełniała warunki art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17 poz. 70) rozszerzającego zakres podstaw do odmowy przyznania prawa własności czasowej. Od decyzji niniejszej strony nie złożyły wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu [...] maja 2013 r. A. D., H. T. i I. G. zwróciły się do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. podnosząc, że przeprowadzone przez ten organ postępowanie było rażąco wadliwe. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1959 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast co prawda nie dokonał ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową nieruchomość obowiązującego w dniu wydania kontrolowanej decyzji dekretowej - jednakże uchybienie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Minister za prawidłowe ustalenia organu dotyczące przeznaczenia ww. nieruchomości na cele użyteczności publicznej. Powołał się w tym zakresie na decyzję o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] lutego 1959 r. zgodnie z którą nieruchomość położona przy ul. [...] przeznaczona była pod rozbudowę Szpitala Miejskiego nr [...]. Minister podzielił stanowisko Prezesa, iż brak było możliwości pogodzenia korzystania przez dotychczasowych właścicieli z przedmiotowej nieruchomości, gdyż w jej przypadku miała zastosowanie ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia, która rozszerzała zakres podstaw do odmowy przyznania prawa własności czasowej. A.D., H. T. i I. G. złożyły wniosek o ponowne rozpoznanie niniejszej sprawy zarzucając organowi bezzasadne uznanie, że art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. zawiera normy stanowiące wzorzec, przez który powinna być oceniana w postępowaniu nadzorczym każda decyzja rozpoznająca wniosek dekretowy po 5 kwietnia 1958 r. Podniosły ponadto, że przepisy tej ustawy mogły być wzorcem dla oceny decyzji dekretowej dokonywanej przez organ nadzoru wyłącznie w przypadku gdyby były wyraźnie wskazane jako podstawa rozstrzygnięcia w osnowie tejże decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego gmina miała obowiązek uwzględnić wniosek dekretowy, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Następnie wskazał, iż w niniejszej sprawie odmowa przyznania żądanego prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] wynikała z niemożności pogodzenia korzystania z nieruchomości przez dotychczasowych właścicieli z jej przeznaczeniem na cele wskazane w ustawie z dnia 12 marca 1958 r. - pod użyteczność publiczną. Wyjaśnił, że konkretyzacja tego celu nastąpiła w decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia 21 lutego 1959 r. Powołał się też na uchwałę Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 5/08, w której Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie o roszczeniach dekretowych następowało na podstawie dekretu, ale z uwzględnieniem innych aktów prawnych, które miały wpływ na treść stosowanych przepisów dekretu. Oceniając zatem w postępowaniu nadzorczym decyzję dekretową, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nie mógł pominąć przepisów obowiązujących w dacie jej podjęcia tj. ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70) - której art. 51 ust. 1 rozszerzył katalog przesłanek do odmowy przyznania prawa własności czasowej. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wyjaśnił, iż oceniając legalność decyzji dekretowych wydanych po dniu 5 kwietnia 1958 r. (tj. po dniu wejścia w życie ww. ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości) organ nadzoru nie tylko bierze pod uwagę przepisy dekretu warszawskiego, ale również uwzględnia inne akty prawne, które miały wpływ na treść stosowanych przepisów dekretu. Wyjaśnił też, że okoliczność, iż w orzeczeniu organu dekretowego nie powołano wprost art. 51 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nie zmienia faktu, że przepis ten obowiązywał w dniu wydania orzeczeń i był brany pod uwagę w postępowaniu dekretowym oraz obecnie w postępowaniu nadzorczym. W związku z powyższym organ uznał za prawidłowe stanowisko, iż przyznanie dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej nie było możliwe w dniu wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 1958 r. - z uwagi na obowiązywanie decyzji lokalizacyjnej o przeznaczeniu terenu pod rozbudowę szpitala miejskiego tj. na cele użyteczności publicznej. Podzielił również wyrażone w decyzji pierwoszoinstancyjnej stanowisko, iż nieustalenie przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w decyzji nadzorczej przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania terenu nie stanowi rażącej wady tej decyzji. Nie ma ona bowiem wpływu na treść rozstrzygnięcia, które jest prawidłowe. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu A. D., H. T. i I. G. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciły w niej naruszenie: - art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości poprzez błędne uznanie, iż normy te wskazują wzorzec, przez który powinna być oceniana każda decyzja rozpoznająca po dniu 5 kwietnia 1958 r. wniosek dekretowy, nawet w przypadku gdy normy te nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia decyzji wydanej w trybie zwykłym wyłącznie na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego; - art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, polegające na błędnym uznaniu, iż brak ustalenia przez kontrolowany organ planu zagospodarowania, obejmującego przedmiotową nieruchomość, obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji dekretowej, nie stanowi rażącego naruszenia prawa; - art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż legalność decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1959 r. może być oceniana w postępowaniu nadzorczym z uwzględnieniem celu użyteczności publicznej wskazanym w decyzji o lokalizacji szczegółowej w sytuacji, gdy decyzje o lokalizacji nie mogą być utożsamiane z aktem planowania przestrzennego zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące na określonym terytorium, a zatem nie mogły mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dekretowej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "ppsa"). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 kpa. Postępowanie takie jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 kpa, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia - a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, lecz ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych przez ten przepis (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia - odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa - ustawodawca wskazał także "rażące naruszenie prawa" (pkt 2 ww. § 1). W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że naruszenie może być uznane za rażące, gdy jest ono oczywiste i koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W wyniku tego naruszenia powstają zatem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, iż doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego. Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, iż niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jakby gdyby od początku nie została wydana. W postępowaniu nieważnościowym organ ogranicza się do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, poczynionych w toku i na gruncie zwykłego postępowania. Oznacza to badanie ostatecznie zakończonej sprawy, na gruncie wyłącznie zgromadzonego tam materiału dowodowego, pod kątem naruszenia norm materialnych oraz procedury uregulowanej w kpa, a także przepisów o charakterze procesowym zawartych w regulacjach obejmujących prawo materialne. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności orzeczenia organu, który - prowadząc postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji odmawiającej przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej - uznał, że dla oceny kontrolowanego orzeczenia znaczenie ma nie tylko powołany w nim art. 7 dekretu warszawskiego ale również obowiązujący wówczas art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17 poz. 70) Wskazać należy, że - jak słusznie podniósł Minister Infrastruktury i Rozwoju w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - organ administracji publicznej prowadząc postępowanie nadzorcze, nie może ograniczyć się jedynie do analizy przepisów powołanych w podstawie prawnej kontrolowanej decyzji. Dokonując oceny czy decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa nie można bowiem pominąć przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, nawet jeśli nie zostały one powołane w podstawie prawnej. Jak wskazał ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. I OPS 5/08, rozstrzygnięcie o roszczeniu dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych następowało na podstawie dekretu o gruntach warszawskich, ale z uwzględnieniem także przepisów innych aktów prawnych, które miały wpływ na treść stosowanych przepisów dekretu o gruntach warszawskich. Decydujące znaczenie ma zatem stan prawny istniejący w dniu wydania kontrolowanej decyzji. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że kwestionowane orzeczenie Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1959 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] zostało wydane po wejściu w życie obowiązującej od dnia 5 kwietnia 1959 r. ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Zgodnie z art. 51 ust. 1 tej ustawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, odmowa przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej mogła nastąpić również ze względu na cele użyteczności publicznej, obrony Państwa, albo do wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a także dla planowanej realizacji na ich terenie budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego. Powołany wyżej przepis art. 51 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej przewidywał możliwość wydania decyzji odmownej także na podstawie tego przepisu. Nie ma przy tym znaczenia, jak słusznie przyjęły organy, że kwestionowana decyzja dekretowa nie zawiera tej podstawy prawnej w swojej treści, gdyż był to akt powszechnie obowiązujący, a organy administracji miały obowiązek jego stosowania. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na specyfikę prawną gruntów położonych na terenie objętym działaniem dekretu warszawskiego. Z dniem wejścia w życie dekretu własność tych gruntów przeszła z mocy prawa na rzecz gminy [...], a następnie stała się własnością Skarbu Państwa. Wspomniany art. 51 ustawy wywłaszczeniowej uwzględniał zatem specyfikę prawną gruntów warszawskich i zdaniem Sądu niewątpliwie winien być stosowany przy rozpoznawaniu wniosków dekretowych. Przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na cele użyteczności potwierdza natomiast, jak wskazał Minister w zaskarżonej decyzji, decyzja lokalizacyjna z dnia [...] lutego 1959 r., z której wynika, że przedmiotowa nieruchomość przeznaczona została na rozbudowę Szpitala Miejskiego Nr [...]. Szpital zaś niewątpliwie jest placówką użyteczności publicznej. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż choć istotnie - jak wskazali skarżący - decyzje o lokalizacji nie są tożsame z aktem planowania przestrzennego, to jednak plan ten uszczegóławiają, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Z uwagi zaś na charakter placówki szpitalnej oraz jej cel i rozmiar w ówczesnym czasie i systemie mógł być realizowany wyłącznie przez Państwo. Zatem dalsze korzystanie z gruntu przez dotychczasowego, prywatnego właściciela nie dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zagospodarowania przestrzennego. Zaś realizacja inwestycji rozbudowy szpitala uzasadniała jej przejęcie na podstawie art. 3 w związku z art. 51 ustawy z 12 marca 1958 r o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości oraz w związku z art. 7 ust. 2 dekretu - jako nieruchomości niezbędnej na cel użyteczności publicznej. Przy czym możliwość stosowania przepisu art. 51 ww. ustawy - jako podstawy orzeczenia dekretowego nie budzi wątpliwości i w orzecznictwie jest przyjmowana (por. wyroki NSA: z 15 kwietnia 2009 r. I OSK 1427/08, z 3 sierpnia 2011 r. I OSK 1383/10, z 6 lutego 2013 r. I OSK 1643/11 CBOSA). Cel lokalizacji szczegółowej broni zatem odmownego orzeczenia administracyjnego, wykluczając przy tym możliwość przetransponowania na grunt niniejszej sprawy stanowiska zawartego w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 5/08 (ONSAiWSA z 2009 r., nr 2, oz. 18) - wywodu będącego podstawą tezy, wedle której przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy) na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. Przy czym raz jeszcze podkreślenia wymaga, że nie ma przy tym znaczenia, iż w orzeczeniu dekretowym nie powołano przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. – skoro taki przepis obowiązywał, a tylko wadliwie nie został powołany. Wadliwość ta nie stanowi jednakże rażącego naruszenia prawa. Skoro orzeczenie odpowiada przesłankom z art. 51 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17 poz. 70) - to nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności takiego orzeczenia. Przy czym orzeczenie to nie narusza także żadnego z innych przepisów - co czyni niezasadnym zarzuty skargi. W związku z powyższym Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości . Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego. W ocenie Sądu Minister Infrastruktury i Rozwoju przeprowadził wnikliwie postępowanie administracyjne, rozstrzygnięcie oparł na zgromadzonym materiale dokumentacyjnym i dokonał prawidłowej oceny kwestionowanej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1959 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej - pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 kpa. Uzasadnił przekonująco swoje decyzje – zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.