II FZ 51/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. w przedmiocie wpisu od skargi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2896/15 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie. II FZ 51/16 UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 2 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2896/15, w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania, Przewodniczący Wydziału III WSA w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Wskazano przy tym na wymóg uiszczenia tej kwoty w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W zażaleniu na to zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie jako rażąco naruszające art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP. Z uzasadnienia wynika, że skarżący uważa, iż skargę w niniejszej sprawie winno się traktować jako złożoną razem z innymi jego skargami, w tym i w sprawie, w której wpis został opłacony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do regulacji zawartej w art. 231 powołanej ustawy, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu zostały określone w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decydujące znaczenie dla ustalenia wysokości należnej opłaty sądowej w rozpatrywanej sprawie ma okoliczność, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r. pozostawiające bez rozpoznania pismo z dnia 10 kwietnia 2015 r. zatytułowane "skarga". Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym 100 zł. Należy więc uznać, że został on określony w należnej wysokości. Skarżący nie podważa w zażaleniu tych ustaleń, skupia się natomiast na wskazaniu, że wezwano go do uiszczenia wpisu w kilku sprawach, gdy w zasadzie pobrany zostać winien tylko jeden wpis. Należy w związku z tym zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami rozpatrywanej sprawy, na jej gruncie zaś przedmiotem oceny – zainicjowanej wniesionym, rozpatrywanym obecnie zażaleniem – jest ustalenie prawidłowości wykonania obowiązku Przewodniczącego Wydziału, który wynikał z powołanych przepisów prawa. Obowiązek ten, w granicy niniejszej sprawy, polegał na wezwaniu skarżącego do uiszczenia wymagalnych opłat sądowych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że z tego obowiązku wywiązano się należycie – wpis został określony w odpowiedniej wysokości, a wobec tego, że nie został opłacony, słusznie wezwano do jego uiszczenia. Trudno przy tym uznać, że jakkolwiek naruszone mogły zostać wskazane artykuły Konstytucji RP. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.