IV SAB/Wa 4/16

Dnia 23 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2016 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.V. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku 1. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpatrzenia wniosku A.V., M.V. oraz J.V. z dnia 3 lipca 2013 roku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej ds. Wywłaszczeń przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1970 roku, nr [...] oraz utrzymanej nią w nocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...].03.1970r. nr [...]; 2. stwierdza, że w dacie wniesienia skargi Minister Infrastruktury i Rozwoju pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w punkcie 1; 3. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie 2 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego A.V. kwotę 357 zł (trzystu pięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Pismem z dnia 24 listopada 2015 roku A.V. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu"), za pośrednictwem Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej "Ministra"), skargę na bezczynność Ministra w rozpatrzeniu wniosku A.V., M.V. i J.V., w miejsce której wstąpili L.M. i J.M., o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...].07.1970r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 1970 r., nr [...], o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 5.118 m2 z całości nieruchomości o pow. 16,1255 ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej własność B.V., R.V. i M.V. II. Stan sprawy, poprzedzający wniesienie przez skarżących wskazanej wyżej skargi do Sądu, przedstawia się w następujący sposób: 1. W dniu 4 lipca 2013 roku, pismem z dnia 3 lipca 2013 roku A.V., M.V. oraz J.V. złożyli do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnego Ministra Infrastruktury i Budownictwa) wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1970 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 1970 r., nr [...], orzekającej o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], [...], [...] i [...] oraz [...], oznaczonych na dzień wywłaszczenia jako działki o nr [...] o powierzchni 2 m2, nr [...] o powierzchni 627 m2, nr [...] o powierzchni 627 m2, nr [...] o powierzchni 626 m2 z całej nieruchomości o powierzchni ok. 20 ha. 2. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zwróciło się do wnioskodawców – A.V., M.V. i J.V. o sprecyzowanie żądania poprzez wskazanie decyzji, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności oraz wskazania zakresu żądnego stwierdzenia nieważności. W dniu 30 lipca 2013 roku wnioskodawcy sprecyzowali żądanie wniosku. 3. Pismami z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zwróciło się do Urzędu Miasta [...] oraz Archiwum Państwowego w [...] z prośbą o udostępnienie akt archiwalnych sprawy wywłaszczeniowej. 4. Pismem z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zawiadomiło strony postępowania w trybie art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. 5. W dniu 24 października 2013 r. Urząd Miasta [...] przesłał do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyrys z mapy ewidencyjnej, kopie mapy archiwalnej oraz wypisy z rejestru gruntów. 6. W dniu 25 listopada 2013 roku Archiwum Państwowe w [...] przesłało do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej akta archiwalne sprawy wywłaszczeniowej. 7. Pismem z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju zwróciło się do A.V., M.V. i J.V. z prośbą o nadesłanie informacji dotyczących W.K. i W.L. 8. Pismem z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju poinformował strony, w trybie art. 36 § 2 k.p.a., o nowym terminie rozstrzygnięcia sprawy wyznaczonym na dzień 31 października 2014 r. 9. Pismami z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju zwróciło się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z wnioskiem o udostępnienie danych o adresie zameldowania W.K. i W.L. 10. W dniu 9 czerwca 2014 r. wnioskodawcy poinformowali Ministra Infrastruktury i Rozwoju o zgonie W.L.i wskazali krąg spadkobierców zmarłego oraz ich adresy zamieszkania. 11. W dniu 9 marca 2015 r. A.V., M.V. i J.V. wezwali Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia stanu naruszenia prawa jakim jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. 12. W dniu 28 lipca 2014 r. Minister Spraw Wewnętrznych przesłał Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju dane osobowo – adresowe W.K. 13. Pismem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju poinformowało strony, w trybie art. 36 § 2 k.p.a. o nowym terminie rozstrzygnięcia sprawy, który został wyznaczony na dzień 30 czerwca 2015r. 14. Pismem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju zwróciło się do prawdopodobnych spadkobierców W.L. z prośbą o nadesłanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po W.L. lub notarialnych aktów poświadczenia dziedziczenia. 15. W dniu 22 maja 2015 r. wnioskodawcy przedłożyli akt poświadczenia dziedziczenia po J.V. 16. W dniu 27 lipca 2015 r. A.V., M.V., L.M. i J.M. wezwali Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia stanu naruszenia prawa jakim jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. 17. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju poinformowało strony, w trybie art. 36 § 2 k.p.a., o nowym terminie rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczonym na dzień 15 września 2015 r. 18. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju złożyło wniosek o przesłanie wypisu z ewidencji gruntów i budynków celem ustalenia aktualnego stanu prawnego nieruchomości. 19. W dniu 9 września 2015 r. Urząd Miasta [...] przesłał Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju wypis z rejestru gruntów dla Miasta [...] potwierdzający stan prawny nieruchomości. 20. Pismem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju zawiadomiło, że w sprawie z wniosku A.V., M.V. i J.V., w miejsce której wstąpili L.M. i J.M. zebrany został materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy. Strony zostały poinformowane o możliwości składania dodatkowych wyjaśnień i wniosków oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie w gmachu Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju. 21. W dniu [...] grudnia 2015 roku Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał decyzję znak [...], [...], w której po rozpatrzeniu wniosku A.V., M.V., L.M. i J.M. o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...].07.1970r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 1970 r., nr [...], o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. 5.118 m2 z całości nieruchomości o pow. 16,1255 ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej własność B.V., R.V. i M.V. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1970 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 1970 r., nr [...]. III. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 29 grudnia 2015r., Minister wniósł o jej oddalenie, wskazując na 1) wydanie w dniu [...] grudnia 2015 r. decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...].07.1970r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...].03.1970r., nr [...]; 2) zobowiązanie organu nadzoru do ustalenia wszystkich stron postępowania, 3) konsekwencję zaniechania zapewnienia udziału stron w postępowaniu w postaci wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wynika, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie zaś do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności i jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność organu ma zatem na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. Skargę należało uwzględnić, albowiem prowadzone przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 1970 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 1970 r., nr [...], orzekających o wywłaszczeniu nieruchomości, dotknięte jest bezczynnością. Stwierdzić w pierwszej kolejności należy, że stosowna skarga została wniesiona do Sądu po dopełnieniu przez skarżącego koniecznego wymogu formalnego, polegającego na uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa (pisma z dnia 9 marca 2015r. i z dnia 27 lipca 2015 r.). V. Ocena przebiegu prowadzonego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowania administracyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego i innych osób o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej, prowadzi do następujących wniosków: 1. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. 2. W przedmiotowej sprawie skarżący i inni wnioskodawcy pismem z 3 lipca 2013r., nadanym w placówce pocztowym w dniu 4 lipca 2013 roku, doręczonym Ministrowi w dniu 10 lipca 2013 r., wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1970 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 1970 r., nr [...]. Nie mogąc doczekać się rozpoznania sprawy, pismem z 9 marca 2015 r. wnioskodawcy wezwali Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcie naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie. Wnioskodawcy ponowili wezwanie pismem z dnia 27 lipca 2015 r. Oba wezwania pozostały bez odpowiedzi. Z przedłożonych przez organ akt sprawy wynika, że pierwszą czynnością jaką organ podjął w sprawie, mającą znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia było wezwanie wnioskodawców do sprecyzowania żądania pismem z dnia 25 lipca 2013 r. Kolejną czynnością było wystąpienie przez organ, pismami z dnia 17 września 2013 r. do dwóch podmiotów - Urzędu Miasta [...] oraz Archiwum Państwowego w [...] z o udostępnienie akt archiwalnych dotyczących decyzji z dnia [...] lipca 1970 r. oraz z dnia [...] marca 1970 r. Dopiero po upływie 9 miesięcy, bo pismem z dnia 22 maja 2014 r. Minister zwrócił się do wnioskodawców o nadesłanie informacji dotyczących uczestników postępowania oraz pismem z dnia 27 maja 2014 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych z wnioskiem o udostępnienie danych adresowych uczestników postępowania. Po upływie kolejnych 10 miesięcy Minister, pismem z dnia 24 marca 2015 r., zwrócił się do potencjalnych spadkobierców o nadesłanie dokumentów świadczących o przyjęciu spadku po zmarłym uczestniku postępowania. Po upływie kolejnych 4 miesięcy, pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r., organ wezwał podmiot do przedłożenia wypisów z rejestru gruntu celem ustalenia aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Następnie pismem z dnia 21 września 2015 r. organ zawiadomił strony postępowania o zgromadzeniu materiał niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ostatecznie w dniu 22 grudnia 2015 r. organ, po trzykrotnej zmianie terminu rozpoznania wniosku – na dzień 31 października 2014 r. (pismo z dnia 22 maja 2014 r.), na dzień 30 czerwca 2015 r. (pismo z dnia 24 marca 2015 r.), na dzień 15 września 2015 r. (pismo z dnia 7 sierpnia 2015 r.), rozpoznał wniosek skarżącego oraz innych wnioskodawców wydając decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1970 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 1970 r., nr [...]. 3. Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał decyzję po wniesieniu skargi do WSA w Warszawie, ale przed wydaniem wyroku przez Sąd w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym bezczynność będąca przedmiotem skargi przestała istnieć, gdyż po wniesieniu skargi organ załatwił sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej, którą obecnie strony mogą zwalczać na etapie postępowania administracyjnego poprzez jej zaskarżenie. W konsekwencji powyższego postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie wyznaczenia organowi terminu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a (pkt 1 wyroku ). Wydanie jednak przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie nie powoduje, iż postępowanie sądowoadministracyjne stało się zbędne w całości. Art. 149 § 1 lit. b p.p.s.a. stanowi bowiem, że oprócz czynności stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności konieczne jest także stwierdzenie czy owa stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto jak stanowi z kolei art. 149 § 2 p.p.s.a Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku bezprzedmiotowości nałożenia na organ zobowiązania do dokonania czynności z uwagi na jej wykonanie, Sąd winien rozstrzygnąć pozostałe kwestie, w szczególności, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wykładnia art. 149 p.p.s.a., zgodnie z którą, wydanie przez organ pozostający w bezczynności aktu po wniesieniu skargi wyklucza możliwość orzeczenia o rażącym naruszeniu prawa przez organ, który dopuścił się bezczynności prowadziłoby do pozbawienia strony możliwości dochodzenia odszkodowania, o którym mowa w art. 417¹ § 3 k.c. za szkodę, której źródłem jest niewydanie orzeczenia lub decyzji, a także wypaczałoby sens zmian wprowadzonych ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011r. oraz ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, która weszła w życie z dniem 17 maja 2011r. oraz ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011r.). Ratio legis tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienia efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji. 5. Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie rozstrzygającej wniosek skarżącego oraz pozostałych wnioskodawców, ale jednocześnie orzekł, że Minister Infrastruktury i Rozwoju nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ przez ponad dwa miesiące od dnia otrzymania sprecyzowanego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 1970 r. oraz z dnia [...] marca 1970 r. nie podjął żadnej czynności w sprawie. Kolejna czynność została podjęta dopiero po upływie kolejnych 9 miesięcy, kiedy organ zwrócił się o nadesłanie informacji, a następna po upływie kolejnych 10 miesięcy, kiedy organ podjął czynności celem ustalenia kręgu następców prawnych zmarłego uczestnika postępowania. Kolejne 4 miesiące organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie i dopiero we wrześniu 2015 r. uznał, iż zgromadził materiał dowodowy umożliwiający wydanie rozstrzygnięcia. Zaniechania organu doprowadziły do wielokrotnego przekroczenia miesięcznego terminu na rozpoznanie sprawy, wskazanego w art. 35 §. 3 k.p.a. Opieszałość organu doprowadziła do sytuacji, w której organ trzykrotnie był zmuszony do wyznaczenia kolejnego terminu rozpoznania sprawy. Przy czym nawet ostateczny termin rozstrzygnięcia sprawy wyznaczony na dzień 15 września 2015 r. został przekroczony o ponad 3 miesiące. W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania, uznał, że na dzień wyrokowania organ był bezczynny. 6. Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność (aczkolwiek naganna), nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, organ przedsięwziął czynności faktyczne zmierzające do rozpoznania wniosku, w szczególności w zakresie gromadzenia istotnych dla sprawy dokumentów. Ponadto, Sąd zauważa, że realia prowadzenia dużej liczby analogicznych postępowań przez organ czynią praktycznie niemożliwym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia. Jakkolwiek, nie wpływa to na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak w znacznym zakresie determinuje ocenę, że zaistniała bezczynność organu w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie: art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art.149 § 1 pkt 1, art.149 § 1 pkt 3, art.149 § 1 a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.