I SAB/Ol 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na bezczynność Starosty "[...]" w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów postanawia odrzucić skargę. A. Sp. z o.o. w "[...]" (dalej spółka, skarżąca) wniosła w dniu 26 stycznia 2016r. skargę na bezczynność Starosty "[...]" w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji sądu administracyjnego, jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna. Z analizy złożonej skargi wynika, że jej przedmiotem skarżąca uczyniła bezczynność wierzyciela w przedmiocie zajęcia stanowiska co do zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Natomiast na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w tym czasie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. W dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658, zwana dalej ustawą nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, ma zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po 15 sierpnia 2015r. (art. 2 ustawy nowelizującej). Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wraz z wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga datowana jest na dzień 22 stycznia 2016r., wpłynęła do organu 26 stycznia 2016r., a organ przekazał ją zgodnie z procedurą tutejszemu Sądowi. Tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. już w znowelizowanym brzmieniu. Na tej podstawie Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, aktualnie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania bezczynności organu egzekucyjnego lub też rozstrzygnięć ostatecznych organów egzekucyjnych wydanych w sprawie głównej. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, w związku z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.