IV SA/Po 996/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty G. nr [...]z dnia [...] sierpnia 2015 r.; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z.S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Starosta G. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art.34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz.1409 z późniejszymi zmianami zwanej dalej również jako "p.b.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 z późniejszymi zmianami zwanej dalej jako "k.p.a") zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.K. (zwanemu dalej jako "Inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (11 mieszkań) z handlem i usługami w parterze w G., przy ul. [...] - dz. nr [...], ark. [...], zaliczanego do kat. –XIII. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że decyzja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta G. w dniu [...] maja 2014 r. (decyzja ustalająca warunki zabudowy - uwaga Sądu). Przed wydaniem decyzji zostało wydane w dniu [...] lutego 2015 r. postanowienie nr [...] o wyrażeniu zgody na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych, które dotyczyło wykonania otworów okiennych i gzymsów w ścianie zlokalizowanej bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2015 r. wpłynęło pismo od Z.S. (zwanego dalej również jako "Skarżący"), będącego współwłaścicielem działki przyległej nr [...], w którym informuje on o braku informacji w dokumentacji na temat oddziaływania planowanej budowy na budynek zlokalizowany na działce nr [...]. Organ wyjaśnił, że na stronach 80-85, w sposób szczegółowy przedstawiono opis stanu technicznego budynku sąsiedniego, położonego na działce nr [...]. Przedstawiono informację o braku negatywnego wpływu inwestycji na istniejący budynek. Zdaniem organu I instancji dokumentacja projektowa została sporządzona i sprawdzona przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, nie ma zatem żadnych przesłanek do ponownego sprawdzenia opracowanej dokumentacji o co wnosił Skarżący. W odwołaniu Skarżący podniósł, że nie został zachowany siedmiodniowy termin na zapoznanie się z aktami. Ponadto decyzja narusza jego prawo własności i pomija negatywny wpływ inwestycji na jego nieruchomość. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 p.b. badany projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został opracowany oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b., dołączyły do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ odwoławczy zaznaczył, że do wniosku dołączono ostateczną decyzję Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i handlem w parterze w miejsce rozebranego budynku na działce o nr ew. [...], akr. [...] przy ul. [...] w G. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami powyższej decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności nie przekracza wyznaczonych obowiązujących linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, czy wysokości. Ponadto obiekt będzie posiadał odpowiednią szerokość elewacji frontowej budynku oraz konstrukcję dachu. Stosownie do punktu 2.1.d. decyzji o warunkach zabudowy wysokość projektowanego budynku może wynosić max. III kondygnacje nadziemne, jednakże wysokość nowoprojektowanego budynku nie może być wyższa niż korona murów kamienicy przy ul. [...], działka nr [...], ark. [...]. Zdaniem Wojewody z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowany budynek nie jest wyższy niż budynek na działce o nr ew. [...]. W ocenie Wojewody lokalizacja obiektu nie narusza odległości wskazanych w §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U nr. 75, poz. 690 ze zm. zwanego dalej również jako "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r."). Zaznaczył, że jak wynika z decyzji o warunkach zabudowy szerokość elewacji frontowej nowoprojektowanego budynku ma być równa szerokości frontowej granicy działki, co oznacza, że projektowany budynek może powstać w granicy z działkami sąsiednimi (działki o nr ew. [...] i [...]). Na powyższe wskazuje także ustalona w decyzji o warunkach zabudowy obowiązująca linia zabudowy. Planowany budynek nie posiada wysokości większej niż ten na działce o nr ew. [...]. Wojewoda wskazał, że Inwestor uzyskał postanowienie Starosty G. z dnia [...] lutego 2015 r, znak: [...] udzielające zgody na wykonanie ścian z otworami okiennymi bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...], gzymsów bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną nr [...] oraz wykonanie wejść do budynku bez zadaszenia lub podcieniu ochronnych, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. Ze względu na usytuowanie projektowanego budynku, jego wysokość, odległość innych budynków nie dojdzie także do ewentualnego naruszenia §13 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.. Jak wynika z projektu budowlanego zostaną także spełnione wymagania z §271-273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczące bezpieczeństwa pożarowego. W ocenie Wojewody planowanej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Ponadto projekt zaopiniował Miejski Konserwator Zabytków w G., a Inwestor uzyskał od tegoż organu niezbędne pozwolenia. Projekt jest kompletny i został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 - ze zm. ). W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Z.S. ponownie podniósł, iż organ I instancji nie dochował siedmiodniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Zaznaczył, że zbiornik na wody opadowe zlokalizowany został na poziomie piwnic jego posesji w odległości umożliwiającej przesączanie wody. Projekt znacząco narusza jego prawo własności poprzez zagrożenia pominięte na etapie projektowania Zaznaczył, że w opisie projektu podano iż zabezpieczeniem przed zawaleniem się jego budynku będą podpory umieszczone na elewacji budynku będącego jego własnością, jednak nikt nie występował o zgodę na umieszczenie czegokolwiek podczas ewentualnej budowy na jego posesji. Zaznaczył też, że podczas całego procesu uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy jak i pozwolenia na budowę wielokrotnie podkreślał potrzebę naprawy popękanej ściany . W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. Inwestor wniósł o oddalenie skargi podzielając argumentację organu zawartą w zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, że niedotrzymanie terminu do zapoznania się z aktami dotyczyło M.S., a nie Skarżącego. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie doszło też do naruszenia przepisu § 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Inwestor podkreślił, że Skarżący wyraźnie w skardze podaje, że na nieruchomości Inwestora ma zostać posadowiony zbiornik na wody opadowe, co wyklucza możliwość kierowania wód na inne nieruchomości. Kwestię ewentualnego wstępu na teren sąsiedni, w tym na teren Skarżącego w czasie wykonywania robót reguluje art. 47 p.b. i postępowanie w tego rodzaju sprawach toczy się już po uzyskaniu pozwolenia na budowę i rozpoczęciu robót. Ponadto kwestia popękania ściany nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. Skarżący podniósł zarzut braku uwzględnienia w projekcie miejsc parkingowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), zwanej dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (11 mieszkań) z handlem i usługami w parterze w G., ul. [...] - dz. nr [...], ark. [...], zaliczanego do kat. –XIII. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z art. 28 ww. ustawy wynika ogólna reguła, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki wynikają z art. 29-31. Zgodnie z art. art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitym Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązkiem organu administracji jest więc ocena zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Te określone zostały m.in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z kolei z § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepis ten nie wyznacza konkretnego sposobu ustalenia ilości miejsc postojowych jednak uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu (tak NSA w wyroku z dnia 25 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 549/10 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wydanej dla przedmiotowej inwestycji decyzji ustalającej warunki i zabudowy wskazano, że miejsca postojowe w ilości 1 miejsce na jedno mieszkanie zapewnione zostaną w istniejącym garażu usytuowanym przy ul. [...], którego właścicielem jest Inwestor. Powyższe postanowienia decyzji ustalającej warunku zabudowy znajdują odzwierciedlenie w projekcie zagospodarowania terenu, w którym wskazuje się, że miejsca postojowe zostały zapewnione w ilości 11 sztuk (1 stanowisko na jedno mieszkanie) w istniejącym garażu przy ul. [...], którego Inwestor jest właścicielem. O ile dopuszczalne w ocenie Sądu było zapewnienie miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji na innej nieruchomości niż teren inwestycji, w sytuacji gdy nieruchomość ta jest jednocześnie własnością Inwestora, to zwrócić jednak należy uwagę, że w projekcie zagospodarowania terenu nie przewidziano miejsc parkingowych dla lokalów usługowych, ani też miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przedmiotem zatwierdzonego projektu jest budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami i handlem na poziomie parteru. Zaprojektowano 3 sklepy na parterze oraz 11 mieszkań. Autor projektu całkowicie pominął jednak obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla planowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym lokali użytkowych. W ocenie Sądu okoliczność ta ma doniosłe znaczenie w niniejszej sprawie, szczególnie jeśli zważy się, że projektowany budynek usytuowany jest w ścisłym centrum miasta. Niewątpliwie powyższa okoliczność powinna zostać przewidziana w projekcie zagospodarowania terenu bowiem realizacja w projektowanym budynku lokali użytkowych spowoduje, że z tego budynku będzie okresowo korzystała większa liczba osób, co ma wpływ na potrzeby w zakresie parkowania. Przy czym w ocenie Sądu nie ma znaczenia dla tego aspektu sprawy fakt, iż zagadnienia zapewnienia miejsc parkingowych dla lokali użytkowych nie rozważano na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Obowiązkiem organu zatwierdzającego projekt budowlany była ocena zagospodarowania terenu nie tylko z decyzją ustalającą warunki zabudowy, ale również z przepisami techniczno-budowlanymi. Organy nie dostrzegając wskazanego uchybienia w projekcie zagospodarowania tereny naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. z związku § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Powyższe stanowiło naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy co w konsekwencji obligowało Sąd do uchylenia rozstrzygnięć organów obydwu instancji. Jeśli natomiast chodzi o pozostałe zarzuty podniesione przez Skarżącego, to w ocenie Sądu nie są one zasadne. W kwestii naruszenia art. 10 k.p.a. wyjaśnić należy, że Skarżący nie wykazał w jaki sposób naruszenie to miałoby wpłynąć na wynik sprawy. Ponadto podniesiony zarzut nie dotyczył ewentualnego naruszenia interesu prawnego Skarżącego lecz uczestnika postępowania M.S.. Ponadto nie jest zasadny zarzut naruszenia § 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazany przez Skarżącego przepis zabrania dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Okoliczność ta została uwzględniona w projekcie zagospodarowania terenu. Wskazuje się w nim m.in., że projektowane ukształtowanie terenu nie powoduje zmiany kierunku spływu wód opadowych, a wody opadowe będą zagospodarowane na terenie inwestycji poprzez ich odprowadzanie do komory rozsączającej o pojemności 9,5m3. Skarżący nie wykazał w jaki sposób w niniejszej sprawie miałby dojść do naruszenia § 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a Sąd nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu z urzędu. Jeśli natomiast chodzi o wejście na teren nieruchomości Skarżącego w toku prowadzonych robót budowlanych to wyjaśnić należy, że kwestii tej nie rozstrzyga organ na etapie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zapada na podstawie art. 47 p.b., już po udzieleniu pozwolenia na budowę. Ponadto bez znaczenia w niniejszym postępowaniu pozostaje kwestia wykonania na nieruchomości Skarżącego otworu wentylacyjnego i powstałych w wyniku tego pęknięć na ścianie. Reasumując, Sąd uznał, że zatwierdzony przez organy projekt zagospodarowania terenu nie przewidywał zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla lokali użytkowych. Uchybienia tego nie dostrzegły organy administracji czym naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. z związku § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Powyższe Sąd uznał za naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, co powodowało konieczność uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Prowadząc ponownie postępowanie organ w pierwszej kolejności na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. nałoży na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości wskazanych w niniejszym uzasadnieniu. W dalszej kolejności dokona ponownej oceny przedłożonego projektu w zakresie określonym przepisem art. 35 ust. 1 p.b. i wyda stosowne rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2015 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu administracji na rzec Skarżącego zwrot kosztów postępowania stanowiących równowartość uiszczonego wpisu od skargi.