II OSK 2800/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Artur Patalan po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1189/15 w sprawie ze skargi [..] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [..] lipca 2015 r. nr [..] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1189/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [..] sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [..] lipca 2015 w. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [..] października 2014 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa automatycznej, samoobsługowej stacji paliw na działce nr [..] obr. [..] wraz ze zjazdem na działkach [..] obr. [.].] przy ul. B. w K. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [..] obr. [..] i działki nr [..] obr. [..]". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji streścił przebieg postępowania w sprawie, które toczy się od 2006 r. Kolejne decyzje organu I instancji były uchylane przez organ odwoławczy. W 2008 r. zmianie uległ stan prawny z uwagi na wejście w życie dnia 15 listopada 2008 r. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W związku ze zmianą stanu prawnego, decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia powinny być wydawane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor nie wywiązał się z nałożonego przez organ administracyjny obowiązku i nie przedłożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wobec powyższego uznano, że wobec nie spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 199 - dalej u.p.z.p.) i należało odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [..] lipca 2015r., działając na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 1235 z późn. zm.) utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Ustalono, że w wyniku zmian wniosku ostatecznie zakres inwestycji uzyskał brzmienie "Budowa automatycznej samoobsługowej stacji paliw na działce nr [..] obr. [..] wraz ze zjazdem na działkach [..] obr. [..] przy ul. B. w K. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [..] obr[.]. i działki nr [..] obr. [..]". Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. nr 257 poz. 2573 ze zmianami) znajdującego w niniejszej sprawie zastosowanie na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397). Obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach począwszy od wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dotyczy także postępowań o ustalenie warunków zabudowy wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tej ustawy, tj. przed 15 listopada 2008 r. Zawarty bowiem w ustawie z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, przepis intertemporalny - art. 153 - nie dotyczy spraw prowadzonych w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem wyraźnie odnosi się do spraw wszczętych na podstawie ustawy wymienionej w art. 144, tj. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Organ stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się dwie decyzje środowiskowe. Pierwsza to decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [..] lipca 2012r. odmawiająca wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "budowa automatycznej, samoobsługowej stacji paliw płynnych, położonej w K. przy ul. N., zlokalizowanej na dz. Nr [..], obr[..]". Drugą decyzją jest decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [..] kwietnia 2013 r. ustalająca na wniosek [..] spółka z o.o. w K. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Stacja paliw typ 123 wraz ze stacją tankowania gazem LPG, z obiektami towarzyszącymi, infrastrukturą techniczną, układem drogowym i wjazdem i wyjazdami dz. nr [..] obr[..] ul. B. K.". Obie decyzje stały się ostateczne. Organ II instancji ustalił, że jeśli chodzi o pierwszą decyzję, to określony w niej zakres inwestycji nie jest tożsamy z zakresem inwestycji będącej przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Z kolei z drugiej decyzji wynika, iż została ona wydana na wniosek innego podmiotu, niż wnioskodawca w przedmiotowej sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Budowa automatycznej, samoobsługowej stacji paliw na działce nr [..] obr. [..] wraz ze zjazdem na działkach [..] obr. [..] przy ul. B. w K. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [..] obr. [..] i działki nr [..] obr. [..]". Wbrew twierdzeniom odwołującego, organ l instancji nie ma obowiązku uwzględnienia decyzji wydanej na wniosek innego podmiotu. Zresztą w tym ostatnim przypadku i tak brak jest pełnej zgodności oznaczenia inwestycji. Organ II instancji ustalił również, że aktualnie nie jest prowadzone żadne postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. zamierzenia inwestycyjnego z wniosku inwestora. Rozpoznając skargę od tej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że w trakcie postępowania, tj. dnia 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ustawa ta wprowadziła obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko już na etapie ustalania warunków zabudowy (wcześniej obowiązek ten pojawiał się dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę). Artykuł 153 ust. 1 omawianej ustawy stanowi: "do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe (...)". Powołany w tym przepisie art. 144 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.). Z kolei art. 154 ust. 1 reguluje kwestię postępowań - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną - w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10. Decyzja o warunkach zabudowy jest zaś wymieniona w art. 72 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy, tak więc art. 154 ust. 1 nie ma zastosowania w tym przypadku. Jak wynika z powyższego, przepisy dotychczasowe mają zastosowanie tylko do spraw wszczętych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska, podczas gdy niniejsza sprawa została wszczęta i toczyła się na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przepisy prawa ochrony środowiska nie miały do niej zastosowania. Ustawa - Prawo ochrony środowiska nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko na etapie ustalania warunków zabudowy (wymagała dopiero na etapie pozwolenia na budowę), dlatego odnośnie przedmiotowej inwestycji do tej pory nie toczyło się żadne postępowanie na podstawie przepisów prawa ochrony środowiska. Z powyższych rozważań wynika, że w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) będą miały zastosowanie. Sąd zwrócił uwagę, że organ nie może wydać decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli inwestor nie legitymuje się taką decyzją. Prawidłowo organy administracyjny ustaliły, że przedmiotowe zamierzenie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Należało zatem zdaniem Sądu w pełni podzielić stanowisko organów administracyjnych, że planowana inwestycja miała i ma obecnie charakter przedsięwzięcia mogącego pogorszyć stan środowiska, dla którego na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którym to rozstrzygnięciem inwestor się nie legitymował na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że zalęgające w aktach decyzje w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań nie spełniają przesłanek z art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Rozstrzygniecie z dnia [..] lipca 2012 r. jest bowiem decyzją odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zakres inwestycji nie jest tożsamy z zakresem przedsięwzięcia objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w tym postępowaniu. Z kolei decyzja z dnia [..] kwietnia 2013r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania wydana została na rzecz innego niż wnioskujący o warunki zabudowy podmiotu i również w tym przypadku zakresy inwestycji nie pokrywają się. Nieuprawnione jest również stanowisko strony, że organ w niniejszym postępowaniu powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie na decyzji środowiskowej wydanej na rzecz innego podmiotu. Polski system prawa nie jest oparty na zasadzie wiążącego precedensu, zatem wcześniejsze orzeczenie w podobnej sprawie przez inny czy też ten sam organ nie mogłoby mieć – nawet pomimo uznania takich wartości, jak spójność i jednolitość orzecznictwa – decydującego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Za zasadny Sąd uznał argument organu odwoławczego dotyczący tożsamości strony ubiegającej się o wydanie decyzji środowiskowej i wnioskującej o ustalenie warunków zabudowy, a także zarzut w zakresie rozbieżności w zakresie inwestycji objętych ww. postępowaniami. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniosła [..] sp. z o.o. w G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędne przyjęcie, jakoby brak było podstaw do oparcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną dla analogicznej inwestycji i analogicznego terenu, jednakże na wniosek innego podmiotu, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek bliższego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku twierdzenia, jakoby istniały rozbieżności w zakresie inwestycji objętych wnioskiem złożonym w sprawie niniejszej przez stronę skarżącą oraz wnioskiem innego podmiotu, który dla tożsamego terenu uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p. p. s. a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwojakiego rodzaju zarzutach, a mianowicie: zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach, wobec czego jako pierwszy podlega rozpoznaniu zarzut naruszenia prawa procesowego. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie okazał się zasadny. Zarzut taki może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji - z uwzględnieniem art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. - prawidłowo stwierdził, że w stanie sprawy, w którym w dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wprowadzająca w art. 72 ust. 1 pkt 3 obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko już na etapie ustalania warunków zabudowy, aby skarżąca mogła uzyskać decyzję o warunkach zabudowy koniecznym było przedstawienie przez nią w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy decyzji środowiskowej dla zaplanowanej przez nią do realizacji inwestycji. Powołując przepisy intertemporalne zawarte w w/w ustawie z dnia 3 października 2008 r., tj. art. 153 ust. 1 w zw. z art. 144 oraz art. 154 ust. 1, Sąd I instancji zasadnie wywiódł, że przepisy dotychczasowe, które nie wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko na etapie ustalania warunków zabudowy, mają zastosowanie tylko do spraw wszczętych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska, podczas gdy niniejsza sprawa została wszczęta i toczyła się na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z czego wynika, że przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r., wprowadzające obowiązek podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy legitymowania się decyzją środowiskową na etapie postępowania dotyczącego warunków zabudowy będą miały zastosowanie w tej sprawie. Powyższe oznacza, a co zostało przesądzone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organ nie może wydać decyzji o warunkach zabudowy dla terenu inwestycji wymagającej uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli inwestor nie legitymuje się taką ostateczną decyzją środowiskową (por. wyr. NSA z dnia 18 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1806/14, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Następnie Sąd przeprowadził czytelny wywód, w którym zasadnie wskazał, dlaczego znajdujące się w aktach decyzje w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań nie spełniają przesłanki z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r., tj. nie stanowią decyzji, które mogą zostać przedstawione w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy z korzystnym skutkiem dla podmiotu ubiegającego się o ich ustalenie. Sąd zwrócił uwagę, że zakres inwestycji określony w decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań z dnia [..] lipca 2012 r. nie jest tożsamy z zakresem przedsięwzięcia objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w tym postępowaniu. Obejmuje on bowiem realizację przedsięwzięcia pn. "budowa automatycznej, samoobsługowej stacji paliw płynnych, położonej w K. przy ul. N., zlokalizowanej na działce nr [..] obr. [..]", gdy tymczasem ostateczny wniosek po modyfikacjach obejmuje budowę automatycznej, samoobsługowej stacji paliw na działce nr [..] obr. [..] wraz ze zjazdem na działkach [..] obr [..] przy ul. B. w K. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [..] obr. [..] i działki nr [..], obr. [..]. Niezależnie od tych modyfikacji zakresu wniosku, decyzja z [..] lipca 2012 r. jest decyzją negatywnie rozstrzygającą sprawę środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Natomiast druga z decyzji środowiskowych, która zakres inwestycji określała jako budowę stacji paliw typ 123 wraz ze stacją tankowania gazem LPG z obiektami towarzyszącymi, infrastrukturą techniczną, układem drogowym i wjazdem i wyjazdami działek nr [..] obr. [..] ul. B. K., z dnia [..] kwietnia 2013 r. została wydana na wniosek innego niż wnioskodawca o ustalenie warunków zabudowy podmiotu, tj. [..] sp. z o.o. w K. Sąd I instancji wyraził słuszny pogląd, że organ I instancji nie miał obowiązku uwzględnienia takiej decyzji wydanej na rzecz innego podmiotu w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy. Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącej, że wydanie decyzji środowiskowej w innym postępowaniu na rzecz innego podmiotu stanowi podstawę do ustalenia warunków zabudowy na rzecz skarżącej. Zgodność z odrębnymi przepisami, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., musi być potwierdzona w postępowaniu zainicjowanym przez skarżącą w stosunku do inwestycji oraz terenu, której dotyczy wniosek. Decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wiążą organ wydający decyzję, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. (por. wyr. NSA z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 2563/17, wyr. WSA w Gliwicach z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 53/17, wyr. NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2732/14). Związanie to dotyka wyłącznie podmiotu, który ubiegał się o wydanie decyzji środowiskowej i który złożył następnie wniosek o wydanie warunków zabudowy. Z powyższych względów również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie okazał się zasadny, przy czym ze względu na niepowiązanie tego zarzutu z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zarzut ten podlegał ocenie ze względu na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, zgodnie z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Treść art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości, że przesłanką wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest jej zgodność z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r., wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Tak jak zostało to już wskazane, w stanie prawnym tej sprawy przepis ten znajdował zastosowanie ze względu na treść przepisów intertemporalnych zawartych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. oraz ze względu na fakt, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r.). Omawiana przesłanka wydania w niniejszym postępowaniu decyzji o warunkach zabudowy powinna dotyczyć wyłącznie decyzji środowiskowej, o której wydanie ubiegał się ten sam podmiot, co występujący następnie o ustalenie warunków zabudowy i uwzględniać sytuację, w której zakres inwestycji, której dotyczy decyzja środowiskowa, pokrywa się z zakresem określonym we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Taka tożsamość podmiotowa i przedmiotowa nie zachodzi zaś w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.