I SA/Wr 67/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 listopada 2015 r. S. K. i M. K. wnieśli skargę na czynność Burmistrza Miasta i Gminy w P., polegającą na wydaniu przez ten organ dziesięciu decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości. Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wydzielił skargi na poszczególne decyzje, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Sprawa ze skargi na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w P. otrzymała sygn. akt I SA/Wr 67/16. Przy czym stroną skarżącą w tej sprawie jest S. K., gdyż to on był adresatem zaskarżonej decyzji. M. K. jest natomiast uczestnikiem postępowania, ponieważ w treści decyzji została wskazana jako współwłaściciel opodatkowanej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta i Gminy w P. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie uzupełniającym odpowiedź na skargę Burmistrz Miasta i Gminy w P. wskazał, że zaskarżona decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. (decyzja z [...] lipca 2015 r., nr [...]). Na rozstrzygnięcie organu odwoławczego skarżąca złożyła skargę (data wpływu – 18 września 2015 r.), która w dniu 3 marca 2016 r. została oddalona w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (I SA/Wr 1689/15). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w pkt 1-5a tej regulacji. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej będzie miała miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i przyczyn podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe to prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach, które nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. Przyczyny podmiotowe to prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie skargi wniesionej przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z 8 marca 2005 r., OSK 1229/04, CBOSA). Art. 1 p.p.s.a. stanowi, że sprawą sądowoadministracyjną są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano zaś rodzaje działalności organów administracji publicznej podlegające kontroli sądowej. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym warunkiem dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności jest fakt jego istnienia w chwili wniesienia skargi. Nie można skarżyć do Sądu aktu nieistniejącego, tj. niefunkcjonującego w obrocie prawnym, albowiem brak jest wówczas przedmiotu zaskarżenia, który mógłby podlegać ewentualnej weryfikacji sądu administracyjnego. Nieistnienie przedmiotu skargi wyklucza zatem możliwość skutecznego wszczęcia postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie, strona zaskarżyła do sądu administracyjnego wszystkie rozstrzygnięcia wydawane w stosunku do niej przez organ pierwszej instancji, w tym także ww. decyzję z 21 stycznia 2015 r. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Decyzją z [...] lipca 2015 r. organ drugiej instancji, po rozpatrzeniu odwołania, uchylił bowiem rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Wyrokiem z 3 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy orzeczenie organu drugiej instancji. Niewątpliwie zatem – w chwili wniesienia skargi –przedmiot zaskarżenia nie istniał. Oznacza to, że złożona przez skarżącego skarga była niedopuszczalna. Na marginesie należy zauważyć, że w świetle art. 52 p.p.s.a. zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., I OSK 392/11, CBOSA). Niedopuszczalne jest zatem złożenie odrębnej skargi na decyzję organu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – był zobligowany odrzucić skargę skarżącego.