II SA/Wa 2048/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2015 r., działające na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2, w zw. z art. 17 pkt 1 Kpa oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., w przedmiocie odmowy przyznania J.S. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium wskazało, co następuje: Organ pierwszej instancji, odmawiając przyznania zainteresowanemu dodatku mieszkaniowego, powołał się na przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.), wskazując, iż suma miesięcznych wydatków przypadających na normatywną powierzchnię mieszkania nie przekracza 20% miesięcznych dochodów 1 - osobowego gospodarstwa tj. 281,24 zł., co oznacza, iż stosownie do treści przepisu art. 6 ust. l dodatek nie przysługuje. W odwołaniu J.S. powołuje się na trudną sytuację finansową, związaną w szczególności z zajęciami komorniczymi jak również koniecznością opłacania alimentów. Wskazał też na problemy zdrowotne. Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium podzieliło zasadność decyzji organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium omówiło przepisy art. 3 ust. 1 i ust. 3, art. 5, art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i wskazało, iż cytowane wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co nie pozostawia organom działającym w niniejszej sprawie jakiejkolwiek swobody decyzji. Organy nie mogę w szczególności brać pod uwagę trudnej sytuacji materialnej lub zdrowotnej wnioskodawców. Z akt sprawy wynika, iż suma miesięcznych wydatków (156,61 zł) w gospodarstwie domowym J. S., przypadających na normatywną powierzchnię mieszkania nie przekracza 20 % miesięcznych dochodów tj. kwoty 281,24 zł. Z tej przyczyny zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy dodatek nie należy się. Kolegium wskazał nadto, iż z uwagi na wysokość osiąganego przez J. S. dochodu, zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje przepis art. 6 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. J.S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o spowodowanie przyznanie mu dodatku mieszkaniowego, wskazując na problemy zdrowotne, trudną sytuację finansową, która uniemożliwia mu nawet wykupienie lekarstw. związaną w szczególności z zajęciami komorniczymi jak również koniecznością opłacania alimentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, dokonały prawidłowej jego subsumpcji z powołanymi w obu decyzjach przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych i prawidłowo ustaliły, iż przy zastosowaniu art. 3 ust. 1 i ust. 3, art. 5 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), iż żądany przez skarżącego dodatek mieszkaniowy nie jest należny. Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w uzasadnieniu swojej decyzji, wskazało iż decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu administracji. Kryteria, jakie należy uwzględnić, wynikają z norm prawnych, mają charakter obiektywny i obowiązują wszystkie osoby wnioskujące o przyznanie dodatku mieszkaniowego, niezależnie od wieku, statusu społecznego, sytuacji materialnej, czy zdrowotnej. Dlatego nie ma żądnych podstaw aby przyznawać dodatki mieszkaniowe według innych kryteriów, niż wskazanych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. W niniejszej sprawie obowiązują jasne w swoim brzmieniu przepisy art. 3 i art. 6 wskazanej wyżej ustawy. Przepisy te w istocie ustanawiają niezależne od uznania administracyjnego algorytmy do obliczania wysokości należnego w danej sytuacji dodatku mieszkaniowego, przy uwzględnieniu dochodu strony, ilości osób w gospodarstwie domowym i powierzchni najmowanego mieszkania. Zasady tego wyliczenia zostały prawidłowo przeprowadzone przez organ pierwszej instancji i potwierdzone, co do zasady przez Samorządowe Kolegium w zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, suma miesięcznych wydatków (156,61 zł.), przypadających na normatywna powierzchnię mieszkania (16,01 m2) nie przekracza 20,00 % miesięcznych dochodów w jednoosobowym gospodarstwie skarżącego, to jest 281,2 zł. Powyższe wyliczenie wynika z zestawień poszczególnych pozycji, dokładnie opisanych w decyzji organu pierwszej instancji i wyżej wskazany wynik tego wyliczenia stanowi, iż zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy dodatek nie przysługuje. Z tych względów nie można podzielić zasadności skargi J. S., albowiem ani obciążenia komornicze, płacenie alimentów czy kwestie zdrowotne zainteresowanego nie mają żądnego znaczenia dla sposobu wyliczania dodatku mieszkaniowego, według ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także oby zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji dotknięte były wadami które stanowiłyby o ich nieważności albo skutkowałyby ich uchyleniem. Dlatego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 132 i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.