IV SA/Wa 24/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpoznaniu zażalenia G. S. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], orzekające o umorzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla przedsięwzięcia polegającego na usunięciu 1149 drzew gatunku brzoza brodawkowata, 439 drzew gatunku świerk pospolity, 1099 drzew gatunku olsza czarna, 3 drzew gatunku topola osoka, 4 drzew gatunku dąb szypułkowy, 1 drzewa gatunku wierzba biała, i 3 drzew gatunku klon zwyczajny rosnących na dz. nr ew. [...] obręb [...], gmina R. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 8 czerwca 2015 r. G. S., działając zgodnie z postanowieniem Burmistrza R. z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], przedłożyła Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w S. dokumenty, o których mowa w art. 96 ust. 3 ustawy OOŚ m.in.: kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, informację na temat miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 26 czerwca 2015 r., zgodnie z wezwaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., uzupełniła braki formalne, tj. kopię wniosku o zezwolenie na usunięcie drzew oraz zaświadczenie wydane przez Burmistrza R. dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. Po otrzymaniu dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3 ustawy OOŚ, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S., postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], umorzył postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., podzielonej przez organ II instancji grunt będący przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest lasem, a co za tym idzie planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz.1397 z późno zm.) należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz.1397 z późno zm.) dla przedsięwzięć, dla których istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie przeprowadza się postępowania w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. W związku tym organy uznały w/w postępowanie za bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. G. S. wniosła skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: • art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa) w zw. z art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej ooś), w zw. z art. 83 a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, poprzez wydanie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 96 ust. 1 ooś, który to przepis w odniesieniu do planowanego przez Skarżącą przedsięwzięcia w postaci usunięcia drzew rosnących na działce rolnej nr ew. [...], obręb [...] dawał w powiązaniu z treścią art. 96 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 ooś podstawę do wydania stosownego postanowienia w sprawie nałożenia obowiązku uzyskania opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, organowi do którego kompetencji należy wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z przedmiotowej działki, tj. Burmistrzowi R. Burmistrz R. na podstawie art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 ooś w sprawie dotyczącej usunięcia drzew z przedmiotowej działki rolnej wydał stosowne postanowienie, co oznacza, iż Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając zaskarżone postanowienie, naruszył właściwość rzeczową, a zatem postanowienie dotknięte jest wadą nieważności; • art. 6 i art. 7 Kpa w zw. z art. 96 ust. 3 i art. 97 ust. 1 i 5 ooś, poprzez niewydanie przez organ postanowienia określonego wart. 97 ust. 1 ooś albo postanowienia określonego wart. 97 ust. 5 ooś, do czego stosownie do art. 97 ust. 1 ooś organ był obowiązany po otrzymaniu od Skarżącej dokumentów, o których mowa wart. 96 ust. 3 ooś, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, iż organ nie wydał w sprawie postanowienia wymaganego przez przepisy prawa; • art. 8 i art. 11 kpa, poprzez nieuwzględnienie przez organ okoliczności, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. wydał już na podstawie tych samych przepisów w identycznej sprawie (tj. dotyczącej usunięcia samosiewów w postaci drzew gatunku brzoza brodawkowata, olsza czarna oraz świerk pospolity z obszaru działki o nr ew. [...] w obrębie [...] gm. R., w związku z prowadzonym przez Burmistrza R. postępowaniem w sprawie zezwolenia na wycinkę przedmiotowych drzew) postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. (znak: [...]) orzekające o nienakładaniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, a nadto przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie przedstawił argumentów wyjaśniających zasadniczą zmianę stanowiska; • art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 kpa, poprzez błędne ustalenia faktyczne, iż planowane przedsięwzięcie Skarżącej zmierza do uzyskania warunków zabudowy na działce rolnej, podczas gdy Skarżąca w toku sprawy, w tym m. in. w dokumentach złożonych na podstawie art. 96 ust. 3 ooś oraz w zażaleniu na postanowienie Organu I instancji, wielokrotnie wykazywała, iż zamiarem Skarżącej po dokonaniu usunięcia drzew jest użytkowanie działki rolnej zgodnie z jej przeznaczeniem, tj. prowadzenie działalności rolniczej, co wskazuje, iż organ nie zapoznał się ze stanem faktycznym albo co najmniej nie uwzględnił różnic w stopniu oddziaływania na środowisko naturalne pomiędzy zamiarem prowadzenia upraw rolnych a zabudowaniem tej działki budynkami; • przepisów prawa materialnego, polegającego na dokonaniu błędnej, stojącej w sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych, wykładni art. 3 pkt 1 ustawy o lasach polegającej na uznaniu działki rolnej za las w rozumieniu ustawy o lasach, a przez to zakwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co ostatecznie doprowadziło organ do błędnego uznania, iż przedsięwzięcie w postaci usunięcia drzew rosnących na działce rolnej nie objęte hipotezą art. 96 ust. 1 ooś, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, iż organ w oparciu o błędną ocenę prawa materialnego, uznał, iż nie ma podstaw do wydania postanowienia, o którym mowa wart. 97 ust. 1 lub art. 97 ust. 5 ooś i z tego powodu organ wydał błędne postanowienie o umorzeniu postępowania. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia Organu I instancji, a w razie nieuwzględnienia zarzutu skargi prowadzącego do stwierdzenia nieważności postanowienia o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia Organu I instancji. Skarżąca wniosła również o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, stanowisko organów w zakresie w jaki uznały one, iż planowana przez skarżącą na działce nr ew. [...] obręb [...] wycinka ponad dwóch i pół tysiąca drzew de facto dotyczy wycinki lasu tj. wylesienia w celu zmiany sposobu użytkowania, zasługuje na uwzględnienie. Przyjęcie takiego stanowiska ma zaś jak słusznie wywiodły organy istotne konsekwencje w świetle obowiązujących przepisów prawa. W świetle bowiem § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko każde wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu w granicach obszaru objętego ochroną należy do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko będzie zatem zmiana lasu na użytek rolny oraz wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania, w przypadku gdy dotyczyć będzie lasu definiowanego zgodnie z art. 3 ustawy o lasach. Nie ulega wątpliwości, iż ani ustawa o ochronie przyrody, ani rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które posługuje się terminami las oraz wylesienie, nie zawierają legalnej definicji tego pojęcia. Zgodnie jednak z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1153, z późn. zm.) na który to przepis powołały się organy, lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony przeznaczony do produkcji leśnej, chyba że chodzi o lasy w rezerwatach przyrody i w parkach narodowych bądź wpisane do rejestru zabytków, które z istoty swej nie są przeznaczone do produkcji leśnej. Lasem są także grunty związane z gospodarką leśną i wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej. Należy w tym miejscu podkreślić, iż Sąd podzielił, stanowisko zaprezentowane przez organy, a oparte na wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. IV CSK 353/08, iż podstawą rozróżnienia między "lasem" - jako gruntem pokrytym roślinnością leśną, a "gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi" - jako również gruntem pokrytym roślinnością leśną - jest wyłącznie kryterium obszarowe. Dodatkowe kryteria dotyczą bowiem gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. IV CSK 353/08). Tym samym za las w świetle art. 3 pkt 1 ustawy o lasach należy uznać także grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 tej ustawy tzn. nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. I CSK 258/09, postanowienie Sąd Najwyższy z dnia 20 września 2012 r., sygn. IV CSK 41/12). Jednocześnie należy wskazać, iż dla uznania danej formacji za las obok spełnienia kryterium powierzchniowego, kluczowe jest także ustalenie, czy dany grunt pokryty jest roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym. W tym celu wobec braku definicji legalnej roślinności leśnej konieczne jest wykorzystanie definicji wykorzystywanej w naukach przyrodniczych, w związku z czym roślinnością leśną będą z pewnością zbiorowiska roślinne, w których podstawową strukturę zbiorowiska tworzą gatunki drzewiaste rosnące w zwarciu, czyli zespoły leśne (także te nietypowe, o słabo wykształconych warstwach), a także lasy gospodarcze. Lasem nie będą więc zakrzaczenia, czyżnie, czy też drzewa rosnące w rzędach lub pasach. Mogą one natomiast stanowić zadrzewienia w rozumieniu art. 5 pkt 27 (także gdy ich powierzchnia jest większa niż 0,1 ha). Powyższe ustalenia bez wątpienia winny być dokonywane przez uprawnione podmioty, czy też organy posiadające specjalistyczną wiedzę tj. organy ochrony przyrody. Z poczynionych w niniejszej sprawie przez niniejsze organy ustaleń wynika, zaś że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest na działce nr ew. [...] obręb [...], gmina R., na powierzchni [...] ha, co stanowi 14 % działki inwestycyjnej w części, która zgodnie zdanymi ewidencji gruntów stanowi grunty orne (R IV i RV), łąki (Ł VI) oraz pastwiska (Ps IV). Przedmiotowa działka położona jest w granicach obszaru Natura 2000 [...]. W odległości ok. 700 m od miejsca, z którego mają być usunięte drzewa, znajduje się obszar Natura 2000 [...]. Organ opierając się na opracowaniu prof. dr Longina Majdeckiego - Tabela wiekowa drzew, 1980/1986, obliczył szacunkowy wiek drzew przeznaczonych do wycinki, które jak wynika z dokumentów mają pierścienie od ok. 30 cm do ok. 200 cm. W ocenie organów, które co należy podkreślić, jako organy specjalistyczne, z racji posiadanych kompetencji w ocenie Sądu mogą dokonywać powyższych ustaleń (na marginesie należy zaznaczyć, iż nie zostały one zakwestionowane przez stronę skarżącą w toku postępowania), wynika, iż grunt objęty wnioskiem jest lasem. Świadczy o tym w ocenie organu II instancji skład gatunkowy charakterystyczny dla lasu mieszanego, liczba drzew przewidzianych do wycięcia ich rozmiar i wiek (wnioskowane do usunięcia drzewa są okazałe, zaś ich obwody wskazują, iż wiele z nich osiągnęło wiek ok. 50 lat). Drzewa z trzech stron graniczą z lasem, zarządzanym przez nadleśnictwo i tworzą zwarty kompleks roślinności. Wschodnia granica przedmiotowej działki zatarła się z lasem, o czym świadczy brak wyraźnej strefy ekotonowej. Organ powołał się także na zdjęcia lotnicze (ortofotomapy) znajdujące się na oficjalnym serwisie prowadzonym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (http://maps.geoportal.gov.pl/). Powyższe ustalenia w ocenie Sądu, pozwalały zatem na przyjęcie, tak jak uczyniły to organy, iż przedmiotem wycinki jest grunt leśny. Należy w tym miejscu podkreślić, iż stanowisko to nie przeciwstawia się zapisom jakie figurują dla tej działki w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późno zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w - księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Nie oznacza to jednak, że o tym czy mamy do czynienia z lasem decyduje organ prowadzący ewidencję. Zgodnie z definicją zawartą wart. 2 pkt 8 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków to zbiór informacji (o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami). Z definicji tej wynika zatem, że zapisy ewidencji mają charakter deklaratoryjny (potwierdzający istniejący stan), a nie konstytutywny (tworzący, kształtujący). Z uwagi na powyższe nie są więc istotne zapisy ewidencji gruntów, ale stan faktyczny (grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną)". W związku z powyższym w ocenie Sądu słusznie organy uznały, że planowane przedsięwzięcie ze wskazanych powyżej przyczyn, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów należy do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest zgodnie z art. 71 ust. 2 ooś, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to tym samym, że w sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy rozdziału 5 ustawy ooś, a więc prowadzone w tym zakresie postępowanie w oparciu o art. 97 ooś należało uznać za bezprzedmiotowe, co uzasadniało jego umorzenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na brak kompetencji orzekających w sprawie organów w zakresie uznania, czy w sprawie mamy do czynie z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ooś), czy też przedsięwzięciem o którym mowa w rozdziale 5 ooś, należy wskazać, że organy ochrony przyrody mogą, a nawet powinny dokonać rozważań w przedmiotowym zakresie, w sytuacji gdy od tego zależy zasadność dalszego prowadzenia postępowania -w tym przypadku w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Obowiązkiem organów jest bowiem rozstrzyganie zgodnie z przepisami prawa, a tym samym dbanie o to by strona nie ponosiła negatywnych konsekwencji związanych z niewłaściwym działaniem organów. Ponadto należy wyjaśnić, że przedmiotowe postępowanie stanowi odrębną sprawę administracyjną. Ustalenia i ocena stanu faktycznego dokonane w poprzednio prowadzonych sprawach dotyczących przedmiotowej działki wbrew zarzutom skargi nie były wiążące dla orzekających obecnie organów. Również podnoszona przez skarżącą okoliczność, przywołania przez organy błędnej podstawy prawnej tj. art. 96 a nie art. 97 ooś, nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie, któro co należy podkreślić opierało się o art. 105 k.p.a. Ponadto nie ulega wątpliwości, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2015 r., zostało wydane w toku postępowania zażaleniowego w ramach procedury, określonej w dziale V rozdział 5 ustawy ooś (art. 96-103). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia. na obszar Natura 2000 nakłada regionalny dyrektor ochrony środowiska w drodze postanowienia wydawanego na podstawie art. 97 ust. 1 ww. ustawy, po otrzymaniu dokumentów, o których mowa wart. 96 ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie z art. 97 ust. 2 ww. ustawy postanowienie, nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, wydaje się w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Zgodnie z art. 97 ust. 5 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza, w drodze postanowienia, brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W związku z powyższym o ile zarzut powołania błędnej podstawy prawnej należy uznać za słuszny, o tyle jak wskazano powyżej w świetle niniejszej sprawy nie mógł on skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, któro zostało wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, w toku postępowania zażaleniowego w ramach procedury, określonej w dziale V rozdział 5 ustawy ooś (art. 96-103). Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie stanowisko organów jest uzasadnione. Sąd nie stwierdził także, by doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przy wydaniu postanowień obu instancji. Materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia przez organy. Strona miała możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami. Organ zażaleniowy nie uchybił także art. 15 k.p.a. W toku postępowania organy podjęły szereg działań które mogły się przyczynić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Wskazane materiały i ustalenia organy obu instancji przeanalizowały, z uwzględnieniem obowiązku dwukrotnego rozważenia sprawy w jej całokształcie, prowadzone przez organy postępowania cechowała wszechstronność, dążność do ustalenia prawdy obiektywnej. Wobec wskazanych przyczyn nie można zarzucić organom, by stanowisko swe sformułowały z naruszeniem art. 11 k.p.a. Sporządzone uzasadnienia i rozstrzygnięcia spełniają zaś wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonym postanowieniu odniesiono się także do argumentacji zażalenia. Brak podzielenia jej przez organ nie jest natomiast tożsamy z błędnym rozstrzygnięciem sprawy. W świetle powyższego wskazać należy, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.