II SA/Wa 361/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby – oddala skargę – Postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] M. M., specjaliście Wydziału [...] Policji. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego w sprawozdaniu z dnia [...] września 2013 r. rzecznik dyscyplinarny wniósł o uznanie wyżej wymienionego policjanta winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W związku z powyższym Komendant Główny Policji wyznaczył termin raportu, do przeprowadzenia którego upoważnił [...] M. S. – Zastępcę Komendanta Głównego Policji i pismem z dnia [...] września 2013 r. obwiniony został poinformowany o terminie raportu w dniu [...] października 2013 r., zaś przedmiotowe pismo odebrał w dniu [...] września 2013 r. Następnie pismem z dnia [...] października 2013 r. obwiniony został poinformowany o zmianie terminu raportu na dzień [...] października 2013 r., które to pismo odebrał w dniu [...] października 2013 r. Pismem z dnia [...] października 2013 r. skarżący złożył wystąpienie, w którym mi. in. poinformował, że jego zdaniem został w niewłaściwy sposób powiadomiony o terminie raportu i w wyznaczonym terminie nie stawił się do raportu. Po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, Komendant Główny Policji uwzględnił w całości wniosek rzecznika dyscyplinarnego i orzeczeniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), uznał [...] M. M. winnym tego, że naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż będąc zobowiązanym jako policjant do złożenia w terminie do dnia [...] marca 2013 r. oświadczenia majątkowego za rok 2012, obowiązku tego nie dopełnił do dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 62 ust. 2 i 3 ustawy o Policji i za powyższe wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W uzasadnieniu podał, że [...] W. C., pełnomocnik Dyrektora [...] Policji ds. Ochrony Informacji Niejawnych w notatce z dnia [...] kwietnia 2013 r. zawarł informację, iż skarżący do dnia [...] kwietnia 2013 r. nie złożył oświadczenia majątkowego za rok 2012 oraz za rok 2011, a do czego był zobowiązany na mocy art. 62 ust. 2 i 3 ustawy o Policji. W toku postępowania dyscyplinarnego [...] M. M. nie został przesłuchany w charakterze obwinionego, ponieważ odmówił udziału w czynności przesłuchania w dniu [...] września 2013 r. W dalszej części wskazano, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie zaś do art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Natomiast z art. 62 ust. 2 ustawy wynika, że policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnotą majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Oświadczenie to powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego i spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej. W myśl art. 62 ust. 3 ustawy o Policji oświadczenie o stanie majątkowym coroczne składa się do dnia 31 marca według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego. Z kolei uwzględniając przedstawiony stan faktyczny oraz przytoczone unormowania, zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez wymienionego zarzucanego mu czynu. Okoliczności, w następstwie których doszło do zdarzenia wskazują, iż zachowanie [...] M. M. było zawinione. W świetle art. 132a ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, oraz gdy nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Obwiniony jako doświadczony policjant w korpusie oficerów starszych Policji, z ponad dwudziestodwuletnim stażem służby w Policji, pełniący w przeszłości służbę na stanowisku kierowniczym, który ukończył liczne szkolenia zawodowe, powinien posiadać znajomość przepisów, a w szczególności praw i obowiązków funkcjonariuszy Policji. Tak więc skarżący nie dopełnił obowiązku corocznego złożenia oświadczenia o stanie majątkowym będąc świadomym możliwych konsekwencji takiego zachowania. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służąca społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice powyższego określa m.in. ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znacznym podporządkowaniem, bez którego służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Każdy policjant ma obowiązek poddania się szczególnej dyscyplinie służbowej, który to obowiązek wynika wprost z treści art. 25 ust. 1 ustawy. Zatem osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym zgadza się na coroczne ujawnianie składników swojego majątku zgodnie z treścią art. 62 ust 2 i 3 ustawy o Policji, a niezrealizowanie powyższego obowiązku ustawowego jest naruszeniem dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy. Art. 134h ust. 1 ustawy wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary i przełożony dyscyplinarny uwzględnił rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (niedopełnienie obowiązku służbowego wynikającego z przepisów ustawy o Policji), okoliczności jego popełnienia (popełnienie przewinienia w czasie służby), skutki, w tym następstwa dla służby (pozostawanie w służbie policjanta, który nie potrafi poddać się dyscyplinie służbowej i lekceważy przepisy prawa), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (dbanie o przestrzeganie dyscypliny służbowej), pobudki działania (lekceważenie podstawowych obowiązków służbowych), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (utrudnianie postępowania dyscyplinarnego poprzez odmowę uczestniczenia w czynnościach, brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy przebieg jego służby. Te okoliczności powodują, że zachowanie i postawa skarżącego zasługują na surową ocenę oraz stawiają go w negatywnym świetle, dlatego wymieniony za zachowanie będące przedmiotem postępowania, musi ponieść surowe konsekwencje dyscyplinarne. Ponadto w jego zachowaniu nie dopatrzono się okoliczności łagodzących, a wprost przeciwnie, zaistniały okoliczności zaostrzające wymiar kary, bowiem do czynu będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego doszło w trakcie, gdy prawomocną była kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe wymierzona obwinionemu orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 134h ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, wpływ na zaostrzenie wymiaru kary ma popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. Zaznaczono, że wymieniona kara dyscyplinarna została wymierzona [...] M. M. za czyn polegający na niezłożeniu w terminie do [...] marca 2012 r. oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2011, a więc przewinienie tego samego rodzaju i kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe nie przyniosła jednak pożądanego rezultatu. W dalszej części podkreślono, że służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii podlegająca szczególnej dyscyplinie służbowej. Popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego spowodowało utratę zaufania do jego osoby ze strony przełożonych, a także nie jest przykładem właściwego zachowania dla innych policjantów, lecz wprost przeciwnie. Zachowanie skarżącego należy ocenić szczególnie krytycznie, bowiem jako oficer Policji powinien postępować w taki sposób, aby dawać rękojmię, że spełnia wymagania jakie stawia przed nim służba w Policji. W świetle przedstawionych okoliczności zdarzenia oraz uwzględniając jego charakter i skutki, a także dotychczasowy przebieg służby policjanta uznano, iż wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. W dniu [...] listopada 2013 r. skarżący M. M. złożył do Komendanta Głównego Policji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądając uniewinnienia. Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne. W uzasadnieniu – powołując się na argumentację w nim zawartą – podał, że nie zaistniały żadne przesłanki, które mogłyby skutkować umorzeniem postępowania dyscyplinarnego lub innym wymiarem kary, a tym bardziej uniewinnieniem skarżącego. W tym przypadku szczególnej ocenie poddano postawę i zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu, a zwłaszcza fakt nieprzyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jego lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawa oraz przebieg jego służby. Wymierzona obwinionemu kara uwzględnia wszystkie kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. M. wniósł o uchylenie obu orzeczeń dyscyplinarnych stwierdzając, że są one bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że postępowanie dyscyplinarne nie jest obarczone wadami formalnymi. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący wskazał, że zarzucono mu niedopełnienie obowiązku złożenia "oświadczenia majątkowego", o którym nie ma mowy w żadnym przepisie ustawy o Policji. Ponadto nie określono komu należało to oświadczenie złożyć i czyjego majątku dotyczyło oraz według stanu na jaki dzień, a ponadto w jakiej formie (ustnej czy pisemnej) i w jaki sposób (czy osobiście) miało zostać złożone. Nie podano również postawy prawnej tegoż obowiązku oraz momentu popełnienia przewinienia. Reasumując, zarzut został sformułowany ogólnikowo. Ponadto powołał się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1747/13, którego uzasadnienie – w jego ocenie – ma wpływ w rozpoznawanej sprawie. Niezależnie od powyższego w orzeczeniu nie podano żadnych numerów kart, wobec czego nie wiadomo, jakie dowody zostały dołączone do akt sprawy. Ponadto zakwestionował zeznania świadków co do faktu, że nie złożył takiego oświadczenia i w dalszej części przeprowadził polemikę, co do personaliów osób funkcyjnych i co do sposobu składanych przez nich zeznań. Następnie wywiódł 12 pytań co do materiału dowodowego, które pokrywają się z poczynionymi zarzutami, a opisanymi już wyżej. Niezależnie od powyższego zarzucił niewspółmierność wymierzonej mu kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Oświadczenie to powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej i powyższe oświadczenie – w myśl ust. 3 – składa się corocznie do dnia 31 marca według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego. Z kolei według § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym policjantów oraz trybu publikowania oświadczeń o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji (tekst jedn. z 2013 r. poz. 1503), oświadczenie o stanie majątkowym policjant składa na formularzu, którego wzór określa załącznik do rozporządzenia. Ponadto według art. 135j ust. 2 ustawy, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną. Rację zatem należy przyznać skarżącemu, że ustawa nie posługuje się pojęciem "oświadczenie majątkowe", jak przyjęto w opisie przypisanego mu czynu, lecz pojęciem "oświadczenie o swoim stanie majątkowym". Jednakże po pierwsze jest to synonim i na tyle oczywisty, że powszechnie oświadczenie o stanie majątkowym nazywa się oświadczeniem majątkowym, co jest notoryjne znane, a po drugie opis tego czynu został skonwalidowny przez organ w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego poprzez właściwie ustawowo sformułowanie. W tej sytuacji zatem Sąd nie dopatrzył się, aby uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Bezspornym natomiast w sprawie jest, że skarżący nie złożył oświadczenia o swoim stanie majątkowym za rok 2012, o czym świadczy notatka służbowa Pełnomocnika Dyrektora [...] Ds. Ochrony Informacji Niejawnej z dnia [...] kwietnia 2013 r. i – co najważniejsze – czego sam skarżący nie kwestionuje. Jeśli zaś skarżący nie wiedział, komu ma takie oświadczenie złożyć (a jest to o tyle niezrozumiałe i niewiarygodne jeśli się zważy na doświadczenie skarżącego w służbie i jego ponad dwudziestoletni staż w służbie), to nic nie stało na przeszkodzie, aby taką wiedzę uzyskać bądź to od swoich przełożonych, bądź od kolegów lub też od wskazanego już wyżej pełnomocnika. Co zaś się tyczy zarzutu czyjego majątku oświadczenie miało dotyczyć, to wskazany już wyżej przepis art. 62 ust. 2 ustawy o Policji określa to w sposób jednoznaczny. Niezależnie od powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący formy oświadczenia, bowiem określa to jednoznacznie wskazany już § 5 opisanego wyżej rozporządzenia, zaś sposób doręczenia tego oświadczenia "(czy osobiście)", zostawiono do uznania funkcjonariusza. Bezpodstawnym jest również zarzut, że w opisie czynu nie podano podstawy prawnej obowiązku złożenia oświadczenia, bowiem z jego lektury jednoznacznie wynika, że dopuścił się on czynu z "art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 62 ust. 2 i 3 ustawy o Policji". W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, zaś naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności, według ust. 3 pkt 3 tegoż przepisu, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Stąd też, skoro skarżący będąc zobowiązany ustawą do złożenia oświadczenia, nie uczynił tego, to niewątpliwie wyczerpał znamiona tego czynu w postaci "niedopełnienie obowiązków służbowych". Analizując w dalszym ciągu argumentację skarżącego nie sposób uznać za zasadny zarzut, że organ nie wskazał momentu popełnienia przewinienia, skoro – i to w myśl przepisu ustawowego – podał w opisie czynu, że "będąc zobowiązany (...) do złożenia w terminie do 31 marca 2013 r. (...), obowiązku tego nie dopełnił do dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego". Zatem przy takim sformułowaniu opisu czynu, w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazano, że skarżący nie wypełnił nałożonego na niego powinności ustawowej do dnia 31 marca 2013 r. i nadal pozostaje w bezczynności w wykonaniu tegoż obowiązku. Analizując w dalszym ciągu zarzuty skarżącego stwierdzić należy, że uzasadnienie z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1747/13, pozostaje bez żadnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Z tego mianowicie powodu, że jej przedmiotem była odmowa przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem dyscyplinarnym i to w zupełnie innej sprawie dyscyplinarnej. Oceniając kolejne zarzuty skarżącego uznać należy, że nie ma żadnego obowiązku podawania w uzasadnieniu orzeczenia numerów kart dowodów i wystarczającym jest w zakresie dowodów, powołanie się na nie i dokonanie ich analizy, co w rozpoznawanej sprawie uczyniono właściwie, zaś polemika co do personaliów osób funkcyjnych, nie wnosi nic do sprawy. Stosownie do treści art. 134 ustawy, karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana; 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) wydalenie ze służby. Z kolei według art. 134h. ust. 1 ustawy, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby, a na zaostrzenie wymiaru kary, w myśl ust. 2 pkt 2 tegoż przepisu, ma wpływ popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. Tymczasem – wbrew zarzutom skarżącego – przełożony dyscyplinarny w sposób bardzo wnikliwy uzasadnił wymiar kary i wskazał, z jakiego powodu – nie znajdując okoliczności łagodzących – wymierzył mu najsurowszą karę. Podał mianowicie, że niedopełnienie obowiązku służbowego wynikało z przepisów ustawy o Policji, okoliczności jego popełnienia, tj. popełnienie przewinienia w czasie służby, skutki, w tym następstwa dla służby, a mianowicie pozostawanie w służbie policjanta, który nie potrafi poddać się dyscyplinie służbowej i lekceważy przepisy prawa, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, a to dbanie o przestrzeganie dyscypliny służbowej, pobudki działania wskazujące na lekceważenie podstawowych obowiązków służbowych, zachowanie po zaistniałym zdarzeniu sprowadzające się do utrudnianie postępowania dyscyplinarnego poprzez odmowę uczestniczenia w czynnościach, brak krytycznej oceny swojego postępowania oraz dotychczasowy przebieg jego służby wskazujący, ze zachowanie i postawa skarżącego zasługują na surową ocenę oraz stawiają go w negatywnym świetle Ponadto w jego zachowaniu zaistniały okoliczności zaostrzające wymiar kary, bowiem do czynu będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego doszło w trakcie, gdy prawomocną była kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, wymierzona obwinionemu orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. Zaś zgodnie bowiem z art. 134h ust. 2 pkt 2 ustawy, wpływ na zaostrzenie wymiaru kary ma popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. Ponadto wymierzona mu kara dotyczyła czynu polegającego na niezłożeniu przez niego w terminie do 31 marca 2012 r. oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2011, a więc za przewinienie tego samego rodzaju i wymierzona mu wówczas kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, nie przyniosła – jak się okazało – pożądanego rezultatu. Reasumując, postawa skarżącego świadczy na ignorowanie przez niego zarówno swoich obowiązków, jak i przełożonych o czym świadczy chociażby niestawianie się na wezwania, bądź to do raportu. Rację zatem należy przyznać organowi, że każdy policjant ma obowiązek poddać się szczególnej dyscyplinie służbowej, co wynika z treści art. 25 ust. 1 ustawy, natomiast dotychczasowa postawa skarżącego spowodowała u przełożonego – z czym nie sposób zdaniem Sądu się nie zgodzić – utratę zaufania do niego. Reasumując, analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie uzasadnia stanowisko organów dyscyplinarnych o wymierzeniu skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej. Od policjantów bowiem, jako funkcjonariuszy publicznych stojących na straży porządku prawnego, wymaga się zachowania w służbie szczególnej dyscypliny i daleko idącej odpowiedzialności za siebie, innych funkcjonariuszy oraz obywateli. Wymogi stawiane funkcjonariuszom Policji w zakresie dyscypliny służby są dużo bardziej restrykcyjne niż w stosunku do pracowników zatrudnionych na umowę o pracę. Niezależnie od powyższego Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń procesowych w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.