V SA/Wa 2950/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K.L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez K.L. (dalej: "Skarżąca", "Strona") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji (dalej: "Komendant GP", "organ odwoławczy") z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...]; [...], jako wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanej podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] listopada 2014 r. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego znak: [...] dotyczącego egzekucji należności pieniężnej z tytułu opłaty za depozyt broni K.L. wniosła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. o numerze wskazanym wyżej, Komendant Wojewódzki Policji w G. uznał zarzut Strony za nieuzasadniony. Strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. o numerze wskazanym wyżej, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że K.L. dobrowolnie przekazała posiadaną jednostkę broni gazowej wraz z amunicją do depozytu jednocześnie składając pisemne oświadczenie, iż ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń, a także nie wyrażając zgody na jej złomowanie. W dniu [...] października 2011 r. broń została przekazana do depozytu prowadzonego przez Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w G. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] Stronie cofnięto pozwolenie na broń palną gazową. Z uwagi na fakt przechowywania broni w depozycie, pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. poinformowano Stronę, iż po roku bezpłatnego deponowania broni, tj. od dnia [...] października 2012 r., będzie naliczana opłata za depozyt. Pismo zawierało również informację o możliwości zbycia broni lub przekazania jej do zniszczenia. Pismem z dnia [...] września 2012 r. poinformowano Stronę, że upływa termin bezpłatnego deponowania i w związku z tym będzie naliczana opłata za depozyt broni. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Strona ponownie została poinformowana, że opłata z tytułu przechowywania należącej do Niej broni pozostającej w depozycie Policji, jest naliczana od dnia [...] października 2012 r. i na dzień sporządzenia pisma wynosi 965, 58 zł. Zwrócono się również do Strony o podjęcie decyzji, co do dalszego postępowania z bronią. W dniu [...] lutego 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. wydał decyzję o przekazaniu broni do zniszczenia, a po jej uprawomocnieniu w dniu [...] kwietnia 2014 r. wystąpiono do Strony wzywając do zapłaty kwoty 1016, 40 zł z tytułu przechowywania broni w depozycie. Mimo wystawienia dwóch upomnień z dnia [...] czerwca 2014 r. i z dnia [...] sierpnia 2014 r. doręczonego w dniu [...] sierpnia 2014 r., Strona nie uregulowała należności. W dniu [...] października 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. wystawił tytuł wykonawczy [...], który w dniu [...] października 2014 r. został przesłany do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), dalej: "ustawa o broni", koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponując ją w trybie określonym w art. 22 tej ustawy. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów Strony organ stwierdził, że tryb określony w art. 19 ust. 1 ww. ustawy o broni, tzw. prewencyjne zabezpieczenie broni, ma zastosowanie w sytuacji popełnienia przez posiadacza broni wykroczenia lub przestępstwa, gdy zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu lub też w sytuacji, gdy toczy się przeciwko posiadaczowi broni postępowanie karne o określone przestępstwa. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Powodem wszczęcia postępowania administracyjnego w celu cofnięcia Stronie pozwolenia na broń było nieprzedłożenie przez Stronę właściwemu organowi wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Strona złożyła również pisemne oświadczenie, iż ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń. Zdaniem organu odwoławczego w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy działanie organu I instancji znajduje pełne uzasadnienie. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego go postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ustawy o broni podnosząc, że Strona nie jest żadną z osób, które objęte są hipotezą art. 23 ust. 1 pkt 2,3,4 powołanej ustawy. Obciążanie Strony kosztami tylko z uwagi na fakt złożenia broni w drodze "autonomicznej decyzji" (jak to ujął organ I instancji) – jest działaniem sprzecznym z prawem, godzącym w zasadę wyrażoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto Skarżąca stwierdziła, że obciążenie kosztami depozytu jest nieuzasadnione ze względu na to, że to Policja odebrała Jej przedmiotową broń w trybie art. 19 ust. 1 ustawy o broni. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p. p. s. a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], dotyczącego egzekucji należności pieniężnej z tytułu opłaty za depozyt broni K.L. (zobowiązana), wniosła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku (pismo z dnia [...] listopada 2014 r.) powołując się na treść art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. Z 2014 r. poz. 1619 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. o numerze wskazanym wyżej, Komendant Wojewódzki Policji w G. (wierzyciel) uznał zarzut Strony za nieuzasadniony. Strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. o numerze wskazanym wyżej, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o broni osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 3 ustawy o broni). W przypadku deponowania broni pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu, a deponującym powstaje stosunek administracyjnoprawny, a obowiązki i uprawnienia w jego zakresie reguluje ww. ustawa o broni. Obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z przepisu art. 23 ustawy o broni, określającego podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3 tej ustawy. Na mocy art. 23 ust. 2 osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w zakresie tej broni może: 1) wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji; 2) złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji; 3) złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa. W przypadku, o którym mowa w art. 23 ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu (w art. 23 ust. 3). W odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 2 ustawy, organ administracji na podstawie art. 23 ust. 3 tej ustawy uprawniony jest do podjęcia działań, mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w art. 23 ust. 3 zwrotu "opłaty są pobierane", podczas gdy w art. 23 ust. 1 mowa jest o ponoszeniu kosztów. Z akt sprawy wynika, że przedmiotową broń i amunicję Skarżąca przekazała do policyjnego depozytu dobrowolnie oświadczając, że ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń i nie wyrażając woli jej złomowania. Osoba pozbawiona uprawnienia do posiadania broni w terminie 30 dni może zdecydować o zbyciu broni lub pozbawieniu jej cech użytkowych, a jeżeli nie złoży stosownego oświadczenia w tym przedmiocie przyjąć należy, iż po upływie powyższego terminu podstawą prawną depozytu staje się art. 22 ust. 3 ustawy. Po upływie roku osoba taka jest zobowiązana do ponoszenia opłat z tytułu złożenia broni do depozytu. Istotne jest bowiem to, że po stronie osoby, która utraciła uprawnienie do posiadania broni, a jej nie zbyła w ustawowym terminie, istnieje prawny obowiązek zachowania określonego w art. 22 ust. 3 ustawy, z którym wiąże się obowiązek ponoszenia ww. opłat. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, iż to Policja odebrała przedmiotową broń w trybie art. 19 ust.1 ustawy o broni, Sąd stwierdza, że okoliczności faktyczne sprawy nie potwierdzają stanowiska Strony. Zgodnie z art. 19 ust. 1 tej ustawy osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5 ww. ustawy, w zakresie broni palnej. Stosownie do art. 18 ust. 1 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: - nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7 (pkt 1), - należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 (pkt 2), - naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 (pkt 3), - przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego (pkt 4). Jak słusznie twierdzi organ taki tryb przejęcia broni do depozytu ma charakter tzw. prewencyjnego zabezpieczenia broni. Ponadto zgodnie z art. 18 ust. 5 właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązków wskazanych w tym przepisie. Takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Pani K.L. w dniu [...] października 2011 r. dobrowolnie przekazała broń gazową wraz z amunicją do depozytu, jednocześnie złożyła pisemne oświadczenie, iż ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń, nie wyraziła zgody na złomowanie broni. Broń została przekazana do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w G., który prowadzi depozyt broni. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...], Skarżącej cofnięto pozwolenie na broń palną gazową. Należy podkreślić, że właściwy organ informował Skarżącą o możliwości sprzedaży broni lub przekazania jej do zniszczenia (pismo z dnia [...] listopada 2013 r. i [...] grudnia 2011 r.). Z uwagi na brak jakiejkolwiek decyzji, co do przeznaczenia broni ze strony Skarżącej, naliczona została opłata za przechowywanie broni w depozycie Policji. W sytuacji, kiedy Strona sama uznała, że ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń, a w związku z tym nie chce już posiadać broni, prawidłowo na gruncie niniejszej sprawy uznano, że Skarżąca obowiązana jest do poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni w myśl regulacji obowiązującej ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż także w tym zakresie skarga okazała się nietrafna. W ocenie Sądu organ działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7 K.p.a.). Mając powyższe na względzie, Sąd - na podstawie art. 151 p. p. s. a. – orzekł jak w sentencji wyroku.