II GSK 2363/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C." Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 321/14 w sprawie ze skargi "C." Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., objętym skargą kasacyjną, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r., oddalił skargę "C." Spółki z o.o. z siedzibą w W. – podmiotu prowadzącego Zaoczną Policealną Szkołę [...] "C." w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Starosta Z. nakazał Zaocznej Policealnej Szkole [...] "C." w Z. (w skrócie: Szkoła "C.") zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 5 812,78 zł. W uzasadnieniu wskazał, że wysokość stawki dotacji na jednego ucznia lub słuchacza w szkołach niepublicznych ustalono na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.; dalej: u.s.o.) i uchwały Nr XXXVIII/335/09 Rady Powiatu Z. z [...] września 2009 r. w sprawie ustalania trybu rozliczania dotacji szkołom niepublicznym oraz trybu i zakresu kontroli ich wykorzystania (Dz. Urz. Woj. Ł. z 2009 r., Nr 319, poz. 2673 ze zm.; (dalej: uchwała Nr XXXVIII/335/09). Organ zaznaczył, że powiat z. nie prowadzi publicznej zaocznej policealnej szkoły dla dorosłych, dlatego ustalając kwotę dotacji, wystąpił do 22 urzędów jednostek samorządu terytorialnego o podanie informacji o wysokości wydatków bieżących ponoszonych na jednego słuchacza w 2011 roku. Na podstawie zebranych informacji Starosta za podstawę ustalenia stawki wydatków bieżących na jednego słuchacza Szkoły "C." przyjął wydatki ponoszone w 2011 r. na kształcenie jednego słuchacza w C. [...] w K., tj. kwotę 160,74 zł miesięcznie. Organ wyjaśnił, że kierując się treścią art. 90 ust. 3 u.s.o. i § 2 pkt 2 uchwały Nr XXXVIII/335/09 Rady Powiatu Z., określono wysokość stawki dotacji na jednego słuchacza Szkoły "C." w 2011 r. w wysokości 80,37 zł miesięcznie, co stanowi 50% wydatków bieżących ponoszonych na jednego słuchacza w C. [...]. Dalej Starosta wskazał, że w związku z ustaleniem nowej wysokości stawki dotacji na jednego słuchacza, zobowiązał Szkołę "C.", na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.; dalej: u.f.p.), do zwrotu do budżetu powiatu z. wypłaconej w nadmiernej wysokości dotacji i odsetek od niej w kwocie 5 812,78 zł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Rada Powiatu Z. zgodnie z uchwałą Nr XXXVIII/335/09 przyjęła, że w przypadku, gdy na terenie danego powiatu nie ma szkoły tego samego typu i rodzaju, wysokość dotacji ustala się na podstawie wydatków ponoszonych na prowadzenie szkoły publicznej tego typu przez najbliższy powiat. Równocześnie z § 8 wskazanej uchwały wynika, iż wypłacana w każdym miesiącu część dotacji ma charakter zaliczkowy, a ostateczne rozliczenie kwoty dotacji na dany rok następuje przy przekazaniu części dotacji za grudzień w roku udzielenia dotacji. Kolegium wyjaśniło również, że zaliczkowa dotacja na rok 2011 roku prawidłowo została ustalona na podstawie wykonania wydatków bieżących w 2010 r. oraz projektu budżetu na 2011 r. w oparciu o wydatki ponoszone w placówkach, dla których organem prowadzącym był powiat z., tj. w Szkole Policealnej dla Dorosłych w [...] w G. Przy czym wydatki ponoszone na jednego słuchacza we wskazanej placówce wynosiły 274,94 zł, a co za tym idzie Szkole "C." ustalono stawkę dotacji na 137,47 zł – tj. 50% tej kwoty. Niemniej jednak we wskazanej szkole z dniem 31 sierpnia 2010 r. powiat z. zaprzestał prowadzenia kształcenia, co oznaczało konieczność ponownego wyliczenia stawki dotacji przysługującej na jednego słuchacza w roku 2011, w oparciu o dane uzyskane z sąsiednich jednostek samorządu terytorialnego, o czym Szkoła "C." została poinformowana pismem z dnia [...] listopada 2011 r. W związku z tym, w ocenie Kolegium, prawidłowo Starosta Z. ustalił kwotę wydatków bieżących ponoszonych na jednego słuchacza w szkole publicznej tego samego typu i rodzaju prowadzonej – w przypadku, gdy na terenie powiatu takiej szkoły nie ma – przez najbliższy powiat, w tym wypadku wydatki ustalono na podstawie zestawienia przekazanego przez C. [...] w K.. Natomiast z uwagi na fakt, że były one niższe – w przeliczeniu na jednego słuchacza – należało dokonać korekty wypłaconej dotacji oraz nakazać zwrot pobranych w nadmiernej wysokości środków. "C." Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę i powtarzając zarzuty odwołania domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji SKO oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. WSA wskazał, że problematykę zwrotu dotacji udzielonych z budżetu jednostek samorządu terytorialnego w przypadku szkół należących do typu przedmiotowej szkoły regulują przepisy art. 252 u.f.p. w związku z art. 90 ust. 3 u.s.o. Pierwszy z nich w ustępie 3 definiuje dotacje pobrane w nadmiernej wysokości stanowiąc, że są nimi dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Drugi z przywołanych przepisów określa wyrażoną w procentach minimalną wysokość dotacji przypadającej na jednego ucznia sytuując ją na poziomie 50% ustalonych w budżecie danej jednostki samorządu terytorialnego wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia. Co istotne w sprawie, przepis ten przewiduje również, że w przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu lub rodzaju podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wbrew stanowisku skarżącej, decyzja o zwrocie dotacji nie zależy od uznania organu. Jako niezasadny Sąd ocenił również zarzut braku podstawy prawnej decyzji, gdyż organ prawidłowo zastosował właściwe – wyżej przywołane – przepisy, których uzupełnieniem i uszczegółowieniem, w zakresie trybu ustalania i rozliczania dotacji, są uchwały jednostki samorządu gminnego wydawane na podstawie art. 90 ust. 4 u.s.o. Zgodnie z § 2 punkt 2 uchwały Nr XXXVIII/335/09, wydanej między innymi na podstawie art. 90 ust. 4 u.s.o., Rada Powiatu Z. ustaliła, iż dotacje będą przyznawane na poziomie ustawowego minimum, to jest 50% wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia. WSA stwierdził, że wysokość dotacji wynikająca z przedmiotowej uchwały, jako mająca podstawę ustawową, pozostaje niewzruszalna. Sąd pierwszej instancji uznał również za niezasadny zarzut skargi dotyczący spowodowania przez organy nieuprawnionego działania prawa wstecz. Organ prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy ustawy przewidujące zasady udzielania oraz zwrotu pobranej w nadmiernej wysokości dotacji. Zwrot ten odbywa się, z mocy ustawy, po ostatecznym zweryfikowaniu danych, za pomocą których ustalono wstępnie wysokość dotacji. Zastosowanie przywołanych wyżej przepisów ustawy, nie może być zatem, w ocenie Sądu, uznane za działanie prawa wstecz. Przeciwnie, stanowi ono wyraz uprawnionych dążeń organów administracji do zapewnienia dyscypliny budżetowej, a szerzej, zgodności z prawem wydatkowania środków publicznych. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł również niezgodności przedstawionej regulacji z art. 2 Konstytucji RP. Za nieuzasadniony uznał również WSA zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Za podstawę ustaleń w zakresie wysokości dotacji organy przyjęły informację o wysokości wydatków bieżących ponoszonych na 1 słuchacza w 2011 r. w publicznej zaocznej policealnej szkole prowadzonej w powiecie k. – najbliższym powiatowi z. Ten sposób ustalania stanu faktycznego znajduje uzasadnienia w treści powołanego art. 90 ust. 3 zdanie drugie u.s.o. W ocenie WSA, nie budzi wątpliwości zasadność dokonanych ustaleń, gdyż jak wskazał organ drugiej instancji, na dzień 1 stycznia 2011 r. budżet powiatu z. na rok 2011 nie był jeszcze uchwalony, wobec czego dane do obliczenia wysokości dotacji zostały przyjęte z jego projektu. Dane ujęte w projekcie znajdowały odzwierciedlenie w wydatkach bieżących za rok 2010, kiedy powiat z. prowadził jeszcze szkołę publiczną tego samego typu i rodzaju, co Szkoła "C.". WSA wskazał, że wysokość wydatków bieżących przyjęto na podstawie uchwały budżetowej, gdyż, na podstawie art. 212 ust. 1 pkt 2 u.f.p., stanowią one obowiązkowy element, wyodrębniony w stosunku do innych wydatków. Z kolei, pojęcie "wydatków bieżących" definiuje art. 124 ust. 3 u.f.p. i definicja ta nie została ograniczona tylko do wydatków poniesionych, jak niezasadnie twierdzi skarżąca, lecz obejmuje również inne kategorie związanych z nimi wydatków, w tym wydatki planowane. Sąd pierwszej instancji uznał za nietrafny argument skargi, iż wysokość dotacji przyjętą w zaskarżonej decyzji, ustalono w oparciu o planowane, a nie rzeczywiste wydatki. W sprawie przedmiotowe wydatki przyjęto na poziomie wynikającym z uchwały budżetowej Rady Powiatu w K. Nr 32/IV/11 z dnia [...] stycznia 2011 r., a liczbę uczniów ustalono na podstawie pisma C. [...] w K. z dnia [...] października 2010 r. Sąd pierwszej instancji za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: k.p.a.), jak również zarzut braku należytego uzasadnienia decyzji w części istotnej dla rozstrzygnięcia. Podsumowując WSA wskazał, że nie znajduje również podstaw zarzut skarżącej, że po upływie roku od udzielenia dotacji żądanie zwrotu dotacji jest niedopuszczalne. Wprawdzie faktem jest, iż w myśl § 8 uchwały Nr XXXVIII/335/09 ostateczne rozliczenie kwoty dotacji za dany rok następuje przy przekazaniu części dotacji za grudzień w roku udzielenia dotacji, lecz zapis ten nie oznacza zakazu żądania zwrotu dotacji pobranych w nadmiernej wysokości po upływie roku od udzielenia dotacji. II Skargę kasacyjną wniosła "C." Spółka z o.o. z siedzibą w W. zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie – na podstawie art. 188 p.p.s.a. – o jego uchylenie i uwzględnienie skargi oraz, w każdym przypadku, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu Spółka "C." zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi w sytuacji naruszenia wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji naruszenia przepisów prawa materialnego, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy; II. prawa materialnego: - art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 90 ust. 3 u.s.o. w zw. z § 7 i § 8 uchwały Nr XXXVIII/335/09 Rady Powiatu Z. oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż wskazana w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kwota dotacji podlega zwrotowi jako pobrana w nadmiernej wysokości, pomimo, iż obniżenie stawek dotacji nastąpiło z mocą wsteczną, co w konsekwencji pogorszyło sytuację prawną skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu. Kontroli instancyjnej został poddany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. oddalający skargę Spółki na decyzję zobowiązującą do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami. W ramach zarzutów objętych podstawą z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca podniosła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. zarzucając Sądowi pierwszej instancji oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, i w konsekwencji uznanie, że w sposób prawidłowy ustalono kwotę dotacji przypadającą do zwrotu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Na wstępie wypada zauważyć, że skarżąca w zasadzie od etapu odwołania od decyzji pierwszej instancji powiela ten sam zarzut odnośnie wadliwego ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy, że organy ustalając stan faktyczny w sprawie nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organy administracji publicznej w sposób prawidłowy ustaliły i jednoznacznie wskazały okoliczności, które legły u podstaw określenia wysokości dotacji przypadającej w przeliczeniu na jednego ucznia, a tym samym prawidłowo określiły wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. W szczególności zauważyć należy, że poza sporem pozostaje okoliczność, iż w roku szkolnym 2010/2011 powiat z. nie prowadził szkoły publicznej tego samego typu i rodzaju, o jakiej mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, a tym samym dla potrzeb ustalenia wysokości dotacji w przeliczeniu na jednego ucznia znalazła zastosowanie regulacja określona w art. 90 ust. 3 zdanie drugie ustawy. Ponadto nie budzi wątpliwości ustalenie, że najbliższym powiatem dla powiatu z. był powiat k. W oparciu o treść uchwały budżetowej Rady Powiatu w K. oraz w oparciu o informacje uzyskane z C. [...] w K. przyjęto dane liczbowe do obliczenia dotacji przypadającej w przeliczeniu na jednego ucznia. Powyższe okoliczności wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – co podkreślił w swoim uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji – nie zostały w żaden sposób skutecznie zakwestionowane. Skarżąca nie przeciwstawiła bowiem wymienionym dowodom żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby zdyskwalifikować dane z nich wynikające. W szczególności nie mogła być uznana za taką okoliczność przywołana w skardze informacja o wyniku kontroli przeprowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli w zakresie finansowania przez jednostki samorządu terytorialnego szkół niepublicznych na przykładzie województwa wielkopolskiego. Powyższa informacja w żaden sposób nie mogła wpłynąć na ocenę sytuacji skarżącej, już choćby z tego powodu, że nie miała ona żadnego racjonalnego związku z danymi przyjętym przez organy w rozpoznawanej sprawie. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA prawidłowo zaakceptował ustalenia organów w zakresie spełnienia przez skarżącą ustawowych przesłanek warunkujących powstanie obowiązku zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami. Przystępując do oceny zasadności zarzutu skargi kasacyjnej odnoszącego się do naruszenia prawa materialnego należy na wstępie zauważyć, że autor skargi kasacyjnej formułując ten zarzut skargi wskazuje, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty i w związku z § 7 i § 8 uchwały Nr XXXVIII/335/09 Rady Powiatu Z. oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż określona w decyzji SKO w Ł. kwota dotacji podlega zwrotowi jako pobrana w nadmiernej wysokości pomimo, że obniżenie stawek dotacji nastąpiło z mocą wsteczną, co pogorszyło sytuację prawną skarżącej. W związku z powyższym przypomnieć należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem i na czym naruszenie to polega (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie). Zarzut "błędnej wykładni prawa" to zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez Sąd pierwszej instancji. Zatem aby mógł być rozpatrzony, wymaga on wykazania, na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy i jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do kwestii spornej. Natomiast z treści skargi kasacyjnej wynika, że jej autor podejmuje próbę uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez zakwestionowanie ustaleń faktycznych i odmienną ich ocenę, niż dokonana przez organy i zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. nakłada na podmiot, który pobrał dotację, udzieloną z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, nienależnie lub w nadmiernej wysokości, obowiązek jej zwrotu do budżetu jednostki samorządu terytorialnego wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowej, w terminie 15 dni poczynając od dnia stwierdzenia wymienionych wyżej okoliczności. Wydaje się dość oczywistym, że dla powstania obowiązku zwrotu dotacji istotne jest to, czy zaistniała przesłanka, o której mowa w tym przepisie prawa, to jest czy dotacja została pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Z akt sprawy wynika, że Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia organu wskazujące na to, że skarżąca pobrała dotację w nadmiernej wysokości. W tym miejscu należy podkreślić, że przepis art. 252 ust. 3 ustawy o finansach publicznych zawiera definicję ustawowego określenia "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości". Stanowi on, że dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty zawiera regulację odnoszącą się do sposobu obliczania dotacji przyznawanych dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych i przewiduje wyrażoną w procentach minimalną wysokość dotacji przypadającej na jednego ucznia, określając ją na poziomie 50 % ustalonych w budżecie danej jednostki samorządu terytorialnego wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia i jednocześnie zezwala, aby w odniesieniu do tych gmin lub powiatów, na terenie których brak jest szkół publicznych danego typu i rodzaju podstawę do ustalenia wysokości dotacji określać w oparciu o wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły danego typu lub rodzaju. Z kolei z treści art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty wynika upoważnienie dla prawodawcy podustawowego do uregulowania materii dotyczącej trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania przyznanej i pobranej dotacji. Efektem realizacji ustawowego upoważnienia była treść uchwały Nr XXXVIII/335/09 Rady Powiatu Z. z dnia [...] września 2009 roku w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji szkołom niepublicznym oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. Z treści przywołanej uchwały wynika, że przepis § 7 stanowi dopuszczalne doprecyzowanie regulacji odnoszących się do sposobu ustalania wysokości dotacji przyznawanych szkołom niepublicznym o uprawnieniach szkół publicznych, a przepis § 8 uchwały zawiera regulację wskazującą na zaliczkowy charakter wypłacanej miesięcznie dotacji i określa termin jej rozliczenia. W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzje organów administracji publicznej rozstrzygające o obowiązku zwrotu części dotacji pobranej w nadmiernej wysokości są zgodne z przywołanymi wyżej przepisami prawa. Podkreślić należy, że z treści art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych wynika, że obowiązek zwrotu odnosi się do dotacji pobranych w nadmiernej wysokości. Oznacza to, że dotyczy on środków publicznych przyznanych i wypłaconych beneficjentowi. Wskazuje na to także treść art. 252 ust. 3 i ust. 5 u.f.p., gdzie mowa jest również o "dotacjach pobranych w nadmiernej wysokości", a więc takich, które zostały przyznane i wypłacone. Natomiast przepis art. 90 ust. 3 u.s.o. przewiduje ogólną regułę odnoszącą się do określania wysokości dotacji, która przy zastosowaniu ustawowej delegacji znajduje swoje uszczegółowienie w treści ww. uchwały Rady Powiatu Z. Istota problemu sprowadza się zatem do stwierdzenia, czy w świetle wskazanych regulacji prawnych dopuszczalna jest ingerencja organów w wysokość ustalonej zaliczkowo i wypłaconej zaliczkowo dotacji w okresie po jej realizacji. Otóż niewątpliwie pierwotna wysokość dotacji została określona w projekcie budżetu na 2011 rok na podstawie wykonania wydatków bieżących w 2010 roku. Oznacza to, że dotacja zaliczkowa na jednego ucznia została określona w oparciu o wysokość kosztów kształcenia jednego ucznia w szkołach tego samego typu lub rodzaju prowadzonych wówczas na terenie powiatu z. Brak szkół danego typu lub rodzaju na terenie powiatu z. w roku szkolnym 2010/2011 spowodował konieczność zweryfikowania określonej w projekcie budżetu zaliczkowo określonej dotacji na rok 2011. Zasadnie więc Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów wskazujące na konieczność zastosowania regulacji określonej w art. 90 ust. 3 zdanie drugie ustawy o systemie oświaty i w tym celu wykorzystał informacje uzyskane od innego organu administracji publicznej – powiatu k. Wysokość wydatków bieżących ustalono w oparciu o uchwałę budżetową przyjętą przez powiat k. oraz informację przedstawioną przez C. [...] w K. Przedstawiona wyżej argumentacja prowadzi także do wniosku, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.