VII SA/Wa 765/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2011r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr - [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nakazującą [...] ", jako właścicielowi budynku, wykonanie następujących robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w [...] , zgodnie z opinią kominiarską z dnia [...] lutego 2011r., tj: 1) w lokalach od nr [...] do nr [...] na parterze należy anemostaty wymienić na kratki wentylacyjne średnicy 150 mm bez żaluzji i przysłon dla właściwego wentylowania pomieszczeń, 2) w lokalach [...][...][...],[...],[...],[...],[...],[...] należy odłączyć wyziewy z okapów nadkuchennych od przewodów kominowych i zainstalować kratki wentylacyjne 14 x 14 cm bez żaluzji i przysłon, 3) w lokalu [...] i [...] należy powiększyć otwory wentylacyjne i zainstalować kratki wentylacyjne 14 x 14 cm bez żaluzji i przysłon, 4) podłączyć wentylację łazienki i ubikacji lokalu nr [...] lub [...] do wolnego przewodu kominowego, 5) przewody kominowe najwyżej kondygnacji w pionie kuchni należy wydłużyć ponad dachem, na wylotach zainstalować nasady wiatrochronne, 6) zainstalować nawiewniki w górnej części skrzydeł okiennych dla zapewnienia dostatecznej ilości powietrza zewnętrznego, w terminie sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Pismem z dnia 18 lipca 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. [...] w [...] , wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2011r. i poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego z dnia [...] lipca 2011r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r., nr [...] . Dokonując analizy zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami prawa Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Nie jest dotknięta w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Organ podał, że podstawę materialnoprawną decyzji PINB dla [...] z dnia [...] lipca 2011r. stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Organ wyjaśnił przy tym, że decyzje podejmowane na podstawie ww. przepisu należą do kategorii tzw. decyzji związanych i w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z przesłanek określonych w tym przepisie, organ nadzoru nie jest uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Podkreślił także, że decyzja wydana na podstawie ww. przepisu musi być precyzyjna i musi z niej dokładnie wynikać jakie czynności mają zostać podjęte w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Dalej organ zauważył, że przepis art. 66 Prawa budowlanego jednoznacznie określa przedmiot regulacji prawnej jako obiekt budowlany. Ponadto wyjaśnił, że przez obiekt budowlany zgodne z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Natomiast sprawne działanie instalacji wentylacyjnych wpływa na prawidłowe funkcjonowanie całego obiektu budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż z protokołu okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia [...] lutego 2011r. Nr [...] objęte kontrolą przewody kominowe oraz inne elementy urządzeń kominowych nie odpowiadają przepisom prawa. Organ wymienił stwierdzone uchybienia i wskazał, że mogą stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Biorąc pod uwagę powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że badana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r. utrzymująca w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] lipca 2011r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ponadto organ stwierdził, że weryfikowana decyzja nie została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 kpa). Wyjaśnił, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego może być zarówno właściciel, jak i zarządca nieruchomości, bowiem na obu tych podmiotach spoczywa obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym. Powołał przepis art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. nr 80, poz. 903 ze zm.), zgodnie z którym ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Powołał także przepis art. 21 ust. 1 ww. ustawy w myśl którego zarząd Wspólnoty kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Dalej organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 752/04 w którym wskazał, że kominy i przewody instalacji wentylacji grawitacyjnej należą do części wspólnych budynku. Żaden właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidualnego tytułu prawnego do komina czy kanału kominowego. Sam fakt, korzystania z takiego komina czy kanału kominowego przez właściciela wyodrębnionego lokalu nie przesądza o przynależności do tego lokalu w znaczeniu prawnym. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na powyższe obowiązki wynikające z art. 61 i 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym funkcjonuje [...] winny być nałożone właśnie na ten podmiot. W świetle powyższego organ stwierdził, że weryfikowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r. utrzymująca w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] lipca 2011r. nie jest obarczona żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto organ stwierdził, że weryfikowana decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej, ani z naruszeniem przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Badana decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą. Na koniec organ ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych we wniosku wyjaśnił, że nałożony weryfikowaną decyzją obowiązek jest możliwy do wykonania w oparciu o uregulowanie prawne zawarte w art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zgodnie z tym przepisem właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje. Po rozpatrzeniu wniosku [...] w [...] o ponowne rozpatrzenie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ powołał art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Następnie wskazał, że [...] w [...] jest zarządcą przedmiotowej nieruchomości. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem [...] , że obowiązki zawarte w decyzji organu powiatowego z dnia [...] lipca 2011r. powinny zostać skierowane do właścicieli poszczególnych lokali, ponieważ [...]nie jest zarządcą lokali stanowiących własność członków Wspólnoty. Podkreślił, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego może być zarówno właściciel jak i zarządca nieruchomości bowiem na obu tych podmiotach spoczywa obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym. Organ stwierdził, iż skoro skarżąca sprawuje zarząd budynkiem to nałożenie na nią obowiązków dotyczących utrzymania obiektu budowlanego jest prawnie dopuszczalne. Zdaniem GINB kontrolowana decyzja nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Nałożone weryfikowaną decyzją obowiązki są możliwe do wykonania przez zarządcę budynku w oparciu o uregulowanie prawne zawarte w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 ze zm.). Organ wskazał, iż skoro w budynku instalacja wentylacyjna nie działa prawidłowo, to należy przyjąć, że doszło do awarii. W celu usunięcia awarii właściciel lokalu zobowiązany jest umożliwić zarządcy wykonanie stosownych napraw. W związku z powyższym organ uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ adresat nie jest trwale pozbawiony możliwości wykonania określonych decyzją organu powiatowego obowiązków. Organ wyjaśnił, że trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2014r., że decyzja [...] WINB z dnia [...] września 2011r. nie jest dotknięta żadną z przesłanek z art. 156 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...] wniosła [...] w [...] wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 156 § 1 punkt 2, 4 i 5 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nakazującej Wspólnocie wykonanie określonych obowiązków zawartych w punktach 1 - 4 i 6 decyzji, podczas gdy obowiązki te powinny zostać nałożone na poszczególnych właścicieli lokali, a zatem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie została skierowana do strony postępowania i jest niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały. Ponadto zaskarżona decyzja rażąco narusza art. 61 ust. 1 punkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane i art. 13 oraz 6 ustawy o własności lokali. Strona skarżąca podniosła, że kratki wentylacyjne, okapy kuchenne, okna lokalowe, wentylacja w ubikacji lokalu nie stanowią części wspólnych budynku, a zatem nakazy skierowane do Wspólnoty w punktach 1- 4 i 6 decyzji PINB dla [...] z dnia [...] lipca 2011r. powinny zostać skierowane do poszczególnych właścicieli lokali, którzy dokonali przebudowy części wentylacji znajdującej się i przynależnej do lokali mieszkalnych, którzy nie podłączyli łazienek do wentylacji, którzy nie zamontowali nawiewników w oknach itp. Wspólnota podkreśliła, że nie tylko nie ma obowiązku ingerencji w wyposażenie danego lokalu pod kątem naruszania przepisów prawa budowlanego, w tym brak lub złą wentylację w pomieszczeniach lokalu, ale nie ma prawa wejścia do lokalu w celu wymiany, modernizacji lub przywrócenia lokalu do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem strony skarżącej GINB rozpatrując sprawę naruszył przepis art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali, stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, że na podstawie tego przepisu w zaistniałej sytuacji faktycznej Wspólnota jest władna wykonać decyzję. Skarżąca Wspólnota wskazała, że nakazy zawarte w decyzji organu I instancji w punktach 1- 4 i 6 nie obejmują konserwacji, remontu, usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej oraz wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje. Skarżąca zaznaczyła, iż punkt 6 nakazu zawartego w decyzji organu powiatowego jest nieprecyzyjny. Skarżąca podniosła, że tylko właściciel lokalu jest władny dokonywać czynności dotyczących części jego lokalu, a zatem nakazy skierowane do Wspólnoty w decyzji PINB powinny zostać skierowane do właścicieli lokali wskazanych w decyzji, a to z tego powodu, że Wspólnota nie jest właścicielem wyodrębnionych lokali, jak również nie jest zarządcą lokali stanowiących własność członków Wspólnoty. Z tego powodu zdaniem strony skarżącej GINB odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji rażąco naruszył art. 61 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, art. 13 i art. 6 ustawy o własności lokali oraz art. 156 § 1 punkt 2, 4 i 5 kpa. Ponadto skarżąca wskazała, że GINB bezprawnie przyjął, iż lokale o nr [...][...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] są jakimiś bliżej nieokreślonymi pomieszczeniami, podczas gdy lokale te, są samodzielnymi lokalami stanowiącymi odrębną własność osób fizycznych i nie stanowią części wspólnych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonej decyzji jak i decyzji poprzedzającej nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015r. utrzymująca w mocy własną decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie to jest postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym wydano kontrolowaną decyzję, a jego głównym i jedynym celem jest ustalenie, czy decyzja ta jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad, określonych w art. 156 § 1 pkt 1 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej kpa), a nie ponowne rozpoznanie sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996r., sygn. akt III ARN 70/95). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który wymaga stosowania wykładni. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności –gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa, nie gromadzi materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Zastosowanie sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny dowodów, na których organ orzekający w sprawie oparł ustalenia stanu faktycznego. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadne z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem. Sąd podziela stanowisko organu, że żadna z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 kpa nie wystąpiła. W postępowaniu nieważnościowym przeanalizowano wszystkie przesłanki z art. 156 § 1 kpa wskazując, iż objęta kontrolą decyzja nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Organ wykazał również w uzasadnieniu decyzji brak zaistnienia przesłanki wskazywanej przez stronę tj. art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 kpa (decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej, skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały). Przede wszystkim pokreślić należy, że kwestionowana decyzja wydana została w oparciu o przepisy prawa budowlanego, które ekspressis verbis określają adresata decyzji. Otóż "Rozdział 6" ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane dotyczący utrzymania obiektów budowlanych zawiera przepisy mające na celu zapewnienie właściwego użytkowania oraz utrzymania tych obiektów w należytym stanie technicznym. Przepis art. 61 Prawa budowlanego stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tego prawa, zaś art. 5 ust. 2 stwierdza, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych ani sprawności technicznej. Zgodnie z art. 66 w przypadku stwierdzenia, ze obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowi ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo, 3) jest w nieodpowiednim stanie techniczny, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania obowiązku. W decyzji tej organ może zakazać użytkowania obiektu lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazane wyżej przepisy stanowiły podstawę prawną kontrolowanej decyzji. Skoro zatem konkretny przepis Prawa budowlanego pozwala na nałożenie obowiązków naprawczych na właściciela obiektu budowlanego bądź jego zarządcę, to nie można skutecznie zarzucić, że decyzja adresowana do [...] w [...] narusza prawo i jest skierowana do niewłaściwego adresata. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie podnoszony zarzut przez stronę, skarżącą, że kwestionowana decyzja dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, tj. skierowana została do osoby niebędącej stroną postępowania. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 ze zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota powstaje ex lege tzn. z mocy prawa z chwilą, gdy w określonej nieruchomości powstaną lokale zgodnie z regulacją ustawy "o własności lokali". Zarząd Wspólnoty w myśl art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Z tej właśnie przyczyny obowiązki wynikające z art. 61 i 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa winny być nałożone właśnie na ten podmiot. Zauważyć trzeba, iż wskazane przepisy jednoznacznie określają przedmiot regulacji prawnej jako obiekt budowlany a nie lokale. Przez obiekt budowlany zgodnie z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Słusznie zatem organ uznał, że kominy i przewody instalacji wentylacji grawitacyjnej należą do części wspólnych budynku. Żaden właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidualnego tytułu prawnego do komina czy kanału kominowego. Sam fakt korzystania z takiego komina, czy kanału kominowego przez właściciela wyodrębnionego lokalu nie przesądza o przynależności do tego lokalu w znaczeniu prawnym ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 752/04). W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] na podstawie przedstawionej dokumentacji przez administratora budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...]w [...], w szczególności protokołu nr [...] z dnia [...] lutego 2011r. z okresowej kontroli przewodów kominowych stwierdził, że objęte kontrolą przewody kominowe oraz inne elementy urządzeń kominowych nie odpowiadają przepisom i mogą stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Dotyczy to w szczególności następujących stwierdzonych uchybień tj: - w lokalach mieszkalnych na parterze nr [...] do nr [...] istnieje niedostateczna wentylacja pomieszczeń kuchni i łazienek, - w pomieszczeniach nr [...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...] brak jest wentylacji kuchni, - w lokalu nr [...] wentylacja w kuchni nie ma ciągu, - w lokalach nr [...] w łazience oraz w lokalu nr [...] w kuchni kratki mają zbyt małą powierzchnię całkowitą co powoduje niedostateczną wentylację ww. pomieszczeń, - przewody kominowe najwyższej kondygnacji w pionie kuchni są krótkie, co może powodować nawiewanie powietrza do lokalu, - przewody wentylacyjne mają ciąg zmienny i odwrotny spowodowany zbytnim uszczelnieniem ( hermetyzacją ) lokali mieszkalnych, - w lokalach nr [...] i [...] wentylacja łazienki i ubikacji podłączona jest do jednego przewodu kominowego. Uzasadniając decyzję z dnia [...] września 2011r. nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że ww. protokół z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] z okresowej kontroli uwzględnia nieprawidłowości stanu technicznego przewodów kominowych oraz zawiera zalecenia co do prac naprawczych, które doprowadzą przedmiotowe części obiektu do właściwego stanu technicznego. Nakazane roboty budowlane odnoszą się także do skrzydeł okiennych, wymiany anemostatów na kratki wentylacyjne i do innych otworów wentylacyjnych, które są elementem urządzeń wentylacyjnych, a więc wchodzą w skład obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego. Obiektem budowlanym jest bowiem budynek z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Utrzymanie budynku w należytym stanie wymaga instalacji wentylacyjnej sprawnie działającej. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że niezasadny jest zarzut niewykonalności decyzji z uwagi na fakt, iż obowiązki nałożone decyzją na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie dotyczą części wspólnych nieruchomości. Przepis art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali stanowi bowiem, że na żądanie zarządu wspólnoty właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu ilekroć jest to niezbędne m.in. do wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje. Nie chodzi tu więc o zarządzanie lokalem stanowiącym odrębną własność ( jak podnosiła skarżąca), ale o wyposażenie budynku w sprawnie działającą instalację wentylacyjną na którą składają się nie tylko przewody kominowe, ale także urządzenia wentylacyjne takie jak kratki wentylacyjne, otwory wentylacyjne i nawiewniki w skrzydłach okiennych. Powyższe ustalenia dawały zatem Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu dla [...] podstawy do zastosowania przepisu art. 66 Prawa budowlanego i skierowania decyzji do [...] . Reasumując stwierdzić należy, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjął, że badana decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę jako bezzasadną oddalił.