I SA/Wa 69/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. M., M. M., E. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]; 2. umarza postepowanie administracyjne; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz M. M., M. M., E. L. solidarnie kwotę 491 (czterysta dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez M.M., E.L. i M. M. (Skarżący), od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Minister) z [...] grudnia 2012 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 1953 r. oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1950 r. w części, w której stwierdzają, że pod działanie dekretu o reformie rolnej podpadają nieruchomości [...] o pow. [...]ha oraz [...]ha, organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wyłania się następujący przebieg postępowania : Dnia [...] września 1950 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. orzeczeniem [...] stwierdziło podpadanie pod art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z 6września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (j.t. Dz.U. 1945/3/13-dekret rolny) nieruchomości położonych w P., oznaczonych jako [...] karta [...], karta [...] i karta [...],[...] karta [...], łącznie z majątkami ziemskimi [...] (o powierzchni [...]ha) i [...] (o powierzchni [...]ha). Dnia [...] kwietnia 1953 r Minister Rolnictwa orzeczeniem znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. M., utrzymał w mocy orzeczenie PWRN w P. z [...] września 1950 r. Wnioskiem z [...] stycznia 2006 r. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności tej części orzeczeń Ministra Rolnictwa z [...] kwietnia 1953 r. (znak: [...]) i PWRN w P. z [...] września 1950 r. (znak: [...]) którymi ustalono, iż na cele reformy rolnej podpadają nieruchomości [...] i [...] (liczące [...]ha i [...]ha). Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Minister) odmówił stwierdzenia nieważności części orzeczeń Ministra Rolnictwa z [...] kwietnia 1953 r (znak: [...]) i PWRN w P. z [...] września 1950 r. (znak: [...]), w zakresie podpadania nieruchomości [...] (liczących [...]ha i [...]ha) na cel dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy podnosząc w nim, że w decyzji z [...] grudnia 2012 r. wadliwie przyjęto, iż nieruchomość położona w granicach miasta może być nieruchomością ziemską w rozumieniu dekretu o reformie rolnej. Podkreślili, że decyzje, których stwierdzenia nieważności żądają, zostały wydane z urzędu a nie na wniosek strony. Końcowo wskazali, że organ nie ustosunkował się do kwestii właściwości organów oraz pominął fakt, że M. M. nie dziedziczyła po swoim mężu i nie była współwłaścicielką nieruchomości M. i W. Skarżący wskazali również, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż M. M. działała w imieniu swoich dzieci. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Minister utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że podziela w pełni stanowisko wyrażone w decyzji z [...] grudnia 2012 r. iż orzeczenia z 1950 r. i 1953 r. nie naruszały rażąco prawa w badanej części oraz wyjaśnił, że uznanie, iż uległy przejęciu działki, należące do spadkobierców M. M., było dopuszczalne. Organ podniósł że część nieruchomości położona w obrębie miasta P. liczyła [...]ha ([...]) i [...]ha ([...]), przekraczała więc normę obszarową dla województwa poznańskiego. W ocenie organu, zajęcie nieruchomości pod nieobecność właścicieli, brak protokołu i inne naruszenia procedury przejęcia majątku nie uchylają skutku nacjonalizacyjnego, który nastąpił wcześniej ([...] września 1944 r.) i z mocy samego prawa (niezależnie od aktów wykonawczych). Minister wskazał również, że legalność dekretu o reformie rolnej i rozporządzenia wykonawczego nie podlegają ocenie organu w trybie postępowania o stwierdzenia nieważności decyzji. Orzeczenia Ministra Rolnictwa z [...] kwietnia 1953 r. oraz PWRN w P. z [...] września 1950 r. nie naruszały rażąco prawa, gdy ustalały podpadanie na reformę rolną całej nieruchomości M. i W., bez wyłączenia budynku mieszkalnego rodziny M. Tezy Skarżących eksponujące odrębny status zespołów dworsko-parkowych są oderwane od stanu faktycznego sprawy i ówczesnego jednolitego rozumienia majątku ziemskiego. Badanie związku funkcjonalnego i wyłączanie spod przejęcia siedzib właścicieli było nieznane w 1953r. Tymczasem zmiana wykładni nie może być przyczyną stwierdzenia nieważności orzeczeń. Podobnie, przyczyną nieważności orzeczeń nie może być brak wykorzystania nieruchomości na cele reformy rolnej. W sprawach z zakresu reformy rolnej (zwłaszcza w postępowaniu nieważnościowym), nie bada się, czy na nieruchomości osiągnięto cel przejęcia, kryterium takie byłoby właściwe dla innego trybu – postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości Zgodnie z art. 2 ust. 2 dekretu o reformie rolnej "nieważne były wszystkie prawne lub fizyczne działy nieruchomości ziemskich wymienionych w art. 2-im ust. (1) pkt e, dokonane po dniu 1 września 1939 r." Nie było więc podstaw, aby w 1953 r. oceniać osobno udziały spadkowe trojga spadkobierców M. M. (zmarłego w 1942 r ), skoro stwierdzenie nabycia spadku spadkobiercy uzyskali dopiero w 1962 r. i zaniechali wszelkiego działu spadku. Przeciwnie, małoletni współspadkobiercy byli pod władzą rodzicielską M. M., zarządzającej ich mieniem spadkowym tj. idealnymi udziałami, stanowiącymi prawa majątkowe, nie wyodrębnione w ramach wspólnej nieruchomości. Dotyczy to zwłaszcza wspólności spadkowej, typowej w germańskim modelu prawa spadkowego. Dla nacjonalizacji nieistotna też była liczba ksiąg wieczystych dla parceli M. i W., bo decydowało kryterium wspólnego właściciela i przeznaczenia nieruchomości. Minister podtrzymał również stanowisko, że orzeczeniach nie naruszono rażąco prawa, orzekając przejęcie nieruchomości położonych w mieście. Samo objęcie w 1925 i 1940 r. nieruchomości M. i W. granicami miasta P. nie odjęło automatycznie charakteru ziemskiego nieruchomościom, gdy były przydatne rolniczo lub pozostawały w związku funkcjonalnym z gospodarstwem rolnym. Odnosząc się do pojęcia nieruchomości ziemskiej organ podkreślił, że już sama jego sporność wyklucza rażące naruszenie prawa przez orzeczenie, oparte o tak niejednoznaczne kryterium. Rażące naruszenie prawa wymaga bowiem klarownego stanu prawnego. Wówczas istotną normę prawną można naruszyć w sposób oczywisty i z dotkliwym skutkiem dla stron. Natomiast konstrukcje rozbieżnie rozumiane, wymagające wykładni ocenia się w trybie zwykłym, i nie mogą być przyczyną nieważności i podważania stabilnych już decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że działki miejskie nie były automatycznie wyłączone spod reformy rolnej. Decydująca była ich przydatność do produkcji rolnej, zagospodarowanie i otoczenie, a nie samo formalne położenie W zakresie zarzutów dotyczących braku organów na terenie miast, których zadaniem byłoby wprowadzenie w życie dekretu o reformie rolnej Minister wyjaśnił, że gminne rady narodowe miały jedynie współdziałać z pełnomocnikami Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych oraz wojewódzkimi i powiatowymi urzędami ziemskimi. Wskazał również, że w mieście P., w zakresie przeprowadzenia reformy rolnej już od 1945 r. do 1950 r. działała Miejska Rada Narodowa. Następnie sprawami reformy rolnej zajmowało się Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. Wydział Rolnictwa i Leśnictwa (Miejski Zarząd Rolnictwa). Minister wskazał, że nacjonalizacja nieruchomości następowała z mocy samego prawa, bez potrzeby aktów wykonawczych ze strony jakichkolwiek organów, w tym miejskich. Dlatego przygotowanie odpowiednich struktur terenowych do wykonania reformy rolnej nie warunkowało jej zasięgu terytorialnego i skuteczności prawnej. W ocenie Ministra orzeczenia z 1950 i 1953 r. nie naruszają też rażąco prawa, gdyż nie zostały wydane z urzędu. Wniosek o niepodpadanie nieruchomości ziemskiej i odwołanie złożyła M.M. Choć wniosek i odwołanie nie zachowały się, to dokonanie czynności wynika z treści orzeczenia z [...] kwietnia 1953 r., które szczegółowo referuje argumentację wnioskodawczyni i było wydane "po rozpatrzeniu sprawy z odwołania M.M. od orzeczenia Prezydium WRN w P. z dnia [...].IX.50 r." Okoliczność, że legitymacja M. M. do złożenia wniosku dotyczącego nieruchomości M. i W. stała się sporna, nie niweczy samego złożenia wniosku. Zresztą fakt, że M. M. okazała się nie być spadkobiercą M. M. także nie powoduje nieważności orzeczeń z 1950 i 1953 r. Organ podtrzymał również stanowisko, że M. M. winna być uznana za przedstawicielkę ustawową swoich dzieci. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wnieśli do tutejszego sądu skargę, w której decyzji Ministra zarzucili : 1) naruszenie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej poprzez jego błędną wykładnie w rezultacie przyjęcia, że nieruchomości oznaczone jako majątki M. i W. były nieruchomościami ziemskimi, pomimo faktu, iż znajdowały się na terenie miasta P., a nadto poprzez odgórne przyjęcie, iż nieruchomości te w całości w dniu wejścia w życie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej przeznaczone były na cele rolnicze nie sprawdzając faktycznego ich charakteru i przeznaczenia na ten dzień, podczas gdy nieruchomości te nie były w całości związane bezpośrednio z produkcją rolną i znajdowały się na terenie miasta P., 2) naruszenie art. 156§ 1 pkt. 2 oraz 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w rezultacie przyjęcia, że Skarżący byli stroną w sprawie z lat 50 tych XX wieku i że to właśnie oni byli adresatami decyzji, podczas gdy przedmiotem wniosku w sprawie z lat 50 tych XX o stwierdzenie niepodlegania pod reformę rolną był majątek K. i W., a nie majątek M. i W., a stroną tego postępowania była matka Skarżących, która występowała w imieniu własnym i tylko o nieruchomości W. i K. 3) naruszenie § 5 oraz § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych w sprawie wykonania dekretu PKWN-u z dnia 06.09.1944r., o przeprowadzeniu reformy rolnej z dnia 1 marca 1945 r. (Dz.U. Nr 10, poz. 51, dalej "rozporządzenie"), poprzez błędną wykładnię w rezultacie przyjęcia, iż organ pomimo braku wniosku właściciela o stwierdzenie niepodpadania nieruchomości pod dekret o przeprowadzenie reformy rolnej z urzędu uprawniony był do wydania decyzji w tym przedmiocie oraz poprzez przyjęcie, iż decyzja ta stanowi podstawę ujawnienia w księdze wieczystej Skarbu Państwa podczas gdy postępowanie to mogło zostać wszczęte wyłącznie na wniosek właściciela, zaś podstawą ujawnienia w księdze wieczystej Skarbu Państwa były zaświadczenia Urzędów Ziemskich. 4) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zdawkowe uzasadnienie decyzji, w szczególności poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego, w tym nieuprawnione w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ustalenie, iż M. M. działała w imieniu swych małoletnich dzieci i przez to przyjęcie, iż postępowanie prowadzone było w oparciu o wniosek osoby uprawionej, podczas gdy okoliczność ta nie wynika z żadnego dokumentu, a nadto poprzez przyjęcie, iż wniosek M. M. o stwierdzenie niepodpadania nieruchomości pod dekret o przeprowadzeniu reformy rolnej dotyczył nieruchomości, które w spadku pozostawił jej mąż M. M., podczas gdy, z dokumentów wynika, iż żądaniem M.M. objęte były jedynie te nieruchomości, które bezsprzecznie odziedziczyła po swym ojcu S.L. (K. i W.), nie były zaś objęte wnioskiem M. czy W. Z uwagi na powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi na okoliczności wskazane w jej uzasadnieniu oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W toku rozprawy w dniu 12 kwietnia 2016 r. Skarżący podtrzymali skargę i zawarte w niej wnioski. Organ przyłączył się do wniosku Skarżących o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, wniósł o jej oddalenie oraz poddał pod rozwagę sądu możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja naruszały prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu, jednak z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na etapie postępowania administracyjnego spór dotyczył ważności orzeczenia Ministra Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 1953 r. utrzymującego w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] września 1950 r. Orzeczenie organu pierwszej instancji nie zostało odnalezione, nie zostały również odnalezione akta postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem powołanych wyżej orzeczeń. Wobec powyższego, zakres sprawy zakończonej wydaniem orzeczenia z [...] kwietnia 1953 r. ustalany był wyłącznie na podstawie jego treści. Uwzględniając treść powyższego orzeczenia zarówno Skarżący jak i organ uznali, że dotyczyło ono ustalenia podpadania pod dekret o reformie rolnej majątków P., K. oraz M. i W. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że takie odczytanie zakresu postępowania administracyjnego na podstawie orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1953 r. budzi wątpliwości. Przywołując w orzeczeniu z [...] kwietnia 1953 r. treść orzeczenia z [...] września 1950 r. organ drugiej instancji wyjaśniał, że nieruchomość P. oraz Komandoria razem z majątkami M. i W. podpadały pod działanie dekretu o reformie rolnej. Następnie wskazano, że M. M., stała się spadkobierczynią albo współspadkobierczynią majątków M. i W., a ponieważ nabyła na podstawie drodze spadkobrania również nieruchomości P.i K., to uznać należało, że majątki te (czyli P. i K.) łącznie z majątkami M. i W. podpadały pod działanie dekretu o reformie rolnej. W części uzasadnienia zawierającego uzasadnienie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji równie powołano się na fakt nabycia spadku przez M. M. i jej dzieci po M. M. i wskazano że twierdzenia M.M. co to tego, że nie stała współwłaścicielką powołanych nieruchomości nie mogą być uznane za prawidłowe. Następnie organ wskazał, że M. M. była właścicielką czterech parcel położonych w granicach administracyjnych P. na mocy aktu notarialnego działowego z dnia [...] lipca 1939 r., to jest parcel P. i K.. Z akt administracyjnych wynika, że majątki P. i K., stanowiącej własność M. M. miały powierzchnię około [...] ha (pismo Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] stycznia 1999 r.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 dekretu o reformie rolnej, na cele reformy rolnej przeznaczone były nieruchomości stanowiące własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekracza bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego i śląskiego, jeśli ich rozmiar łączny przekracza 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni. Innymi słowy mówiąc, dla przejęcia w trybie dekretu o reformie rolnej nieruchomości ziemskich położonych na terenie województwa poznańskiego konieczne było, by ich łączna powierzchnia, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni, przekraczała 100 ha. Wobec powyższego, analiza treści orzeczenia z [...] kwietnia 1953 r. budziła wątpliwości co do tego, czy na mocy powyższego orzeczenia organ orzekł o podpadaniu pod dekret o reformie rolnej również majątków M. i W. czy też przywołał fakt nabycia udziału w prawie własności powyższych majątków przez M.M. dla wykazania, że wobec posiadania przez nią udziału w prawie własności powyższych majątków, pod reformę rolną podpadać będą również stanowiącej jej majątek odrębny majątki K. i P. Wątpliwości te powstały również wobec konsekwentnego stanowiska Skarżących, którzy twierdzili, że M. M. występowała o stwierdzenie niepodpadania pod dekret o reformie rolnej wyłącznie majątku K. i P. Na etapie postępowania sądowego do akt sprawy złożone zostały odnalezione przez Skarżących dokumenty dotyczące postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem opisanych wyżej orzeczeń. Sąd dopuścił dowód z powyższych dokumentów na zgody wniosek Skarżących oraz organu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd w pełni podziela przedstawiony przez Skarżącą pogląd, że z dokumentów dołączonych do skargi, w tym wniosku pełnomocnika "wdowy M. M." z dnia [...] marca 1950r., wynika że poprzedniczka prawna Skarżących występowała w imieniu własnym, a ponadto jedynie o "zwolnienie spod zajęcia na cele reformy rolnej następujących parcel budowlanych, znajdujących się w P., a zapisanych w księdze wieczystej: a) [...] tom [...] wyk. [...], b) [...] tom [...] wyk. [...]. c) [...] tom [...] wyk. [...] przy ul. [...], d) [...] tom IV wyk. [...]" Powyższą okoliczność potwierdzają również odpisy pisma pełnomocnika M. M. z dnia [...] października 1950r., oraz ksero odwołania wniesionego przez tegoż pełnomocnika. Z odwołania nie wynika, by orzeczenie z [...] września 1950 r. dotyczyło również majątków M. i W. Również zażalenie M. M. z dnia [...] sierpnia 1950 r. potwierdza, że żądała ona zwrotu jedynie majątku po ojcu – W. i K. Analiza treści powyższych dokumentów, uzupełnionych brzmieniem orzeczenia z [...] kwietnia 1953 r. prowadzi jednak do odmiennych wniosków, niż te postawione przez Skarżących w skardze. W ocenie sądu, brzmienie powyższych dokumentów jak również brzmienie orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1953 r. wskazuje, że w postępowaniu zakończonym tym orzeczeniem organy rozstrzygały wyłącznie kwestię podpadania pod działanie dekretu o reformie rolnej majątków stanowiących wyłączną własność M. M., to jest majątku K. i P. Organy powołały się na fakt nabycia w drodze spadkobrania przez M. M. udziału w prawie własności majątków M. i W. wyłącznie w celu wykazania, że M. M., była współwłaścicielką nieruchomości o powierzchni przekraczającej 100 ha, co oznacza, że również nieruchomości stanowiącej jej wyłączną własność, pomimo nie spełniania wymogów obszarowych, podpadały pod działanie dekretu o reformie rolnej. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w aktach administracyjnych znajdują się zaświadczenia wydane przez Państwowe Biuro Notarialne w dniu [...] września 1990 r., z których wynika, że prawo własności Skarbu Państwa do nieruchomości [...] i [...] wpisane został na podstawie zaświadczeń z dnia [...] grudnia 1946 (w odniesieniu do majątku [...]) i z [...] października 1949 r. ([...]). Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych, uzupełniony dokumentami przedłożonymi na etapie postępowania sądowego nie pozwala jednak na ustalenie, by [...] i [...] objęte były rozstrzygnięciem zawartym w orzeczeniu z dnia [...] kwietnia 1953 r. utrzymującym w mocy nie odnalezione orzeczenie z dnia [...] września 1950 r. Wobec powyższego, brak było podstaw do prowadzenia postępowania co do stwierdzenia nieważności orzeczenia z [...] września 1950 r. i z [...] kwietnia 1953 r. w zakresie obejmującym majątki [...] i [...]. Postępowanie w tym zakresie było bezprzedmiotowe, z uwagi na brak rozstrzygnięcia, które podlegać mogło wyeliminowaniu z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności. Oznacza to, że organ administracji prowadząc postępowanie naruszył przepisy postępowania, to jest art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., ustalając, że w obrocie prawnym istnieją orzeczenia orzekające o podpadaniu pod działanie dekretu o reformie rolnej majątków [...] i [...]. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, to jest odmawiającego stwierdzenia nieważności w stosunku do orzeczenia, które nie funkcjonowało w obrocie, zamiast umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję z [...] grudnia 2012 r. Jednocześnie, uznając, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzenia nieważności orzeczeń dotyczących podpadaniu pod działanie dekretu o reformie rolnej majątków W. i M., sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie. Z uwagi na przyczyny, dla których uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz na umorzenie postępowania, brak było podstaw do ustosunkowywania się do zarzutów podniesionych w skardze. Końcowo sąd wyjaśnia, że umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń nie pozbawia Skarżących możliwości wystąpienia z wnioskiem o ustalenie nie podpadania pod działanie dekretu o reformie majątków [...] i [...]. Sąd orzekł o kosztach postępowania stosownie do art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.