II OZ 365/16

Dnia 12 kwietnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie Oddział Terenowy w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3168/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie Oddział Terenowy w Krakowie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3168/15 odmówił Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie Oddział Terenowy w Krakowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że Agencja Mienia Wojskowego w Warszawie Oddział Terenowy w Krakowie wniosła skargę do WSA w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej. W skardze zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w części dotyczącej działek [...] i [...] nie znajduje uzasadnienia w zakresie niezbędności dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Ponadto podniosła, że uzasadnienie organu w tym zakresie jest zbyt ogólne i nie wyjaśnia jak modernizacja linii kolejowej wpłynie na lokalną społeczność. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Ponadto dołączył postanowienie z [...] października 2015 r., w którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że jest ono niedopuszczalne. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że oceniając skutki wykonania kwestionowanej decyzji w postaci dokonania podziału nieruchomości oraz wywłaszczenia nieruchomości należącej do skarżącej Agencji oraz M. D. należy mieć na względzie, że podstawą wydania niniejszych decyzji jest ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1594 ze zm.). W ocenie tegoż sądu kwestie związane ze stanem prawnym nieruchomości, jako skutki decyzji w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej, nie mogą być traktowane, jako przesłanka wstrzymania decyzji, gdyż podważałoby to istotę szczególnej regulacji zawartej w cytowanej ustawie o transporcie kolejowym. Zdaniem sądu I instancji, powyższe okoliczności w porównaniu z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego, która została uchylona w części i w tym zakresie orzeczono co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymana w mocy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, wobec skarżącej Agencji przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Dodatkowo sąd I instancji wskazał, że decyzja, której wstrzymania wykonania żąda skarżąca Agencja, ustala lokalizację inwestycji kolejowej, do której realizacji wymagane jest, zgodnie z art. 9ac ustawy o transporcie kolejowym, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, co następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Zatem skutków wywołanych rozstrzygnięciem lokalizacyjnym nie można zakwalifikować, jako mogących grozić skarżącej Agencji wyrządzeniem znacznej szkody. Również opatrzenie decyzji lokalizacyjnej rygorem natychmiastowej wykonalności nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca Agencja zarzuciła sądowi I instancji naruszenie: - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, - art. 141 § 4 w zw. z art. 166 Ppsa poprzez jego niezastosowanie polegające na niewłaściwym przedstawieniu stanu faktycznego – pominięciu argumentów skarżącej Agencji przemawiających za uwzględnieniem wniosku i lakonicznym stwierdzeniu, że skarżąca nie uzasadnia wniosku. Naruszenie to miało – w ocenie skarżącej – istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do bezpodstawnego przyznania organowi prawa do przejęcia nieruchomości oznaczonych jako działki [...] oraz [...], podczas gdy możliwe były inne rozwiązania planowanej inwestycji. Mając na uwadze powyższe, skarżąca Agencja wnosi o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W ocenie strony skarżącej potencjalność zmiany stosunków własnościowych nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją lub możliwość dokonania zmian w dotyczącej jej księdze wieczystej – stwarzają niebezpieczeństwo spowodowania przez tę decyzję skutków trudnych do odwrócenia (w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji). W odpowiedzi [...] wniesiono o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 Ppsa). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 Ppsa) nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Przemawia za tym porównanie podnoszonych przez żądającą wstrzymania okoliczności, sprowadzających się na obecnym etapie postępowania do wywołanych zaskarżoną decyzją zmian własnościowych, ze skutkami wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że celem realizacji inwestycji jest zapewnienie poprawy infrastruktury kolejowej oraz zwiększenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Regulacje dotyczące tego rodzaju inwestycji zważywszy na interes społeczny i gospodarczy zmierzają do szybkiej i sprawnej realizacji inwestycji. Podnoszone we wniosku okoliczności, sprowadzające się wyłącznie do kwestii wskazujących na niezasadność zajęcia nieruchomości należących do skarżącej oraz M. D., jako skutki decyzji w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej nie mogą być traktowane jako przesłanka wstrzymania. Za sądem I instancji podkreślić należy, że zgodnie z art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym, po uzyskaniu decyzji lokalizacyjnej. Nadanie decyzji lokalizacyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, bowiem do podjęcia takich robót uprawniać może dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę. Bez znaczenia więc pozostaje, fakt że decyzja lokalizacyjna jest elementem procesu inwestycyjnego zmierzającego do realizacji linii kolejowej, samodzielnie nie uprawnia bowiem do podjęcia robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez sąd I instancji przepisów art. 61 § 3 Ppsa oraz 141 § 4 w zw. z art. 166 Ppsa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.