II SA/Po 72/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za grunt przejęty pod drogę oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Starosta G. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 z późn. zm., dalej: "u.g.n.") odmówił K. B. ustalenia odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, położone w miejscowości I., gmina Ł., oznaczone jako działka nr [...], arkusz [...], obręb I., dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą nr [...], oraz działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że we wniosku z dnia [...] marca 2015 r. K. B. wystąpiła o ustalenie odszkodowania za grunty wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, oznaczone jako działki nr [...] i [...], o łącznej powierzchni 0,30.33 ha. Teren przedmiotowych działek został przeznaczony na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy Ł. z dnia [...] września 2003 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w I. dz. nr ewid.: [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 166, poz. 3099) pod drogi dojazdowe (symbol KD3) i drogi pieszo-jezdne (symbol KX). Wydana na podstawie powołanego planu miejscowego decyzja Wójta Gminu Ł. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...] określiła, że działka nr [...] stanowi drogę dojazdową wewnętrzną, na której należy ustanowić służebności gruntowe lub dokonać sprzedaży udziałów w działce na rzecz nabywców działek budowlanych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano zarazem, że w postanowieniu z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], Wójt Gminy Ł. pozytywnie zaopiniował zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego. Podobnie w decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...] ustalono, że działka nr [...] stanowi drogę dojazdową wewnętrzną, na której również należy ustanowić służebności gruntowe lub dokonać sprzedaży udziałów w działce na rzecz nabywców działek budowlanych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia także wskazano, że postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], Wójt Gminy Ł. pozytywnie zaopiniował zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Zarówno księga wieczysta nr [...], jak i księga wieczysta nr [...] zawiera wpis o ustanowieniu służebności na działkach nr [...] i [...] przy sprzedawaniu kolejnych działek budowlanych (nr [...], [...], [...], [...] i [...]). Podstawę ustalenia odszkodowania za grunt przejęty pod drogę stanowi art. 98 u.g.n. Przyznanie wspomnianej rekompensaty finansowej dotyczy jedynie nieruchomości, które zostały wydzielone pod drogi publiczne. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie działki nr [...] i nr [...] zostały wydzielone pod drogi wewnętrzne. Konkluzja ta wynika z powołanych decyzji podziałowych, którym należy przypisać istotne znaczenie. Z decyzji o podziale nieruchomości musi bowiem wynikać, czy dany grunt został przeznaczony pod drogę publiczną. Kwalifikacja wymienionych działek jako dróg wewnętrznych wynika jednoznacznie z decyzji podziałowych. Grunty te zostały bowiem oznaczone symbolem KD3 i KX, a nadto wskazano na konieczność ustanowienia odpowiednich służebności. Taki wniosek nie był w istocie również kwestionowany przez właściciela nieruchomości. Wobec tego wyłączona jest możliwość ustalenia odszkodowania na podstawie art. 98 u.g.n. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. K. B. odwołała się od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 98 u.g.n. przez uznanie w drodze decyzji administracyjnej można zmienić przeznaczenie terenu ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, (2) § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) oraz pkt 6.1 załącznika nr 1 do tego aktu wykonawczego przez uznanie, że decyzja administracyjna może zmienić nazewnictwo zdefiniowane przez prawodawcę i ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że działki nr [...] i [...] zostały oznaczone w planie miejscowym symbolem KD, który w świetle § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia i pkt 6.1. załącznika nr 1 do tego aktu wykonawczego dotyczy jedynie dróg publicznych. Stan prawny omawianych działek został również potwierdzony zaświadczeniem Wójta Gminy Ł. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji. Następnie Wojewoda Wielkopolski przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, oraz wyjaśnił, że między stronami niniejszego postępowania nie zostało dotychczas ustalone odszkodowanie za grunty wydzielone pod drogę. Z tej perspektywy kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy działki nr [...] i [...] były przeznaczone pod drogi publiczne. Tylko taka kwalifikacja omawianych terenów stanowi bowiem podstawę do ustalenia odszkodowania na podstawie art. 98 u.g.n. Doniosłe znaczenie należy przy tym przypisać decyzjom podziałowym. Z powołanych wyżej decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. i decyzji z dnia [...] maja 2004 r. wynika, że działki nr [...] i [...] zostały przeznaczone pod drogi dojazdowe wewnętrzne. Taki pogląd wzmacnia nakaz ustanowienia w drodze aktu notarialnego odpowiednich służebności gruntowych na wymienionych nieruchomościach lub sprzedaży udziału w tych gruntach. Porównanie powołanego planu miejscowego z dnia [...] września 2003 r. i załącznika graficznego do tego aktu prowadzi do wniosku, że rozważane działki zostały zaprojektowane jako drogi dojazdowe KD3 i drogi pieszojezdne KX dla obsługi zaplanowanych elementów infrastruktury. Są to zatem drogi wewnętrzne, co odpowiada oznaczeniu w wymienionych decyzjach podziałowych. Pogląd ten znajduje również oparcie w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalanie rozważanego planu miejscowego. Przepis ten wskazywał bowiem, że drogami wewnętrznymi są m.in. drogi w osiedlach mieszkaniowych, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji nie zgodził się przy tym z argumentem skarżącej, iż samo oznaczenie omawianych gruntów symbolem KD skutkuje uznaniem tych terenów za drogi publiczne. W dacie uchwalenia wymienionego planu miejscowego nie obowiązywało bowiem jeszcze powołane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na które powołuje się skarżąca. Wymieniony akt wykonawczy wszedł bowiem w życie dopiero w dniu 27 września 2003 r., a zatem nie może on stanowić podstawy do interpretacji planów miejscowych uchwalonych przed tą datą. Wojewoda Wielkopolski zaznaczył przy tym, że podstawowe znaczenia dla określenia rodzaju drogi, pod którą wydzielono dany grunt, ma decyzja podziałowa. Jednocześnie ustalenie odszkodowania, o jakim jest mowa w art. 98 u.g.n., możliwe jest w razie wydzielenia gruntu pod drogę publiczną, co nie zostało spełnione w rozpatrywanej sprawie. Wyodrębnienie działek nr [...] i [...] wiązało się przede wszystkim z zapewnieniem pozostałym wydzielanym działkom budowlanym dostępu do drogi publicznej. W przeciwnym bowiem razie podział pierwotnej nieruchomości byłby niemożliwy. Tym samym nie spełniły się w niniejszej sprawie przesłanki, od których zależy ustalenie przedmiotowego odszkodowania. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. K. B. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015 r., zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 98 u.g.n. przez bezpodstawną odmowę ustalenia odszkodowania za grunt przejęty pod drogę, mimo że art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm., dalej: "u.z.p.") zezwalał na wytyczanie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jedynie dróg publicznych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że podtrzymuje zarzuty podniesione w skardze, dodając zarazem, że w orzecznictwie przyjmuje się pogląd, w świetle którego organ administracji publicznej pod rządami art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p. mógł usytuować w planie miejscowym wyłącznie drogi publiczne. Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, w świetle którego przedmiotowe działki zostały wydzielone pod drogi wewnętrzne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jednak art. 57a p.p.s.a. Na wstępie trzeba zauważyć, że we wniosku z dnia [...] marca 2015 r. K. B. wystąpiła do Starosty P. o ustalenie odszkodowania za działki nr [...] i [...], położone w I., gmina Ł. (k. 4 akt adm. organu I instancji). W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wymienione grunty zostały wydzielone pod drogi publicznej i przeszły na własność gminy Ł. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm., dalej: "u.g.n."). Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n., działki gruntu wydzielone pod drogi publicznej: gminne, powiatowe, wojewódzkiego, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany przez właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Jak wynika przy tym z art. 98 ust. 3 u.g.n., za działki gruntu, o jakich mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem a właściwym organem. Jeśli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciel odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Mając na uwadze przytoczone przepisy, należy stwierdzić, że ustalenie omawianego odszkodowania możliwe jest w razie kumulatywnego spełnienia następujących wymogów: (1) działka została wydzielona pod drogę publiczną, (2) przy czym podział nieruchomości pierwotnej nastąpił na wniosek właściciela, a (3) decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna lub orzeczenie o podziale prawomocne i (4) właściciel oraz właściwy organ nie osiągnęli porozumienia co do finansowej rekompensaty za odjęcie prawa własności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że działka nr [...] został wydzielona na mocy decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], wydanej na wniosek K. B. i ostatecznej w dniu [...] lutego 2004 r. (k. 24-25 akt adm. organu I instancji). Z kolei działka nr [...] został wyodrębniona na mocy decyzji Wójta Ł. z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], wydanej na wniosek skarżącej i ostatecznej w dniu [...] maja 2004 r. (k. 21-22 akt adm. organu I instancji). Jednocześnie do wymienionego wniosku z dnia [...] marca 2015 r. załączono m.in. pismo Wójta Gminy Ł. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], o odmowie podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia rekompensaty za działki nr [...] i [...] (k. 1 akt adm. organu I instancji). Tym samym trzy przesłanki z art. 98 ust. 1 i 3 u.g.n. (wskazane wyżej jako pkt 2-4) zostały spełnione. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozpatrywanej sprawi dotyczą natomiast przesłanki oznaczonej wcześniej jako pkt 1, tj. wydzielenia działek pod drogi publiczne. Skarżąca wywodziła w toku kontrolowanego postępowania, że działki nr [...] i [...] zostały wydzielone pod drogi publiczne. Stanowisko odmienne prezentowały natomiast organy administracji publicznej. Zdaniem Sądu trafne okazało się to ostatnie ujęcie. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że dla ustalenia, czy dana działa została wydzielona pod drogę publiczną czy pod drogę wewnętrzną, rozstrzygające znaczenie ma decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości. W akcie tym orzeka się bowiem do którego rodzaju dróg zostanie zaliczony wyodrębniony grunt. Konkluzja ta wynika z faktu, że decyzja administracyjna korzysta z domniemania legalności, na mocy którego jest ona ważna i powinna być wykonywana do chwili jej uchylenia lub zmiany. Ostateczna decyzja administracyjna jest ponadto wiążąca dla wszystkich uczestników obrotu prawnego (erga omnes), a zatem także dla sądów, w tym Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Powyższe stanowisko zostało również zaaprobowane w judykaturze (wyrok NSA z dnia 10 września 2014 r., I OSK 229/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., I OSK 986/11, tamże). Mając zatem na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, należy stwierdzić, że działki nr [...] i [...] zostały wydzielone pod drogi wewnętrzne, a nie pod drogi publiczne. Zarówno w pkt 2 sentencji decyzji z dnia [...] lutego 2004 r., jak i w pkt 2 sentencji decyzji z dnia [...] maja 2004 r. stwierdzono wyraźnie, że wymienione działki gruntub stanowią "drogę dojazdową wewnętrzną". Analogiczne sformułowanie zostało następnie użyte w uzasadnieniach obu powołanych decyzji. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że podział nieruchomości został dokonany z zamiarem przeznaczenia rozważanych działek pod drogi wewnętrzne, a nie pod drogi publiczne. Ponadto należy zauważyć, że w pkt 2 sentencji decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. i w pkt 2 sentencji decyzji z dnia [...] maja 2004 r. postanowiono, że skarżąca powinna w razie sprzedaży wydzielonych działek ustanowić w akcie notarialnym służebność gruntową na rzecz każdoczesnego właściciela będącego nabywcą jednej z wyodrębnionych działek bądź też zbyć na jego rzecz udział w prawie własności odpowiednio działki nr [...] i działki nr [...]. Takie rozwiązanie byłoby natomiast zbędne, gdyby wskazane grunty miały status drogi publicznej, dostępnej dla wszystkich. Co więcej, rozstrzygnięcie z pkt 2 sentencji tych decyzji nawiązuje wprost do treści art. 93 ust. 3 u.g.n. Zgodnie bowiem z tym przepisem, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej uważa się przy tym w świetle powołanego przepisu również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu. Jednocześnie w art. 99 u.g.n. ustawodawca wskazuje, że jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać za ustanowieniu służebności, o jakiej mowa w art. 93 ust. 3 u.g.n., podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie wspomnianego warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. W świetle przytoczonych przepisów nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że działki nr [...] i [...] mają status dróg wewnętrznych, a nie publicznych. Skarżąca wywodziła niemniej, że taka konkluzja byłaby niezgodna z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Gminy w Ł. z dnia [...] września 2003 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w I. dz. nr ewid.: [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 166, poz. 3099) oraz przepisami regulującym tworzenie planów miejscowych. Argument te należy jednak uznać za nietrafne. W odwołaniu z dnia [...] lipca 2015 r. K. B. powoływała się bowiem na zapisy § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) oraz pkt 6.1. załącznika nr 1 do tego aktu wykonawczego. Zgodnie z tym uregulowaniem, dla terenów dróg publicznych ustanawia się jednolity symbol KD. Jak wynika z kolei z załącznika nr 1 do powołanej uchwały z dnia [...] września 2003 r., działka nr [...] została oznaczona symbolem KD3 i KX, a działka nr [...] – symbolem KD3 (k. 26 akt adm. organu I instancji). Niemniej należy podkreślić, że powołane rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. weszło w życie w dniu 27 września 2003 r. Tym samym w dacie uchwalenia planu miejscowego z dnia [...] września 2003 r. wymieniony akt wykonawczy jeszcze nie obowiązywał. Skarżąca wywodziła ponadto, że omawiany plan miejscowy z dnia [...] września 2003 r. został uchwalony jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm., dalej: "u.z.p."). K. B. podnosiła przy tym, że organ administracji publicznej nie miał w świetle art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p. możliwości lokalizowania w planach miejscowych dróg wewnętrznych. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb m.in. linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych. Sąd pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że proponowana przez skarżącą interpretacja art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p. jest podzielana przez część judykatury. Niemniej Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie nie uznał takiego stanowiska za trafne. Należy zgodzić się, że kwestia sytuowania dróg publicznych w planie miejscowym została określona w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p. Nie oznacza to jednak, że ustawodawca wyłączył w ogóle możliwość ustalania przebiegu dróg wewnętrznych w wymienionym akcie planistycznym. Lokalizacja tego rodzaju dróg wyczerpuje bowiem opis art. 10 ust. 1 pkt 5 u.z.p., dotyczący zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linii rozgraniczających tereny tej infrastruktury, bądź też art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p., odnoszący się do lokalnych warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Z § 4 ust. 1 powołanego planu miejscowego z dnia [...] września 2003 r. wynika zarazem, że przedmiotem tej uchwały są w szczególności zasady zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, układu komunikacyjnego i sieci poszczególnych mediów. Ponadto w § 6 ust. 1 cytowanego planu miejscowego wskazano, że projektowana infrastruktura sieciowa ma charakter postulatywny, podobnie jak ustalenia w zakresie projektowanej infrastruktury zawarte w części szczegółowej. W § 8 ust. 3 pkt 1 wymienionego planu miejscowego wskazano poza tym, że symbol KD oznacza projektowaną drogę dojazdową w liniach rozgraniczających, a symbol KX – projektowane drogi pieszojezdne dla obsługi projektowanych elementów infrastruktury. Analogiczną informację zawarto w legendzie załącznika nr 1 do poruszanej uchwały z dnia [...] września 2003 r. Szczegółowe ustalenia odnośnie terenów oznaczonych symbolami KD3 i KX zawarto w § 9 planu "Ustalenia w zakresie infrastruktury". Przytoczone wyżej zapisy planu wskazuja, że symbole KD3 i KX, za pomocą których oznaczono działki nr [...] i [...], odnosiły się do art. 10 ust. 1 pkt 5 lub 6 u.z.p., a nie do art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p. Wskazane wyżej postanowienia rozważanego planu miejscowego dotyczyły bowiem lokalizacji drogi wewnętrznej rozumianej jako obsługa infrastruktury technicznej bądź też ustalenia w zakresie lokalnych warunków, zasad lub standardów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Nietrafny jest zatem argument skarżącej, w świetle którego samo oznaczenie poruszanych gruntów jako KD3 i KX przesądzało już o przeznaczeniu ich pod drogi publicznej. Wniosek ten znajduje ponadto potwierdzenie w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania rozważanego planu miejscowego. Zgodnie z tym przepisem, drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmiotu prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika z kolei, że działki nr [...] i [...] zostały wydzielone dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej osiedla mieszkaniowego (k. 90 akt adm. organu I instancji). Tym samym odpowiadały one definicji dróg wewnętrznych w chwili podejmowania uchwały z dnia [...] września 2003 r. Na marginesie Sąd pragnie wskazać, że w kontrolowanym obecnie postępowania wyłączona jest merytoryczna weryfikacja decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. i decyzji z dnia [...] maja 2004 r. pod względem ich zgodności z planem miejscowym z dnia [...] września 2003 r. Jak wskazano bowiem powyżej, Sąd jest związany ustalenia rozstrzygnięciem zawartym w tych decyzja, dopóki wspomniane akty administracyjne nie zostaną zmienione lub uchylone. Jeżeli zatem skarżąca uważa, że wymienione decyzje podziałowe naruszają art. 93 ust. 1 u.g.n., to powinna ona wdrożyć odpowiednią procedurę zmierzającą do wzruszenia tych rozstrzygnięć. Należy przy tym zauważyć, że decyzje podziałowe stały się ostateczne w 2004 r. Od tego momentu do złożenia wniosku z dnia [...] marca 2015 r. skarżąca nie podejmowała w zasadzie działań zmierzających do ewentualnego ustalenia odszkodowania za działki nr [...] i [...]. Co więcej, zbywając niektóre z wydzielonych działek, ustanawiała ona służebności gruntowe na rzecz nabywców gruntów, zgodnie z pkt 2 sentencji decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. i [...] maja 2004 r. (k. 46-87 akt adm. organu I instancji). Tym samym należy więc przyjąć, że przez ponad 10 lat aprobowała ona stan prawny wytworzony przez wspomniane decyzje podziałowe i nie kwestionowała ona statusu przedmiotowych działek jako dróg wewnętrznych. Uwagi te posiłkowo wzmacniają prezentowane wyżej wywody. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja Wojewody Wielkopolskiego i poprzedzająca ją decyzja Starosty G. z dnia [...] września 2015 r. odpowiadają bowiem prawu, a skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.