II SA/Wa 1693/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Andrzej Góraj, Protokolant Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych i kolekcjonerskich oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M. B. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych i kolekcjonerskich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, iż powyższą decyzją [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił wydania M. B. pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych i kolekcjonerskich w związku z ustaleniem, iż prawomocnym od dnia [...] września 2014 r. wyrokiem sądu w [...] z dnia [...].09.2014 r. sygn. akt [...] został on skazany za przestępstwo określone w [...], które według kwalifikacji systemu ECRIS stanowią spowodowanie lżejszego uszkodzenia ciała oraz groźby karalne i należą do przestępstw wymierzonych przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności osobistej, godności osobistej lub innym chronionym dobrom, w tym rasizm i ksenofobia. W odwołaniu strona zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a także naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie wykazano, że został skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Podniósł, iż w systemie prawnym w [...] brak jest rozróżnienia pomiędzy przestępstwem a wykroczeniem, rozróżnienie takiego nie dokonuje również Krajowy Rejestr Karny (dalej: "KRK") po otrzymaniu informacji o karalności ze strony [...]. Ponadto zaskarżył postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego strony o powołanie biegłego z zakresu prawa [...] na okoliczność ustalenia czy czyny, za które został ukarany, odpowiadają przestępstwu czy wykroczeniu w prawie polskim, czym naruszono przepis art. 78 § 1 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści pkt 6 lit. a tego przepisu wprost wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne pozwolenia na broń posiadać nie może. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do odmowy wydania pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba o broń się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zważywszy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ma charakter obligatoryjny, stwierdził, że organy Policji mają obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż osoba ubiegająca się o broń należy do grupy osób w nim wymienionych. Wobec powyższych okoliczności ustalenie, że M.B. został skazany za dwa umyślne przestępstwa w W.B., tj. spowodowanie [...] jest dla krajowych organów Policji wiążące w sprawie odmowy wydania mu pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawodawca z góry ustalił, iż przesłanka zagrożenia określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy wynika ze skazania za przestępstwo umyślne, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed indywidualnym słusznym interesem obywatela. Organ wyjaśnił, że zgodnie z terminem wyznaczonym w Decyzji Ramowej Rady 2009/315/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie organizacji wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego pomiędzy państwami członkowskimi i treści tych informacji oraz w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 240, poz. 1432) z dnia 27 kwietnia 2012 r., w Krajowym Rejestrze Karnym został uruchomiony Europejski system przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS). System ten opiera się na elektronicznej wymianie pomiędzy organami centralnymi państw członkowskich UE (w Polsce Organem Centralnym został wyznaczony Krajowy Rejestr Karny) – poprzez szyfrowaną sieć teleinformatyczną – podstawowych informacji o skazaniach. Rodzaj przestępstwa i oznaczonej sankcji transmitowany jest w formie kodów, których znaczenie jest identyczne dla wszystkich państw członkowskich UE. W ten sposób zautomatyzowane zostało tłumaczenie najważniejszych informacji dotyczących orzeczenia. Stąd też organy Policji czerpią informacje na temat karalności stron postępowania administracyjnego w krajach Unii Europejskiej. Przypisane popełnionym przez M. B. przestępstwom kody: [...] i [...] mieszczą się w kategoriach przestępstw, które wymierzone są przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności osobistej, godności osobistej lub innym chronionym dobrom, w tym [...] i [...]. W związku z powyższym negowanie przez M. B. rodzaju popełnionych przez niego czynów zabronionych nie jest zasadne, nie budzi bowiem wątpliwości, że dopuścił się przestępstw umyślnych, a skazanie za ich popełnienie nie uległo jeszcze z mocy prawa polskiego zatarciu. Ponadto w przepisie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1036) ustanowiony został katalog danych osobowych, które są w nim umieszczone, należą do nich m.in. prawomocne skazanie za przestępstwa lub przestępstwa skargowe; informacji o wykroczeniach nie zamieszcza się. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż organ I instancji odmawiając uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu z powołania biegłego z zakresu prawa [...] na okoliczność ustalenia czy czyny, za które strona została ukarana, odpowiadają przestępstwom czy wykroczeniom w polskim prawie karnym naruszył przepis art. 78 § 1 k.p.a., Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z tym przepisem żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wnioskowany dowód należałoby zatem przeprowadzić w sytuacji istnienia wątpliwości co do skazania strony i rodzaju czynu, którego się dopuściła. Wątpliwości takich jednak brak. Organ zauważył, iż w myśl art. 114a § 1 Kodeksu karnego wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie. Żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Uwzględniając to oraz wskazaną wyżej identyczność kodów dotyczących rodzajów przestępstw i orzeczonych sankcji, postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmawiające uwzględnienia żądania strony przeprowadzenia dowodu w przedmiotowej kwestii jest zasadne. W świetle powyższego M. B. w obecnej chwili jest osobą figurującą w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie dwóch przestępstw umyślnych, co przesądza o wyniku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej niezależnie od podniesionych w odwołaniu argumentów. Ujawnienie w Krajowym Rejestrze Karnym skazania strony w obcym państwie i wykorzystanie tej informacji na potrzeby niniejszego postępowania nie stanowi naruszenia zasady ne bis in idem, a jedynie skutek administracyjnoprawny popełnienia przez nią przestępstwa, za które została skazana tylko w tym państwie. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stałą się przedmiotem skargi M.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: – naruszenie przepisu art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego, – naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędne zastosowanie podczas, gdy w przedmiotowym postępowaniu nie wykazano, że wnioskodawca został skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwa, – naruszenie przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy z jego treści wynika, iż informacja podana przez biuro nie rozstrzyga co do zasady o kwalifikacji czynu zabronionego, – błąd w ustaleniach faktycznych, iż strona została prawomocnie skazana za przestępstwo. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podniósł, że w odwołaniu strony od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], Komendant Główny Policji podzielił zapatrywania tego organu, iż występujący o pozwolenie został skazany na terytorium [...] za przestępstwa mieszczące się w katalogu czynów groźby karalne, napaść zwykła oraz spowodowanie lekkich uszkodzeń ciała – pobicia, tym samym zachodzi przesłanka negatywna do udzielenia pozwolenia na broń zgodnie z wnioskiem strony. W sprawie istotne było ustalenie czy czyny, za które wnioskodawca został prawomocnie skazany miały charakter umyślny, a także czy stanowiły przestępstwo w rozumieniu polskiego prawa karnego czy też wykroczenie, bowiem wbrew twierdzeniu organu I instancji rejestry przekazywane stronie Polskiej przez właściwy urząd [...] nie rozróżniają tych kwestii – brak jest w [...] rozróżnienia pomiędzy przestępstwem i wykroczeniem. Rozróżnienia takiego nie dokonuje również KRK, w którym zgodnie z ustawą o Krajowym Rejestrze Karnym gromadzi się dane osób będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych. Przepis nie mówi o przestępstwach, ale o wszelkich czynach karalnych, a więc i o wykroczeniach w rozumieniu polskiego prawa karnego, a kwalifikacja prawna dotyczy nie przestępstwa, ale czynu zabronionego. Powyższych okoliczności organ nie ustalił. Skarżący wskazał na kradzieże, których zakwalifikowanie do przestępstw lub wykroczeń w prawie polskim zależy od wartości skradzionego mienia, podczas gdy na gruncie prawa [...] nie ma to znaczenia, bowiem kradzież zawsze jest uznawana i kwalifikowana jako przestępstwo. System prawa [...] nie zna pojęcia wykroczenie i nawet najdrobniejsze czyny są kwalifikowane jako przestępstwa. Natomiast za popełnieniem czynu nie będącego przestępstwem przemawia rodzaj ukształtowania kary, tj. grzywna i nawiązka. Właśnie w celu wyjaśnienia tych wątpliwości został złożony wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie znajomości prawa [...], co pozwoliłoby ocenić czy skarżący dopuścił się umyślnego przestępstwa, która to okoliczność stanowi negatywną przesłankę do wydania pozwolenia na broń. Organ nie miał możliwości ustalić okoliczności objętej wnioskiem dowodowym, bowiem zaświadczenie z KRK zawiera wpisy oparte na informacji przesłanej przez stronę [...], która nie przesądza o kwalifikacji czynu jako przestępstwo, a organ nie ma możliwości samodzielnej oceny w tym zakresie. Kompetencji takiej oceny nie ma również Krajowy Rejestr Karny, który tylko gromadzi przesłane informacje, co potwierdza załączone do skargi stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwości, z którego też wynika, iż od dnia [...] września nastąpi zatarcie skazania wobec wykonania orzeczonej stronie kary, a więc w tej sytuacji nie może być ona uznawana za skazaną ani jej prawa nie mogą być w takiej sytuacji ograniczone. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ocenie Sądu, analizowana w tym aspekcie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w celach sportowych i kolekcjonerskich stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), który stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W toku postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącego o wydanie pozwolenia organ I instancji ustalił, że M. B. prawomocnym wyrokiem sądu z dnia [...] września 2014 r. został skazany na terenie [...] na kary grzywien i nawiązki za popełnienie przestępstw: [...] oraz [...]. Przestępstwa te w polskim prawie karnym – ustawa z dnia 6 czerwca 1999 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.), zwanej dalej także "k.k.", odpowiadają przestępstwom przeciwko wolności (groźby karalne – art. 190 k.k.) oraz przeciwko życiu i zdrowiu (art. 157 k.k. lub 158 k.k.). Stosownie do dyspozycji art. 8 Kodeksu karnego, przestępstwa stanowią zbrodnie, które można popełnić tylko umyślnie i występki, które mogą być czynami nieumyślnymi, jeżeli ustawa tak stanowi. Przestępstwo groźby karalnej jest występkiem o charakterze wyłącznie umyślnym, natomiast o ile lżejsze uszkodzenie ciała, może być występkiem popełnionym także nieumyślnie (art. 157 § 3 k.k.), to pobicie – określone w art. 158 § 1 k.k. ma charakter wyłącznie umyślny. Z istoty samych tych czynów wynika, że spowodować rozstrój zdrowia lub naruszenie czynności ciała (także na okres nie dłuższy niż 7 dni) można także nieumyślnie, jednakże przypisane pobiciu lub groźbom karalnym takiej cechy nie jest już możliwe. Organ administracji publicznej, wbrew stanowisku skarżącego ma kompetencje do samodzielnej oceny w powyższym zakresie – zostały mu nadane dyspozycją art. 80 k.p.a., który stanowi, że organ na podstawie całości materiału dowodowego ocenia czy dana okoliczność została udowodniona. Organ uzyskał z Krajowego Rejestru Karnego informację o prawomocnym skazaniu skarżącego za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz za groźby karalne, i w wyniku przeprowadzonej analizy porównawczej treści tej informacji z przepisami polskiego prawa karnego dokonał prawidłowej oceny, iż czyny, za które został prawomocnie skazany w [...] są przestępstwami umyślnymi, a nie wykroczeniami. Zauważyć przy tym należy, iż to strona [...], przekazując w ramach Europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych ECRIS przypisała czynom, za które skarżący został skazany określone kody, których znaczenie jest identyczne dla wszystkich państw członkowskich UE. Nie doszło zatem do naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, bo to nie wskazane w nim biuro nadało kody ustalające, że skarżący dopuścił się przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz wolności. Odmawiając więc przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa karnego [...] organ Policji nie naruszył dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Powyższe ustalenia natomiast wypełniły przesłankę odmowy wydania wnioskowanego przez skarżącego pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych i kolekcjonerskich, określoną w normie art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustala ona bowiem, że nie wydaje się pozwolenia na broń osobie stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo (...). Przepis ten nie wskazuje, iż prawomocne orzeczenie skazując za popełnienie umyślnego przestępstwa musi zapaść przed polskim sądem karnym i że umyślne przestępstwo musi zostać dokonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też informacja Krajowego Rejestru Karnego o prawomocnym skazaniu skarżącego za przestępstwa, z których co najmniej jedno na gruncie polskiego prawa karnego ma charakter umyślny, stanowi dowód wystarczający do obowiązkowego zastosowania konsekwencji administracyjnoprawnej, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Organ Policji nie dopuścił się zatem, jak podnosi skarżący, naruszenia tego przepisu prawa. Niezasadny jest także zarzut naruszenia dyspozycji art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym. Jak bowiem wynika z przepisu art. 1a ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, na potrzeby przekazywania informacji organom centralnym państw członkowskim Unii Europejskiej, za wyrok skazujący uznaje się każde prawomocne orzeczenie wydane przez sąd karny wobec osoby fizycznej w związku z popełnieniem przestępstwa, której dane podlegają przekazaniu. Jak więc z przepisu tego wynika, nawet gdyby prawo [...] uznawałoby, jak w polskim prawie karnym, niektóre czyny karalne za wykroczenie, to informacja o nich nie byłaby uwzględniona w Krajowym Rejestrze Karnym – system ECRIS nie obejmuje bowiem skazań za wykroczenie, a wyłącznie za przestępstwo. Odnosząc się natomiast do argumentu, iż z dniem [...] września 2015 r. skazanie skarżącego ulega zatarciu, to wskazać należy, że jak już wyżej wyjaśniono, Sąd ocenia zaskarżoną decyzję według staniu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] sierpnia 2015 r. Podzielając zatem argumentację organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając, że zarzuty skargi nie są zasadne, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.