II OZ 719/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 668/16 odrzucające skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. 4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 668/16 odrzucił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Sąd powołał art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.),dalej p.p.s.a. i wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej Spółce w dniu 30 grudnia 2015 r., zaś skargę opatrzoną datą 2 lutego 2016 r. skarżąca wniosła dopiero w dniu 3 lutego 2016 r. (data stempla placówki pocztowej operatora publicznego). Zestawiając datę doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji z datą wniesienia przez nią skargi, Sąd stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu – za pośrednictwem organu – bezskutecznie upłynął w dniu 29 stycznia 2016 r. Zatem skarga nadana u operatora pocztowego w dniu 3 lutego 2016 r. wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę. Na powyższe postanowienie skarżąca Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca podniosła, że w sprawie brak jest dowodu na to, że doręczenie zaskarżonej decyzji Spółce nastąpiło w dniu 30 grudnia 2015 r., bowiem w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru w oryginale, z którego ta okoliczność mogłaby wynikać. Główny Inspektor Ochrony Środowiska załączył do akt jedynie duplikat takiego poświadczenia, który zawiera w swej treści sprzeczne informacje. Na duplikacie tym pismem skarżącej nieznanym dopisana została data rzekomego doręczenia decyzji - 30 grudnia 2015 r., zaś pracownik Spółki - Pani A. S. - wpisała na tym duplikacie datę odbioru 1 stycznia 2016 r., która to data omyłkowo została przez nią wskazana, bowiem dzień ten jest dniem ustawowo wolnym od pracy i wskazana osoba w tym dniu w zakładzie pracy była nieobecna, a nadto nikt w tym dniu nie dokonywał żadnych doręczeń do Spółki. Wymieniony pracownik, jako jedyna osoba uprawniona do odbioru korespondencji, przebywała na urlopie w dniach 28-31 grudnia 2015 r. i wróciła do pracy w dniu 4 stycznia 2016 r. W tym właśnie dniu zarejestrowała korespondencję u skarżącej Spółki, która dopiero w tym dniu powzięła wiadomość o wpływie decyzji i od tego dnia liczyła bieg terminu do złożenia skargi. Skarżąca podniosła ponadto, że wydruki z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej nie mogą stanowić dowodu w sprawie terminu doręczenia decyzji, zwłaszcza w sytuacji, gdy brak jest dowodu potwierdzającego faktyczny termin dokonania doręczenia. Spółka zwróciła także uwagę, że w książce nadawczej, której kopię załączył do akt sprawy GIOŚ, brak jest numeru przesyłki poleconej, którą miała być wysłana zaskarżona decyzja do skarżącej Spółki. Tym samym nie da się ustalić, czy numer podany w wydrukach z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej złożonych do akt sprawy w ogóle jest tym, pod którym decyzja ta została skarżącej wysłana przez organ. Skarżąca wskazała, że jeżeli operator publiczny twierdzi, że decyzja do Spółki wpłynęła już 30 grudnia 2015 r., to skarżąca podnosi, że - jeśli o takiej dacie w ogóle można mówić - korespondencja ta jedynie została pozostawiona w Spółce. Takiego pozostawienia nie można zaś traktować jako doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd I instancji przyjął, że doręczenie Spółce zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 30 grudnia 2015 r., a zatem skarga nadana w dniu 3 lutego 2016 r. została wniesiona po terminie. Tymczasem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie okoliczności doręczenia zaskarżonej decyzji budzą uzasadnione wątpliwości. Przede wszystkim, do organu (nadawcy przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję) nie dotarło zwrotne potwierdzenie jej odbioru. W związku z powyższym - jak wynika z pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 marca 2016 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu do nadesłania zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji przez skarżącą - w dniach 11 lutego 2016 r. i 25 marca 2016 r. zostały złożone prośby do Poczty Polskiej S.A. o duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru. Na nadesłanym duplikacie potwierdzenia odbioru widnieje pieczątka Spółki i podpis pracownika Spółki - A. S. opatrzony datą 1 stycznia 2016 r. Dzień ten jest dniem ustawowo wolnym od pracy, w tym dniu nie dokonuje się doręczeń. Został on zatem omyłkowo wskazany przez pracownika Spółki. Na duplikacie tym, innym charakterem pisma, zapewne przez pracownika poczty, dopisana została data 30 grudnia 2015 r., jako data doręczenia przesyłki. Duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiera zatem sprzeczne informacje co do daty doręczenia przesyłki, a z faktu, że pracownik Spółki wpisał błędną datę doręczenia przesyłki (1 stycznia 2016 r.) nie można wywodzić, że przesyłkę doręczono w dniu 30 grudnia 2015 r., zwłaszcza, że brak jest podpisu ww. pracownika Spółki opatrzonego taką datą. Nadesłany duplikat potwierdzenia odbioru nie stanowi zatem wystarczającego dowodu, pozwalającego stwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości, że pracownik Spółki odebrał przesyłkę w dniu 30 grudnia 2015 r. Za uwzględnieniem zażalenia przemawia zasada prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. Zdaniem NSA, jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia przesyłek, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania. W niniejszej sprawie wątpliwości takie występują. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i odrzucenia skargi. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na postawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718). ----------------------- 4