I OZ 609/16

Dnia 16 czerwca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2016 roku sygn. akt III SA/Gd 366/16 odrzucające skargę M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2016 roku nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie zasiłku okresowego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja Kolegium została doręczona skarżącej w dniu 1 lutego 2016 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję osobiście w dniu 1 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skargę przekazano organowi w dniu 4 marca 2016 r. Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się do sądu w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania decyzji za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Ponieważ skarga w niniejszej sprawie wniesiona została z pominięciem organu, to sąd zobowiązany był do jej przekazania Kolegium. W takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data jej nadania (przekazania) przez sąd skargi do właściwego organu administracji publicznej. W konsekwencji, za datę wniesienia skargi w niniejszej sprawie uznać należy dzień 4 marca 2016 r. Ponieważ decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącej w dniu 1 lutego 2016 r., to termin do wniesienia skargi upływał w dniu 2 marca 2016 r. Zatem skarga wniesiona w dniu 4 marca 2016 r. złożona została po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako spóźniona. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M.T. zarzucając mu naruszenie art. 178 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wniesienie skargi do sądu zamiast do organu spowodowało uchybienie trzydziestodniowemu terminowi do złożenia skargi. W uzasadnieniu zażalenia wyjaśniono, że skarżąca bez swojej winy nie zachowała terminu do wniesienia skargi. Wskazano także, że termin ten zostałby zachowany, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał skargę organowi niezwłocznie, tj. dnia następnego po jej otrzymaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku została doręczona skarżącej w dniu 1 lutego 2016 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na tę decyzję upływał w dniu 2 marca 2016 r. Skarga zaś wniesiona została w dniu 4 marca 2016 r., tj. z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w judykaturze poglądem, jeżeli skarga nie została skierowana bezpośrednio do organu, za którego pośrednictwem powinna zostać wniesiona, to za datę jej złożenia uznaje się datę przekazania skargi odpowiedniemu organowi przez podmiot, który ją otrzymał. Skoro skarżąca złożyła skargę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku, to Sąd ten prawidłowo uznał za datę nadania skargi dopiero dzień, w którym skarga została przekazania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. W konsekwencji słusznym było uznanie w zaskarżonym postanowieniu, że przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego do dokonania tej czynności procesowej i odrzucenie jej jako spóźnionej. Bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia pozostawała podnoszona w zażaleniu okoliczność braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. O wynagrodzeniu pełnomocnika reprezentującego skarżącą w ramach prawa pomocy orzeka wojewódzki sąd administracyjny.