II FZ 787/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "F." sp.j. [...] z siedzibą w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 539/15 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi "F." sp.j. [...] z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 539/15, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek "F." sp. j. [...] w L. o przyznanie prawa pomocy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Spółka wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 12 lutego 2015 r. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Wobec dostrzeżenia braków formalnych wniosku, zarządzeniem z dnia 7 maja 2015 r., spółka została wezwana do ich usunięcia poprzez prawidłowe wypełnienie rubryki nr "4" urzędowego formularza tj. sprecyzowanie zakresu żądanego prawa pomocy oraz do złożenia dokumentów uzupełniających obraz jej aktualnej sytuacji majątkowej, w terminie 7 dni. Wezwanie zostało skarżącej doręczone w dniu 26 maja 2015 r. i pozostało bez odpowiedzi. Zarządzeniem referendarza sadowego z dnia 9 lipca 2015 r. wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca w przewidzianym prawem terminie złożyła sprzeciw, do którego dołączyła pierwszą stronę formularza wniosku PPPr z wypełniona rubryką nr "4". Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca pomimo prawidłowo doręczonego wezwania z dnia 7 maja 2015 r., nie wykonała go. Tym samym nie uzupełniła braku formalnego złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. To zaś obligowało Sąd do pozostawienia wniosku bez rozpoznania stosownie do art. 257 oraz art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.). W zażaleniu z dnia 14 września 2015 r. spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie skarżącej z obowiązku ponoszenia kosztów w całości, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Spółka zarzuciła naruszenie art. 252 § 2, art. 246, art. 257 oraz art. 260 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznania prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W analizowanej sprawie skuteczne doręczenie skarżącej zarządzenia z dnia z dnia 7 maja 2015 r. wzywającego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiło w dniu 26 maja 2015 r. (k-21 akt sądowych). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków formalnych swojego wniosku. Zasadnie zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania na mocy art. 257 p.p.s.a. Twierdzenie spółki, o tym, że zakres wniosku zawarty w skardze do Sądu pierwszej instancji wystarczył do jego rozpoznania, jest niezasadny. Strona stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a. - wniosek składa na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zakres zatem żądania strony także powinien znaleźć się na złożonym formularzu. Tym samym, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.