I SA/Gl 462/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], Wójt Gminy S. działając jako wierzyciel m.in. na podstawie art. 34 § 1 w związku z art. 17 § 1, art. 18 i art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm., dalej "u.p.e.a."), uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez A S.A. w K. (dalej "spółka", "skarżąca"), dotyczące prowadzenia egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S.. Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie. Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu zażalenia spółki na powyższe postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni od dnia doręczenia. Następnie postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Kolegium sprostowało zawarte w powyższym postanowieniu pouczenie co do możliwości wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego w ten sposób, że w miejsce zawartego pouczenia zamieszczono pouczenie o treści: "Na postanowienie niniejsze (...) skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje". W dniu 29 lutego 2016 r. (data nadania) spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła na postanowienie Kolegium z dnia [...]r., nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 76 § 1 i art. 76a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; - przepisów postępowania, tj. art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, "względnie zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: czy art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa w zakresie w jakim wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 w związku z art. 34 § 1 u.p.e.a. jest zgodny z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając wniosek o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik skarżącej wskazał, że art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności gwarantują każdemu podmiotowi prawo do drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw. W jego ocenie generalne wyłączenie w art. 3 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwości złożenia skargi na wszystkie postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, stanowi naruszenie powyższego prawa. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Kolegium nie podzieliło stanowiska spółki, jakoby przepis art. 3 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi był nie do pogodzenia z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i art. 13 wskazanej wyżej Konwencji. Organ zaznaczył, że zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, a nie incydentalnej, jaką jest stanowisko wierzyciela nie będącego jednocześnie organem egzekucyjnym w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że istota problemu sprowadza się w niniejszej sprawie do kwestii dopuszczalności skargi, a ściślej, czy zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów administracji, które podlegają zaskarżeniu. Jedną bowiem z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest, co należy podkreślić, zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "ppsa"). Z punktu widzenia omawianej sprawy istotny jest pkt 3 tego artykułu, w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis w powyższym brzmieniu został wprowadzony na podstawie art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej "ustawa zmieniająca"). W art. 2 tej ustawy zawarto uregulowanie, z którego wynika, że art. 3 § 2 pkt 3 ppsa do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy zmieniającej, ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Ustawa ta została ogłoszona w dniu 14 maja 2015 r. i weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Z przytoczonych przepisów wynika, że do postępowań wszczętych od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje przepis art. 3 § 2 pkt 3 ppsa w nowym brzmieniu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie zaś z nowym brzmieniem art. 3 § 2 pkt 3 ppsa wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wobec tego zaskarżone postanowienie nie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego. Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika skarżącej spółki o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przesłanką wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym, jest więc powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności lub legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę w danej sprawie. W rozpoznawanej sprawie Sąd takich wątpliwości nie powziął. Mając na uwadze powyższe skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.