II FZ 229/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3335/15 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji postanawia oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3335/15, mocą którego odrzucono skargę B. J. (dalej: skarżąca, strona) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 września 2015 r. w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji. W motywach orzeczenia Sąd podał, że pismem z 16 grudnia 2015 r., na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III, wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej z dniem 4 stycznia 2016 r., w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarżąca nie uiściła należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w odpisie zarządzenia skierowanego do strony w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do uiszczenia należnego wpisu, a wezwanie zostało doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 4 stycznia 2016 r. W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął 11 stycznia 2016 r. W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony. W tej sytuacji Sąd był zatem zobligowany, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucić skargę. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca stwierdziła, że kwestionuje fakt zawiadomienia jej przez doręczyciela o nadejściu przesyłki sądowej, bowiem w skrzynce nie znalazła awizo. Skarżąca wniosła o "zwrócenie się przez sąd do doręczyciela o udzielenie wyjaśnień", czy dokonywał awizacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu jest to, czy Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę skarżącej z powodu nieuiszczenia należnego od niej wpisu sądowego w stosownym terminie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, co powoduje, że zażalenie skarżącej musi zostać oddalone. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została prawidłowo wezwana ‒ pismem z 16 grudnia 2015 r. ‒ do uiszczenia wpisu od skargi w tej sprawie. Skarżąca wezwania nie odebrała, a przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana, co wynika z adnotacji na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. Z całą pewnością domniemania tego nie może obalić gołosłowne twierdzenie skarżącej, że w jej skrzynce pocztowej nie zostawiono awizo. Nie może też zostać uwzględniony wniosek skarżącej, aby Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do doręczyciela z pytaniem, czy awizacji dokonywano prawidłowo, ewentualnie jaka była przyczyna domniemanych przez skarżącą błędów w doręczeniu. Tego rodzaju żądanie skarżącej nie ma podstawy w obowiązujących przepisach prawa; to skarżąca wniosła środek odwoławczy i to ona powinna wykazać, że doręczenie spornego pisma było wadliwe. Tymczasem skarżąca nawet nie złożyła reklamacji dotyczącej tej przesyłki. Z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie których toczy się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie wynika natomiast kompetencja tego Sądu do prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu; nie istnieje też możliwość przesłuchiwania świadków. Skoro skarżąca nie podważyła prawidłowości doręczenia jej wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w tej sprawie, a z akt wynika, że nie uiściła go w terminie, to Sąd pierwszej instancji prawidłowo na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił jej skargę. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.