II SA/Ol 333/16

Dnia 26 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie wraz ze skargą akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy D. (dalej zwany organem I instancji), powołując art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku W. Ł. (dalej zwanej wnioskodawczynią), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr 148/2, obręb geodezyjny O., gmina D. Decyzja ta była już trzecim z kolei rozstrzygnięciem organu I instancji wydanym w tej sprawie, gdyż dwie poprzednie decyzje tego organu zostały uchylone przez organ odwoławczy na skutek odwołania A. R. (dalej zwanej skarżącą), a sprawa była przekazywana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Także decyzja organu I instancji z dnia "[...]" stała się przedmiotem odwołania skarżącej, w którym zarzuciła ona organowi I instancji naruszenie: art. 7, art. 77, art. 80, art. 101, art. 107 § 1 i 3, art. 132 § 2 k.p.a. oraz art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu postawionych zarzutów skarżąca wskazała na brak powołania w podstawie prawnej decyzji art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który dotyczy zabudowy zagrodowej oraz uzasadnienia faktycznego do wydania takiego rozstrzygnięcia, jak również nieuwzględnienie zaleceń Kolegium w zakresie ustalenia, czy istnieje rzeczywisty związek między prowadzonym gospodarstwem rolnym a inwestycją objętą wnioskiem. Podniosła także błędne przyjęcie przez organ I instancji, że nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja, posiada dostęp do drogi publicznej, poprzez istniejący zjazd na teren inwestycji z drogi wojewódzkiej nr "[...]", poprzez działkę nr 148/3 (współwłasność wnioskodawczyni), a jednocześnie decyzja nakłada obowiązek zapewnienia miejsca postojowego na działce nr 148/3 bez zgody właściciela działki. Podała, że wnioskodawczyni nie przedłożyła dokumentów świadczących o posiadaniu prawa służebności przejazdu przez tą działkę. Skarżąca, za przedwczesne uznała przy tym stanowisko organu I instancji, że wnioskodawczyni jest współwłaścicielką tej działki, skoro po przyjęciu spadku posiada ona tylko część majątku spadkowego, w tym 1/6 gospodarstwa rolnego, a w toczącej się przed Sądem Rejonowym sprawie o dział spadku, nie wnosi o przyznanie na jej rzecz przedmiotowej działki. Podniosła, że mimo złożenia przez nią wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu zakończenia postępowania o dział spadku, organ nie ustosunkował się do tego wniosku w formie postanowienia, czym naruszył przepis art. 101 § 1 k.p.a. Ponadto skarżąca uznała, że organ I instancji wadliwie określił parametry techniczne budynku, ustalając jedynie maksymalne szerokości elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego - nie więcej niż 16 m, a dla budynku gospodarczego - nie więcej niż 8 m; oceniła, że organ winien ustalić także minimalne szerokości tych elewacji. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podało, że w skład działki nr 148/2, na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie budowlane, wchodzą grunty orne (RIIIa) o powierzchni 0,4900 ha, objęte ochroną prawną. Wskazało, że ograniczenia w przeznaczaniu takich gruntów na cele nierolnicze, wynikające z ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie dotyczą tzw. zabudowy zagrodowej. Przyjęło, że przez zabudowę zagrodową rozumie się zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Rozwinęło, że domy mieszkalne jednorodzinne w ramach budownictwa zagrodowego wchodzą w skład indywidualnych gospodarstw rolnych, jeżeli zamieszkałe są przez rolników i służą obsłudze gospodarstwa rolnego. Wywiodło, że zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Dodało, że na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza, przy czym związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewną całość produkcyjną. W ocenie Kolegium, wnioskodawczyni planuje realizację obiektu w ramach zabudowy zagrodowej, gdyż jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzi ona wraz z mężem i synem gospodarstwo rolne, a działka nr 148/2, objęta wnioskowaną inwestycją, jest usytuowana w bliskim położeniu od działki, na której prowadzone jest gospodarstwo rolne. Zauważyło, że jak wskazała wnioskodawczyni, w sytuacji planowanego przejęcia całego gospodarstwa rolnego przez jej syna z pozostawieniem mu dotychczas zajmowanych budynków: mieszkalnego oraz gospodarczych, powstaje potrzeba budowy budynku mieszkalnego oraz gospodarczego w sąsiedztwie działki, na której prowadzone jest gospodarstwo rolne. W tych okolicznościach Kolegium oceniło, że istnieje związek funkcjonalny pomiędzy posiadaniem gospodarstwa a inwestycją, której dotyczy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jako że projektowana inwestycja będzie wykorzystywana do prowadzenia posiadanego gospodarstwa rolnego. Kolegium podzieliło także stanowisko organu I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy została spełniona przesłanka wynikająca z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym, przepisów ust. 1 pkt 1 (dotyczących zasady dobrego sąsiedztwa) nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Zauważyło, że zgodnie z dokumentami posiadanymi przez organ I instancji, średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie wynosi 18,53 ha, a powierzchnia gospodarstwa rolnego należącego do wnioskodawczyni i związanego z planowaną zabudową to około 25,84 ha. W tych okolicznościach Kolegium oceniło, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie był zobowiązany do przeprowadzenia analizy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a analiza powinna ograniczać się jedynie do zbadania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że przeprowadzona w niniejszej sprawie, w odpowiednim zakresie, analiza potwierdziła spełnienie warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., gdyż: teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (to jest drogi wojewódzkiej nr "[...]"– działka ewidencyjna nr 82/3, poprzez działkę nr 148/3, stanowiącą współwłasność wnioskodawczyni), istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu są wystarczające dla planowanej inwestycji; teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych (teren nie znajduje się w granicach obszarów podlegających prawnym formom ochrony przyrody w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, nie jest wpisany do rejestru zabytków, nie występują na nim stanowiska archeologiczne, nie jest terenem górniczym, nie jest terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, nie jest zagrożony niebezpieczeństwem powodzi). Zdaniem Kolegium, w tym stanie rzeczy, wobec spełnienia ustawowych wymogów, zaistniała podstawa do wydania warunków zabudowy, zgodnie z wnioskiem inwestora. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu Kolegium oceniło, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw. Zauważyło, że skarżąca kwestionuje stanowisko organu I instancji, że wnioskodawczyni jest współwłaścicielką działki nr 148/3, podnosząc, że obecnie toczy się przed Sądem Rejonowym postępowanie o dział spadku. Zdaniem Kolegium, dopóki w wyniku działu spadku, działka nie przypadnie na wyłączną własność jednemu ze spadkobierców, dopóty stanowi ona współwłasność wszystkich spadkobierców, w tym wnioskodawczyni, która nie musi uzyskiwać uzyskać zgody drugiego właściciela na korzystanie z tej działki ani tym bardziej legitymować się prawem służebności przejazdu przez tę działkę. Zajmując stanowisko względem zarzutu skarżącej, dotyczącego niewydania postanowienia w przedmiocie jej wniosku o zawieszenie postępowania, Kolegium wyjaśniło, że powołany przez skarżącą w tym wniosku przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiera przesłankę do zawieszenia postępowania z urzędu przez organ. Oceniło, że wniosek strony o zawieszenie postępowania na tej podstawie traktowany jest jako informacja do rozpatrzenia z urzędu, a w razie stwierdzenia przez organ niewystąpienia w sprawie takiej przesłanki, organ winien poinformować o tym stronę, nie wydając w tej sprawie jednak postanowienia odmownego. Wywiodło, że stronie nie przysługuje prawo żądania zawieszenia postępowania z powodów obiektywnych, pojmowane jako odrębne uprawnienie procesowe, z którego skorzystanie zobowiązywałoby organ do zajęcia stanowiska w formie rozstrzygnięcia procesowego. Kolegium nie podzieliło także zastrzeżeń skarżącej co do wadliwego określenia przez organ I instancji parametrów technicznych budynku. Wyjaśniło przy tym, że skoro w sprawie ma zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który stanowi odstępstwo od zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to wyznaczenie parametrów dotyczących zabudowy następuje na podstawie wniosku inwestora. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca zarzuciła Kolegium naruszenie: - art. 61 ust. 4 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest zabudową zagrodową; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, że planowana inwestycja spełnia warunki zabudowy zagrodowej związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie; - art. 101 k.p.a., poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie wniosku strony o zawieszenie postępowania; - art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomość na której ma być realizowana inwestycja, posiada dostęp do drogi publicznej, poprzez istniejący zjazd na teren inwestycji z drogi wojewódzkiej nr "[...]", poprzez działkę nr 148/3 (współwłasność wnioskodawczyni), a jednocześnie decyzja nakłada obowiązek zapewnienia miejsca postojowego na działce nr 148/3 bez zgody właściciela działki. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu postawionych zarzutów skarżąca podniosła argumenty sformułowane już uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie zaś do art. 61 ust. 4 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że w okolicznościach niniejszej sprawy, planowana inwestycja stanowi zabudowę zagrodową. Przychylić należy się bowiem do poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądowym, że wobec braku w przepisach u.p.z.p. legalnej definicji terminu "zabudowa zagrodowa", to rzeczą organów stosujących prawo jest samodzielne dokonanie wykładni tego pojęcia z uwzględnieniem reguł wykładni językowej. Przy takiej wykładni uwzględnia się zaś powszechne rozumienie danego terminu. W takim zaś ujęciu przyjąć należy, że zabudowa to "budynki znajdujące się na określonym terenie", zaś zagroda to "dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi" (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002, s. 1211, 1220) – por. wyrok NSA z 23 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3066/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Stwierdzić należy, że dokonana przez Kolegium, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, interpretacja terminu "zabudowa zagrodowa" jest zgodna z regułami wykładni językowej. Kolegium przyjęło bowiem, że przez zabudowę zagrodową rozumie się zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Rozwinęło, że domy mieszkalne jednorodzinne w ramach budownictwa zagrodowego wchodzą w skład indywidualnych gospodarstw rolnych, jeżeli zamieszkałe są przez rolników i służą obsłudze gospodarstwa rolnego. Wywiodło, że zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Dodało, że na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza, przy czym związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewną całość produkcyjną. Zauważyć przy tym należy, że zważania Kolegium w tym przedmiocie stanowią w istocie odzwierciedlenie definicji terminu "zabudowa zagrodowa" podawanych w judykaturze, czego wyrazem jest powołanie się przez Kolegium w tej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji na konkretne orzeczenia sądów administracyjnych. Nie budzi zastrzeżeń Sądu także ocena Kolegium, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, istnieje związek funkcjonalny między planowaną inwestycją a prowadzonym przez skarżącą gospodarstwem rolnym. Zauważyć bowiem należy, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo rolne wraz z mężem i synem, a zatem dwupokoleniowo (k. 69, k. 99 akt adm.). W tych okolicznościach stwierdzić należy, że planowana inwestycja, polegająca na budowie drugiego domu mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym, pozostaje w związku funkcjonalnym z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Sama wnioskodawczyni wskazuje bowiem na potrzebę powstania nowych zabudowań w bliskim położeniu od działki, na której prowadzone jest gospodarstwo rolne (a tak położona jest właśnie działka nr 148/2), w sytuacji planowanego pozostawienia synowi dotychczas zajmowanych budynków: mieszkalnego oraz gospodarczych. Dodać należy, że powierzchnia prowadzonego przez skarżącą gospodarstwa rolnego przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, na której terenie planowana jest realizacja inwestycji. Jak wynika bowiem z zaświadczenia organu gminy z dnia 29 grudnia 2014 r. (k. 69 akt adm.), powierzchnia gospodarstwa rolnego, które wnioskodawczyni prowadzi z mężem i synem, wynosi 25,88 ha. Z wyliczeń organu gminy, dokonanych na zestawieniu gospodarstw według wielkości (k. 112 akt adm.), wynika zaś, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie wynosi 18,49 ha. Spełnione zostały zatem wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., pozwalające na wyłączenie stosowania na gruncie niniejszej sprawy przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuującego zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, co z kolei pozwoliło organom na wyznaczenie parametrów dotyczących nowej zabudowy na podstawie wniosku inwestora. W tych okolicznościach, za nieuprawnione uznać należy zarzuty naruszenia przez organy art. 61 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, organy dokonały także prawidłowej oceny co do wystąpienia w niniejszej sprawie pozostałych przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a co znajduje potwierdzenie także w materiale zgromadzonych w sprawie: teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (to jest drogi wojewódzkiej nr "[...]" – działka ewidencyjna nr "[...]", poprzez działkę nr 148/3, stanowiącą współwłasność wnioskodawczyni), istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu są wystarczające dla planowanej inwestycji; teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o których mowa wart. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych (teren nie znajduje się w granicach obszarów podlegających prawnym formom ochrony przyrody w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, nie jest wpisany do rejestru zabytków, nie występują na nim stanowiska archeologiczne, nie jest terenem górniczym, nie jest terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, nie jest zagrożony niebezpieczeństwem powodzi). W świetle podniesionych w skardze zarzutów, stwierdzić należy, że w odniesieniu do tych przesłanek, kwestią sporną pozostaje dokonana przez organy ocena w zakresie spełnienia przez planowaną inwestycję warunku dostępu do drogi publicznej (vide zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Skarżąca podnosi bowiem, że wnioskodawczyni nie przedłożyła dokumentów świadczących o posiadaniu prawa służebności przejazdu przez działkę nr 148/3, przez którą ma się odbywać dojazd do drogi wojewódzkiej nr "[...]". Za przedwczesne uznała także stanowisko organów, że wnioskodawczyni jest współwłaścicielką tej działki, skoro po przyjęciu spadku posiada ona tylko część majątku spadkowego, w tym 1/6 gospodarstwa rolnego, a w toczącej się przed Sądem Rejonowym sprawie o dział spadku, nie wnosi o przyznanie na jej rzecz przedmiotowej działki. Odnosząc się do tych argumentów skarżącej stwierdzić należy, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw na gruncie niniejszej sprawy. Niesporne w niniejszej sprawie jest, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, działka nr 148/3 stanowiła współwłasność skarżącej i wnioskodawczyni (skrócony wypis ze skorowidza działek, k. 109 akt adm.), a przed Sądem Rejonowym toczyła się sprawa o dział spadku obejmująca tą działkę. Zawisłość sprawy o dział spadku nie pozbawia jednak udziału we własności do działki. Podzielić zatem należy stanowisko Kolegium, że dopóki w wyniku działu spadku, działka nie przypadnie na wyłączną własność jednemu ze spadkobierców, dopóty stanowi ona współwłasność wszystkich spadkobierców, w tym wnioskodawczyni, która nie musi uzyskiwać zgody drugiego właściciela na korzystanie z tej działki ani tym bardziej legitymować się prawem służebności przejazdu przez tę działkę. Zgodnie bowiem z art. 206 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Tym samym, chybiony jest zarzut naruszenia przez organy art. art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p bowiem jako współwłaścicielka działki graniczącej z drogą publiczną ma do niej bezpośredni dostęp. Trzeba też podkreślić, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może być wydana na rzecz wielu podmiotów występujących o jej wydanie byle byłyby spełnione warunki określone powołaną ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w tym wymogami wynikającymi między innymi z art. 61 tej ustawy. Tytuł zaś do terenu, na którym ma być realizowana inwestycja wymagany jest dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Nie może odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia przez organy art. 101 k.p.a., poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie wniosku strony o zawieszenie postępowania. Jak słusznie bowiem zauważyło Kolegium, w podstawie prawnej tego wniosku (k. 65 akt adm.) skarżąca wskazała art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc przesłankę do zawieszenia postępowania z urzędu przez organ a nie na wniosek strony. W tych okolicznościach za prawidłowe uznać należy stanowisko Kolegium, że wniosek strony o zawieszenie postępowania na tej podstawie traktowany jest jako informacja do rozpatrzenia z urzędu, a w razie stwierdzenia przez organ niewystąpienia w sprawie takiej przesłanki, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, organ winien poinformować o tym stronę, nie wydając w tej sprawie jednak postanowienia odmownego. Stronie nie przysługuje bowiem prawo żądania zawieszenia postępowania z powodów obiektywnych, pojmowane jako odrębne uprawnienie procesowe, z którego skorzystanie zobowiązywałoby organ do zajęcia stanowiska w formie rozstrzygnięcia procesowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.