II GSK 4160/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 1133/15 w sprawie ze skargi [A.] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 1133/15 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz zasądził na rzecz A. kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: A. (dalej: Zarząd Wspólnoty) złożył w dniu 15 maja 2014 r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w S. wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014, do działek rolnych o łącznej powierzchni 14,81 ha. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ stwierdził nieprawidłowości, w szczególności, że w odniesieniu do tego samego obszaru gruntów rolnych o powierzchni 1,38 ha, położonych na działce ewidencyjnej nr 178, obręb [..] ubiega się więcej niż jeden producent. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] przyznał A. jednolitą płatność obszarową w kwocie 12.667,95 zł do powierzchni stwierdzonej w trakcie kontroli administracyjnej, tj. 13,97 ha. Organ stwierdził, że A. nie była faktycznym posiadaczem całości gruntów rolnych zadeklarowanych na działce ew. nr [...] na dzień 31 maja 2014 r., tj. w odniesieniu do części wnioskowanych gruntów. Dyrektor [...] Oddziału ARiMR w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wobec tego, że nie ma żadnych materiałów poddających w wątpliwość, iż Zarząd Wspólnoty użytkował ww. działkę w latach poprzednich należy uznać, że podobnie jak w latach ubiegłych, tak i w 2014 roku, złożył wniosek o przyznanie płatności, w którym wskazał działkę rolną położoną na działce ewidencyjnej nr [..] obręb O. z zamiarem jej użytkowania, tj. wykoszenia i zbioru trawy. Organ wskazał, że charakter użytkowania działki - jak wynika z zeznań świadków oraz obu stron konfliktu - sprowadzał się w 2014 roku tylko do zabiegu skoszenia trawy oraz jej zbioru. Zabieg ten został dokonany przez E.K.. Biorąc pod uwagę, że jedynym zabiegiem agrotechnicznym związanym z rolniczym użytkowaniem omawianej działki w 2014 roku było skoszenie trawy oraz jej zbiór, organ uznał, iż w świetle § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r., Zarząd Wspólnoty nie był użytkownikiem przedmiotowej działki w 2014 roku. Organ zwrócił uwagę na przepisy art. 1, art. 6 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 ze zm.; dalej: ustawa o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych) oraz wyjaśnił, że utworzona w oparciu o przepisy ustawy spółka ma jedynie za zadanie zapewnienie racjonalnego sposobu korzystania z gruntów wspólnoty przez udziałowców. Jednocześnie brak jest unormowania, które pozbawiałoby uprawnionych do udziału we wspólnocie prawa do posiadania gruntów wspólnoty. Wręcz przeciwnie, przepisy art. 8 i art. 9 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych określają uprawnionych we wspólnocie, a nie spółkę, jako uprawnionych do korzystania ze wspólnoty gruntowej. Organ stwierdził, że reprezentant wspólnoty nie zaprzeczył, jakoby to E.K. użytkował część przedmiotowej działki, wielokrotnie podnoszono natomiast, iż wszedł on w jej posiadanie bez zgody i wiedzy wspólnoty, bezprawnie. Zdaniem organu, skoro skosił on łąkę i zebrał plon, to tym samym pozbawił wspólnotę faktycznego posiadania części gruntu. Wobec tego w 2014 r. Wspólnota nie była w posiadaniu części działki i nie użytkowała jej rolniczo, a w konsekwencji nie posiadała uprawnień do otrzymania płatności do tych gruntów. Zarząd Wspólnoty wniósł skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. WSA stwierdził, że w świetle art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, po spełnieniu określonych warunków, które zdaniem Sądu zostały spełnione. Z uwagi na wyraźne odesłanie ustawodawcy krajowego w rozporządzeniu do regulacji wspólnotowych oraz ze względu na zasadę bezpośredniego obowiązywania rozporządzeń w państwach członkowskich UE sposób rozumienia sformułowań i pojęć użytych w ustawie powinien uwzględniać znaczenie nadawane im w obowiązującym w tym zakresie prawie wspólnotowym. W świetle powyższego rolnikowi przysługuje płatność do gruntów rolnych, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, co należy rozumieć przez pryzmat przytoczonych powyżej uregulowań prawa wspólnotowego, na co słusznie wskazuje organ. Ze zgromadzonych akt administracyjnych sprawy, zeznań świadków i zawiadomienia wspólnoty gruntowej jednoznacznie wynika, że do bezprawnego w świetle unormowań prawnych skoszenia spornej działki doszło w lipcu 2014 roku, a co za tym idzie, nawet gdyby brać pod uwagę brak posiadania w tym okresie, na dzień 31 maja działka nie była skoszona i w istocie była w posiadaniu faktycznym i prawnym wspólnoty. W ocenie WSA już sam ten fakt dyskwalifikuje decyzje organu I-szej i II-giej instancji. Organy bowiem podnosząc, że nieruchomość musi być w posiadaniu na dzień 31 maja, zupełnie się nie odniosły do faktu stwierdzenia naruszeń dopiero w lipcu. Zasadnym jest zatem zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy. Za uzasadniony Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 ustawy wspólnoty gruntowe nie mogą być dzielone pomiędzy uprawnionych do udziału w tych wspólnotach. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 9 ust. 1 ustawy udziały poszczególnych uprawnionych we wspólnocie gruntowej określa się w idealnych (ułamkowych) częściach. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że wspólnota gruntowa zawsze występuje jako całość i nie może być dzielona na części, co oznacza, że poszczególni jej członkowie nie mogą występować samodzielnie w zakresie ich nieruchomości należących do wspólnoty gruntowej. Przepisy ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych stanowią bowiem lex specialis w stosunku do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., co oznacza, że posiadaczem w tym przypadku jest ustawowo zawsze wspólnota gruntowa, niezależnie od bezprawnych działań osób i podmiotów trzecich dotyczących nieruchomości należących do wspólnoty gruntowej. Inne rozumowanie prowadziłoby do faktycznych likwidacji wspólnot gruntowych w zakresie ich podstawowych działalności i możliwości uzyskiwania środków finansowych, w tym także unijnych. W ocenie WSA zasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ bowiem w trakcie postępowania i w decyzji nie odniósł się do wyżej opisanych istotnych aspektów sprawy. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Dyrektor [...[ Oddziału Regionalnego ARiMR w L. wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił naruszenie: - Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawa materialnego; 1) art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez przyjęcie, że E.k. nie był w posiadaniu części działki ewidencyjnej nr [...] w dniu 31 maja 2014 roku, w związku z czym nie przysługiwały mu płatności do tego gruntu, 2) art. 5 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych poprzez uznanie, że w przedmiotowym przypadku niemożliwe jest posiadanie i użytkowanie udziału w nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową przez jednego z udziałowców. - Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. prawa procesowego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez uznanie, że organ w trakcie postępowania nie odniósł się do istotnych aspektów sprawy, w wyniku czego doszło do błędnych ustaleń, iż na dzień 31 maja 2014 roku A. użytkowała sporną część działki nr [...]. Powyższe uchybienie skutkowało na treść wydanego w sprawie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu I instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Powyższe oznacza, że Sąd kasacyjny nie może zajmować się kwestiami, które nie znajdują odpowiedniego odzwierciedlenia w zarzutach skargi kasacyjnej. Sąd II instancji bierze z urzędu pod uwagę jedynie przyczyny nieważności postępowania sądowoadmnistracyjnego, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie wystąpiła. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2). Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. NSA podkreśla, że w sytuacji gdy skarga kasacyjna oparta zostaje na obu podstawach prawnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a ( jak w sprawie niniejszej ), a więc na naruszeniu prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu oraz na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów procesowych. Konieczność przyjęcia tej kolejności oceny zarzutów skargi kasacyjnej jest uzasadniona tym, że naruszenie przepisów prawa materialnego zasadniczo może być rozważane tylko w sytuacji gdy nie ma wątpliwości w zakresie stanu faktycznego sprawy. W sprawie niniejszej oparcie skargi kasacyjnej na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuca naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Podniesione uchybienia proceduralne w istocie sprowadzają się do zarzutu nieprawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez uznanie, że organ w trakcie postępowania nie odniósł się do istotnych aspektów sprawy. W rezultacie doszło, jak zarzuca skarżący kasacyjnie organ do błędnych ustaleń, iż na dzień 31 maja 2014 roku A. użytkowała sporną część działki nr [...]. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy, że jest on chybiony. Prawidłowo ustalone okoliczności sprawy, przyjęte przez Sąd I instancji i będące w istocie poza sporem wskazują, że wnioskiem złożonym w dniu 15 maja 2014r w. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. sprawie przyznania płatności na rok 2014 A. ubiegał się między innymi o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014, do działek rolnych o łącznej powierzchni 14,81 ha. Kontrola na miejscu przeprowadzona w dniach od 26 sierpnia 2014r. do 11 września 2014 r. i w jej konsekwencji dalsze postępowanie przed organem ARiMR wskazały, że część działki nr [...] o powierzchni 1,38 ha, nie była w posiadaniu faktycznym Wspólnoty bowiem w lipcu 2014r. działka ta została skoszona przez E.K., który dokonał również zbioru trawy. Biorąc pod uwagę, że jedynym zabiegiem agrotechnicznym związanym z rolniczym użytkowaniem omawianej działki w 2014 r. było skoszenie trawy oraz jej zbiór organy uznały, że Wspólnota nie była użytkownikiem przedmiotowej działki w 2014 r. W tym miejscu wskazać należy, że zakres niezbędnych ustaleń w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w 2014 r. wyznaczają przepisy prawa materialnego wymienione w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało stosować ustawę z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz.1164, ze zm.) Sąd I instancji analizując ustalony przez organy stan faktyczny i mające zastosowanie przepisy prawa, zasadnie wskazał na konieczność dalszych ustaleń czy Wspólnota pastwiskowa była posiadaczem, części spornego gruntu w dniu 31 maja 2014r. i czy skutecznie została pozbawiona posiadania bezprawnym działaniem E.k., do czego doszło w lipcu 2014r., skoro w istocie jedynie przesłanka braku posiadania spornej nieruchomości na dzień 31 maja 2014r. stanowiła podstawę do odmowy przyznania Wspólnocie płatności rolnośrodowiskowej. W tym zakresie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe nie okazały się skuteczne, bowiem organ w trakcie postępowania istotnie, jak przyjął słusznie Sąd I instancji, nie odniósł się do faktu stwierdzenia naruszeń posiadania dopiero w lipcu 2014 r. Z faktu bezprawnego wejścia na grunt E.K. w lipcu 2014r. nie można bowiem, jak zasadnie uznał Sąd wywodzić braku podstaw do przyjęcia, że Wspólnota nie była posiadaczem spornej części działki na dzień 31 maja 2014r., zaś atrybuty "posiadania" i "prowadzenia działalności rolniczej" na działce nr 178 skupione były w tym czasie w ręku E.K., co w ocenie organu uprawniało go do występowania z wnioskami o przyznanie płatności. W tym zakresie Sąd I instancji trafnie wskazał na braki w zakresie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Tym samym za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez uznanie, że organ w trakcie postępowania nie odniósł się do istotnych aspektów sprawy, w wyniku czego doszło do błędnych ustaleń, iż na dzień 31 maja 2014 roku A. użytkowała sporną część działki nr [...]. Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez przyjęcie E.K. nie był w posiadaniu części działki ewidencyjnej nr [..] w dniu 31 maja 2014 roku, w związku z czym nie przysługiwały mu płatności do tego gruntu, NSA stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony ponieważ Sąd I instancji w rozpoznanej sprawie nie wypowiadał się w przedmiocie płatności przysługujących (lub nie) E.K., jako że przedmiotem postępowania była sprawa przyznania płatności Wspólnocie Pastwiskowej a nie E.K. Dokonując oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest art. 5 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych ( t. j. Dz. U 2016.703), zdaniem NSA rację w zakresie wykładni tego przepisu należy przyznać skarżącemu kasacyjnie organowi, który trafnie zarzuca błędne jego rozumienie w tej części, w której zdaniem Sądu I instancji bezprawne działanie osób i podmiotów trzecich, dotyczących nieruchomości należącej do wspólnoty gruntowej nie daje podstawy do ubiegania się o płatności w sytuacji faktycznego władztwa nad gruntem rolnym polegającym na jego rolniczym użytkowaniu. Ustawowa przesłanka posiadania gospodarstwa nie jest bowiem powiązana z tytułem prawnym wnioskodawcy do nieruchomości, ale z faktycznym rolniczym użytkowaniem działek. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych uprawnienie do udziału we wspólnocie gruntowej polega na korzystaniu z nieruchomości stanowiącej przedmiot wspólnoty zgodnie z jej przeznaczeniem. Może polegać na wypasaniu bydła, pobieraniu pożytków naturalnych, udziale w dochodach przez podział pożytków, czyli ogólnie rzecz ujmując na udziale w zagospodarowaniu wspólnoty gruntowej. Wspólnota gruntowa w myśl art. 1, 5 i 6 powołanej ustawy stanowi szczególny podmiot własności, który wykonuje swe władztwo w sposób wskazany w art. 14 i 15 ustawy. Mienie wspólnoty gruntowej nie może być dzielone pomiędzy uprawnionych z wyjątkiem objęcia gruntów scaleniem. Udziałowcom wspólnoty gruntowej nie przysługują w ogóle uprawnienia wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego o współwłasności w takim zakresie w jakim byłoby to sprzeczne z zasadami wynikającymi z przepisów ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Tak w tej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 9 grudnia 1969 r. III CZP 89/69 (OSNCP z 1970 r. nr 10, poz. 173). Zatem - tylko spółka, a nie jej udziałowiec może działać na zewnątrz np. co do wydobycia od nieuprawnionej osoby działki gruntu stanowiącej część wspólnoty gruntowej, gdyż ze względu na specyfikę tej wspólnoty udziałowcowi nie przysługuje na wzór współwłaściciela legitymacja do wytoczenia powództwa windykacyjnego co do rzeczy stanowiącej przedmiot wspólnoty, tak samo również w stosunkach wewnętrznych spółki jej członek nie może się powoływać na swe uprawnienia jako współwłaściciela w takim zakresie, w jakim byłoby to sprzeczne z zasadami wynikającymi z ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych oraz statutu spółki powołanej do zarządu wspólnotą i właściwego zagospodarowania gruntów wchodzących w jej skład. Wynika to z istoty i charakteru wspólnoty gruntowej. Powołując art. 5 ust. 1 w zw. z art. 9 ust 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych zasadnie zatem Sąd I instancji wskazuje że wspólnota gruntowa zawsze występuje jako całość i nie może być dzielona na części, co oznacza, że poszczególni jej członkowie nie mogą występować samodzielnie w zakresie ich nieruchomości należących do wspólnoty gruntowej bowiem posiadaczem jest zawsze w tym przypadku Wspólnota, niemniej w sytuacji bezprawnego, faktycznego wejścia w posiadanie gruntów Wspólnoty i rolniczego rzeczywistego ich użytkowania oraz czerpania pożytków nie ma przeszkód by można było przyjąć, że w tej części faktycznie użytkowanej rolniczo przez jednego z udziałowców Wspólnoty lub osobę trzecią, działka rolna stanowi gospodarstwo rolne, w którym prowadzona jest działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit b i lit c rozporządzenia Rady ( WE ) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. a występujący o płatność do tej nieruchomości spełnia definicję rolnika w rozumieniu art. 2 lit a tego aktu. Zaprezentowana wyżej wykładnia powołanych przepisów, w świetle wcześniejszych rozważań, nie podważa jednakże zasadności podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.