I OZ 322/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt III SO/Lu 1/16 w sprawie z wniosku P. S. o wymierzenie grzywny Staroście J. za nieprzekazanie w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi P. S. w przedmiocie wydania kopii mapy ewidencyjnej postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu wniosku P. S., wymierzył Staroście J. grzywnę w wysokości 1000 złotych za nieprzekazanie sądowi skargi w terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S. zaznaczając, że dotyczy ono wyłącznie kosztów postępowania. Wskazał, że Sąd przychylając się do jego wniosku i wymierzając organowi grzywnę nie zasądził zwrotu kosztów postępowania jakie poniósł w tej sprawie. Wniósł o zasądzenie z tego tytułu od Starosty J. kwoty 200 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wskazane w tym przepisie, a także w przypadkach przewidzianych w ustawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że warunkiem dopuszczalności zaskarżenia postanowienia, jest fakt jego istnienia. Brak przedmiotu zaskarżenia skutkuje odrzuceniem zażalenia jako niedopuszczalnego z innych przyczyn. Taki właśnie szczególny przypadek niedopuszczalności zażalenia zachodzi w niniejszej sprawie. Bezspornym jest, że w sentencji postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie zawarł orzeczenia o kosztach postępowania sądowego. W zażaleniu na to postanowienie P. S. wyraźnie określił, że obejmuje ono wyłącznie orzeczenie o kosztach, a w istocie jego brak. W omawianym przypadku, stronie nie przysługiwało jednak zażalenie lecz wniosek o uzupełnienie orzeczenia. Tymczasem P. S. zaskarżył postanowienie sądu w zakresie nieistniejącego orzeczenia o kosztach postępowania sądowego, co w świetle poczynionych wyżej uwag, obligowało Naczelny Sąd Administracyjny do jego odrzucenia, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.