II SAB/Op 18/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu w przedmiocie informacji publicznej 1) umarza postępowanie, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) w pozostałym zakresie skargę oddala, 5) zasądza od Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu na rzecz skarżącego R. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu, skargę na bezczynność tegoż organu w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, wywołanej wnioskiem skarżącego z dnia 29 lutego 2016 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 29 lutego 2016 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji statystycznych w sprawie zgłaszanych niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz sposobu zgłaszania niepożądanych odczynów poszczepiennych w sytuacji odmowy zgłoszenia przez lekarza wykonującego szczepienie. Wyjaśnił, że wniosek ten został przesłany na adres mailowy organu, na dowód czego dołączył urzędowe poświadczenie przedłożenia z portalu e-PUAP, jednak do dnia 16 marca 2016 r., tj. do czasu wniesienia skargi, żądana informacja nie została udostępniona przez organ, który nie wydał też decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszony został 14-dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Skarżący domagał się zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; orzeczenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 153 § 6 P.p.s.a., a także zasądzenia kosztów postępowania. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wywiódł, że podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje ustanie ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, co uzasadnia zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przed jej wniesieniem środków zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Alternatywnie organ wniósł o umorzenie postępowania i stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazał, że w piśmie z dnia 16 marca 2016 r. udzielił skarżącemu żądanej informacji i jednocześnie wyjaśnił, iż przyczyną kilkudniowego opóźnienia w jej udostępnieniu była konieczność zebrania wielu danych oraz wykonania szczegółowej analizy wnioskowanych informacji. Ostatecznie korespondencja ta została nadana do wnioskodawcy w dniu 17 marca 2016 r. drogą elektroniczną przez ePUAP, tj. w formie, w jakiej wniesiony został wniosek, pomimo zawartej we wniosku informacji o rezygnacji z doręczenia pism za pomocą poczty elektronicznej. Organ wskazał, że takie działanie miało na celu przyspieszenie doręczenia i uniknięcie konieczności powiadomienia wnioskodawcy o wysokości należnej opłaty związanej ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji. Żądanie wyjaśnień w tym zakresie i skorzystanie z usług operatora pocztowego, przedłużyłoby czas trwania postępowania. Organ stwierdził, że fakt potwierdzenia przez skarżącego odbioru korespondencji w wersji elektronicznej uzasadniał uznanie, że żądana informacja została doręczona w sposób skuteczny, stąd postępowanie powinno podlegać umorzeniu. Ponadto, jako niezasadny ocenił organ wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, argumentując, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż nie miało miejsca przewlekanie załatwienia sprawy przez organ, stosowne czynności nie zostały podjęte dopiero po złożeniu skargi, a zaistniała zwłoka jest usprawiedliwiona koniecznością podjęcia licznych czynności mających na celu zebranie i opracowanie żądanych informacji. Organ wprawdzie nie zastosował procedury określonej w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie informował o powodach opóźnienia i o nowym terminie załatwienia sprawy, gdyż przewidywał jedynie nieznaczne opóźnienie, którego powody szczegółowo wyjaśnił w piśmie merytorycznym. W piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2016 r. skarżący przyznał, że w dniu 17 marca 2016 r. otrzymał na skrzynkę ePUAP odpowiedź zawierającą wnioskowaną informację (plik pdf z załącznikiem), przy czym podniósł, że pismo to jest opatrzone data wsteczną, tj. 16 marca 2016 r., a odebrał je w dniu 18 marca 2016 r. Na tej podstawie wywiódł, że wniesienie skargi na bezczynność było przyczynkiem do załatwienia w dniu następnym złożonego wniosku, a opatrując odpowiedź datą wsteczną organ podejmuje próbę zachowania terminu załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 P.p.s.a., a więc także na bezczynność organu w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić przyjdzie, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., gdyż - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 ustawy. W konsekwencji, wbrew stanowisku organu, przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Według art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej, a także jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, według którego obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Bezczynność na tle komentowanej ustawy może być więc oceniana wyłącznie wtedy, kiedy spełniony jest zakres przedmiotowy oraz podmiotowy ustawy, czyli żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej, natomiast adresat wniosku jest w świetle przepisów ustawy podmiotem zobowiązanym. W okolicznościach niniejszej sprawy celowe jest przypomnienie, że przedmiotem skargi wniesionej przez R. P. jest bezczynność Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu, tj. podmiotu, który zgodnie z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412) jest organem publicznym wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej. Według art. 12 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej (który to zakres, zgodnie z art. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, obejmuje zdrowie publiczne – przyp. Sądu), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem właściwym jest państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, z zastrzeżeniem ust. 1a. Według natomiast art. 12 ust. 1a ww. ustawy, państwowy wojewódzki inspektor sanitarny jest: organem właściwym w stosunku do podmiotów, dla których powiat jest organem założycielskim lub organem prowadzącym, lub w których powiat jest podmiotem dominującym (pkt 1); organem właściwym w zakresie higieny radiacyjnej (pkt 2) oraz organem właściwym w zakresie warunków dotyczących higieny pracy w zakładach inżynierii genetycznej (pkt 3). Będąc zatem organem władzy publicznej, Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, niewątpliwie jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi też wątpliwości, że żądane przez skarżącego w piśmie z dnia 29 lutego 2016 r. informacje, dotyczące danych w zakresie liczby niepożądanych odczynów poszczepiennych obejmujących lata 2010-2016, liczby zgłoszeń, których kwalifikacja została zmieniona, jak również tych, których lekarze odmówili rejestracji, a ponadto informacji odnośnie miejsca i sposobu zgłoszenia podejrzenia wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w art. 1 ust. 1 stanowi bowiem, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w tym m.in. o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1, czyli wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Użyty w art. 6 ust. 1 komentowanej ustawy zwrot "w szczególności" oznacza, że prawodawca wskazuje jedynie przykładowy katalog spraw uznanych za informację publiczną. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd, wedle którego wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowi informację publiczną. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań, niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem, o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyroki NSA z 30 lipca 2013 r., I OSK 1004/13 oraz I OSK 907/13, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić ponadto należy, że jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, to podmiot zobowiązany do udostępniania tej informacji ma obowiązek podjąć określone czynności, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zobowiązany jest zatem: - udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 ustawy) lub - wydać na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 ustawy lub - udzielić informacji, z zachowaniem wymogów z art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy, wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji; jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się) lub - poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Dokonując oceny w kwestii kontrowersyjnej pomiędzy stronami, czy organ dopuścił się zarzucanej bezczynności, należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). W tym miejscu dodać można, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie określa jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza tym, że powinien on być utrwalony w formie pisemnej. Bez znaczenia jest, czy wniosek ten został skierowany za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej ePUAP, utworzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114), czy też na indywidualny adres internetowy podmiotu zobowiązanego. Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nie jest sporne pomiędzy stronami, że wiadomość zawierającą wniosek o udostępnienie informacji publicznej została przez skarżącego wysłana w dniu 29 lutego 2016 r. drogą elektroniczną na adres ePUAP organu i w tej dacie doręczona organowi. W kontekście powyższego, należało przejść do merytorycznego rozpoznania skargi i przyjąć, że wniosek skarżącego, skierowany do organu w dniu 29 lutego 2016 r., nie został rozpatrzony w 14-dniowym terminie, określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, który upływał z dniem 14 marca 2016 r. Natomiast odpowiedzi na pytania zawarte w powyższym wniosku udzielono dopiero w dniu 17 marca 2016 r., czyli w trzecim dniu po upływie ustawowego terminu. Uzasadnia to stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, dlatego - co do zasady - skarga powinna zostać uwzględniona. Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność Sąd zobowiązany jest natomiast uwzględnić stan faktyczny istniejący w chwili orzekania. W realiach rozpatrywanej sprawy nie można więc mówić o istnieniu w dacie orzekania przez Sąd bezczynności organu w zakresie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 29 lutego 2016 r., skoro odpowiedź w związku z wnioskowaną informacją została przez organ przesłana drogą elektroniczną i doręczona w dniu 17 marca 2016 r., co skarżący potwierdził w piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2016 r. Organ przestał więc tkwić w bezczynności, a stan ten ustał wprawdzie już po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem niniejszego wyroku. Skoro celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie przez Sąd podmiotu do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, to w zaistniałej sytuacji - z uwagi na udzielenie wnioskowanych informacji - zobowiązywanie organu do udzielenia informacji publicznej, która została już udzielona, stało się bezprzedmiotowe, co z kolei stanowi podstawę do umorzenia w tym zakresie postępowania sądowego w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przedstawione wyżej okoliczności nie zwalniały natomiast Sądu z obowiązku oceny, czy stwierdzona bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Udzielenie wnioskodawcy żądanych informacji po wniesieniu skargi nie spowodowało bowiem bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie. Mając to na uwadze, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako "naruszenie rażące" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu, organowi w tym zakresie nie można przypisać złej woli, zwłaszcza że z zestawienia dat wynika, iż załatwienie wniosku skarżącego nastąpiło jedynie z trzydniowym uchybieniem ustawowemu terminowi. Taka zwłoka w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie przybrała postaci rażącego naruszenia prawa. Sąd uwzględnił przy tym wyjaśnienia organu, zamieszczone w odpowiedzi na wniosek oraz w odpowiedzi na skargę, że w związku z tym, iż żądanie obejmowało znaczny, bo 7-letni okres czasu (lata 2010-2016), to udzielenie rzetelnej odpowiedzi we wnioskowanym zakresie musiało wiązać się z koniecznością podjęcia przez organ szeregu czynności związanych ze zbadaniem obszerniejszej dokumentacji archiwalnej oraz opracowaniem wyselekcjonowanych w ten sposób danych, objętych zakresem wniosku. Z uwagi na charakter stwierdzonej bezczynności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Zważyć należy, że z treści tego przepisu wynika, iż orzeczenie o wymierzeniu grzywny w kwocie określonej w art. 154 § 2 P.p.s.a., ma charakter fakultatywny. Ponadto, zdaniem Sądu, wymierzenie grzywny na tej podstawie służy realizacji funkcji dyscyplinującej, jak też represyjnej oraz prewencyjnej i ma na celu zapobieganie ewentualnym przyszłym działaniom organu narażającym strony na negatywne skutki bezczynności. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny byłby zatem uzasadniony w razie stwierdzenia rażącego naruszenia przez organ prawa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł na wniosek skarżącego na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a.