I SA/Wr 1701/15

Dnia 29 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędzia WSA - Barbara Ciołek, Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda, Protokolant: Starszy referent - Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi: H. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r. oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. - po rozpatrzeniu zażalenia H. W. (dalej: zobowiązana, skarżąca) - utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., prowadzi wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z [...] nr [...] obejmującego zaległość z tytułu podatku towarów i usług za czerwiec 2009 r. w wysokości 189.814,00 zł, w którym dokonano zajęcia rachunków bankowych i innej wierzytelności. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniami o zajęciach z [...] doręczono zobowiązanej w dniu 20 lutego 2015 r. Zaległości objęte tytułem wykonawczym wynikają z decyzji wymiarowej organu podatkowego. W piśmie z 13 kwietnia 2015 r., sprecyzowanym pismem z 8 maja 2015 r., zobowiązana wystąpiła do organu egzekucyjnego o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), tj. z powodu przedawnienia dochodzonych należności. Postanowieniem z [...] organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej stwierdzając, że w sprawie wystąpiły okoliczności skutkujące przedłużeniem określonego w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), pięcioletniego terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania podatkowego, który przypadał na koniec 2014 r. Organ egzekucyjny wskazał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tzn. wskutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło bowiem z dniem 12 listopada 2014 r., tj. z dniem wydania postanowienia nr [...] o wszczęciu dochodzenia. O fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązana – jako podatnik, została zawiadomiona przed upływem owego terminu pismem z 1 grudnia 2014 r. nr [...], które doręczono zarówno zobowiązanej w dniu 11 grudnia 2014 r., jak i jej pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu podatkowym w dniu 4 grudnia 2014 r. Organ egzekucyjny jednocześnie wyjaśnił, że w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p., istotny jest fakt wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciw konkretnej osobie. Dodał, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia nadal trwa, gdyż postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe nie zostało prawomocnie zakończone. W tym stanie rzeczy organ egzekucyjny stwierdził, że dochodzone zobowiązanie nie uległo przedawnieniu, a zatem określona w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie nie wystąpiła. W zażaleniu na ww. postanowienie organu egzekucyjnego zobowiązana (reprezentowana przez adwokata) zarzuciła naruszenie art. 59 § 1 u.p.e.a. podnosząc, że zobowiązanie uległo przedawnieniu, gdyż nie zostały spełnione przesłanki do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zobowiązana nie została bowiem skutecznie poinformowana o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Jej zdaniem, za dzień wszczęcia postępowania karnego skarbowego należy uznać dzień ogłoszenia podejrzanemu postanowienia o przedstawieniu zarzutów, które nastąpiło dopiero w dniu 12 lutego 2015 r., a zatem już w chwili, gdy zobowiązanie było przedawnione. W ocenie zobowiązanej, nastąpiło również przedawnienie karalności zarzucanego jej czynu. Dodała, że pełnomocnik reprezentujący ją w postępowaniu podatkowym nie jest pełnomocnikiem w postępowaniu karnym skarbowym, gdyż postępowanie karne skarbowe jest nową sprawą. Postanowieniem z [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów i argumentacji zażalenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ nadzoru stwierdził, że nie doszło do przedawnienia zaległości objętej tytułem wykonawczym o nr [...], gdyż przed upływem tego terminu, zobowiązana pismem z 1 grudnia 2014 r. nr [...] została poinformowana w dniu 11 grudnia 2014 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z powodu wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o czym świadczy czytelny podpis zobowiązanej na potwierdzeniu odbioru. Doszło zatem do zaistnienia skutku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W ocenie organu nadzoru, w sprawie nastąpiło również przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. Odnosząc się do argumentacji zobowiązanej dotyczącej skuteczności umocowania pełnomocnika do reprezentowania zobowiązanej w postępowaniu podatkowym i postępowaniu karnym skarbowym, organ nadzoru wyjaśnił, że wystosowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zawiadomienie o przyczynach zawieszenia biegu terminu przedawnienia zostało doręczone pełnomocnikowi w postępowaniu podatkowym, nie zaś w postępowaniu karnym skarbowym. Ustosunkowując się do dalszej argumentacji zażalenia, organ nadzoru wyjaśnił, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., nie jest zależne od okresu przedawnienia karalności, ani też od wydania postanowienia o przedstawieniu zrzutów konkretnej osobie, lecz tylko od spełnienia przesłanek zawartych w tym przepisie, tj. wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe i zawiadomienie o tym fakcie strony. Organ nadzoru na poparcie tak zajętego stanowiska przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. W konsekwencji, zdaniem organu nadzoru, brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego, czy też z powodu innych przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 O.p. W skardze na wymienione postanowienie organu nadzoru, skarżąca (reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika) wnosząc o uchylenie postanowień obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: 1) art. 59 § 1 u.p.e.a. poprzez bezzasadną odmowę umorzenia postepowania egzekucyjnego na skutek uznania, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki do jego skutecznego zawieszenia; 2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które polegało na nieprawidłowym przyjęciu, że wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko organów o zawieszeniu biegu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 1 pkt 6 O.p., ze względu na skuteczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, jest nieprawidłowe. Dlatego, w ocenie skarżącej, przedmiotowe postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone ze względu na upływ terminu przedawnienia obowiązku wynikającego z ww. tytułu wykonawczego. Według skarżącej, bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego nie został przerwany ani skutecznie zawieszony. Skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia może bowiem wywołać jedynie wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, do którego w przedmiotowej sprawie nie doszło. Skarżąca podkreśliła, że wbrew stanowisku organu nadzoru, instytucja przedawnienia zobowiązania podatkowego jest podobna do instytucji przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego. Zdaniem skarżącej, wszczęcie postępowania karnego skarbowego wywołuje skutki prawne dla przedawnienia zobowiązania podatkowego i dla przedawnienia karalności za przestępstwo. Wszczęcie tego postępowania skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz przedłuża do 10 lat karalność za przestępstwo skarbowe, a w obydwu tych instytucjach prawnych najistotniejszą kwestią jest prawidłowe określenie daty, w której następuje wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Kwestię tę, według skarżącej, należy rozpatrywać na gruncie przepisów karnych skarbowych. W ocenie skarżącej, datę wszczęcia postępowania karnego skarbowego wskazał Sąd Okręgowy w S. Powołując się na postanowienia Sądu Najwyższego, w których wskazano na upływ okresu karalności, skarżąca stwierdziła, że decydujące znaczenie ma moment wszczęcia postępowania wobec sprawcy, który należy oceniać na podstawie przepisów k.p.k. i k.k.s. Przedłużenie tego okresu następuje wraz z wydaniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Skarżąca podkreśliła, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie następuje z chwilą zredagowania dokumentu - postanowienia o wszczęciu dochodzenia, lecz z momentem promulgacji tego dokumentu, tj. w chwili przedstawienia podejrzanemu podatnikowi zarzutów. Zdaniem skarżącej, postępowanie karne skarbowe powinno być faktycznie wszczęte i prowadzone nie w sprawie, lecz przeciwko danej osobie. Skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie, postanowienie o przedstawieniu zarzutów zostało sporządzone i zredagowane w listopadzie 2014 r., lecz nie doszło do uzewnętrznienia tego dokumentu do końca 2014 r., zatem należy uznać, że nie doszło do wszczęcia postępowania karnego skarbowego, a sporządzenie tego dokumentu nie wywołało skutku w postaci przedłużenia karalności czynu określonego w tym dokumencie i nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podsumowując skarżąca stwierdziła, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 70 § 1 pkt 6 O.p., wobec czego nieprawidłowo odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca zakwestionowała również twierdzenie organu, że zajęcie rachunków bankowych skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia. Zajęcie rachunków bankowych nastąpiło bowiem w lutym 2015 r., a zatem już po upływie terminu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko, że doręczenie informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia spełnia przesłanki zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie karnej skarbowej, zawarte w art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c O.p. Zgodził się organ ze skarżącą, że zastosowany środek egzekucyjny nie przerwał biegu terminu przedawnienia, jednak nie z powodu, jak twierdzi skarżąca zastosowania go po upływie terminu przedawnienia, lecz z uwagi na to, że nie można przerwać zawieszonego już biegu terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd zauważył z urzędu pewien niedostatek w argumentacji prawnej, a także nie zgadza się z twierdzeniem, że przerwanie biegu terminu przedawnienia w okolicznościach faktycznych sprawy miało miejsce, uchybienia te – do których Sąd odniesie się szczegółowiej w dalszej części - nie były na tyle istotne, by z tych powodów, poddane kontroli postanowienie uchylić. Także zarzuty i argumentacja skargi, nie zasługują na uwzględnienie, dlatego w ocenie Sądu, skarga nie była zasadna. Spór w rozpoznanej sprawie sprowadzał się do oceny zasadności stanowiska organów o niewystąpieniu przesłanki określonej w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wedle tego przepisu, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Jak konsekwentnie twierdzi skarżąca, prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone z powodu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania podatkowego, gdyż - jej zdaniem - nie wystąpiła przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, określona w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Przystępując do oceny zarówno stanowiska organów, jak i skarżącej, wskazać należy, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia może ulec przerwaniu lub zawieszeniu w przypadkach wskazanych w dalszych paragrafach art. 70 O.p. W realiach przedmiotowej sprawy egzekwowane zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r., przedawniłoby się - w sytuacji braku przyczyn wpływających na bieg terminu przedawnienia - z dniem 31 grudnia 2014 r. Z punktu widzenia rozpatrywanego sporu zasadnicze znaczenie ma istnienie przesłanki zawieszającej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o której jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W myśl tego przepisu, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Zatem okoliczność, czy doszło do zawiadomienia o jakim mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., ma kluczowe znaczenie dla przyjęcia, że wymieniona tam przesłanka wystąpiła. Jak bowiem wynika z treści skargi (a także zażalenia), skarżąca nie potwierdza faktu zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Twierdzi bowiem, że dopiero przedstawienie zarzutów w takim postępowaniu, stanowi o spełnieniu owej przesłanki. W ocenie Sądu, tak prezentowany przez skarżącą (jej pełnomocnika) pogląd w zestawieniu z przeciwnym stanowiskiem organów, wymaga odwołania się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11. W wyroku tym, w rozważaniach co do niezgodności z Konstytucją RP art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Trybunał stwierdził, że: "art. 70 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacji podatkowej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. nr 221 poz. 1350), w zakresie, jakie wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowiącego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej“. Wskazania wymaga, że w związku z treścią wymienionego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, znowelizowana została treść przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. oraz dodano przepis art. 70c O.p., zgodnie z którym organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, którego niewykonanie wiąże się podejrzeniem popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nie rozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w artykule 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Przepis art. 70c O.p. doprecyzowuje zatem znowelizowany przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i w tym kontekście zauważyć należy, że w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia (także w uzasadnieniu postanowienia organu egzekucyjnego) zabrakło odwołania się do przepisu art. 70c O.p. Nastąpiło to natomiast dopiero w odpowiedzi na skargę. Wskazać trzeba, że właśnie ten brak Sąd potraktował jako niedostatek w argumentacji prawnej organu, niemniej z uwagi na fakt, że przepis art. 70c O.p. ma charakter doprecyzowujący, niepowołanie tego przepisu nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Tym bardziej, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie sformułowała zarzutu w tym zakresie. Powracając jednak do oceny, czy w sprawie doszło do zawiadomienia zobowiązanej jako podatnika przez właściwy organ podatkowy, w tym wypadku Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (będącego jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym), Sąd uznaje, że orzekające w niniejszej sprawie organy, prawidłowo przyjęły, że do takiego zawiadomienia doszło. Z akt sprawy wynika bowiem, że wymieniony powyżej organ podatkowy, właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego dochodzonego od skarżącej w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c O.p. sporządził pisemną informację (pismo z 1 grudnia 2014 r. nr [...]) o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z powodu wszczęcia w dniu 12 listopada 2014 r. postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe z art. 56 § 1 i art. 76 § 1 k.k.s. w związku z art. 7 § 1 k.k.s., tj. o czyn skutkujący uszczupleniem podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2009 r. do sierpnia 2009 r. w łącznej kwocie 792.271,00 zł. Informacja ta, co potwierdzają dokumenty zwrotnego potwierdzenia odbioru, została doręczona w dniu 4 grudnia 2014 r. pełnomocnikowi skarżącej, który był ustanowiony w postępowaniu podatkowym, a także samej skarżącej w dniu 11 grudnia 2014 r., czego dowodem jest podpis skarżącej. W ocenie Sądu, doręczenie informacji sporządzonej w takiej formie przed końcem 2014 r. wypełnia przesłankę zawieszenia terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o jakiej jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1O.p. Mając na uwadze powyższą okoliczność faktyczną, nie można zaakceptować poglądu skarżącej, że owa przesłanka nie została spełniona, albowiem – jak twierdzi - do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, konieczne jest przedstawienie podejrzanemu zarzutów, a więc wszczęcie postępowania karnoskarbowego przeciwko osobie, a nie w sprawie. Oceniając tak prezentowane stanowisko skarżącej, wskazać należy, że okoliczność nieprzedstawienia skarżącej przed dniem 31 grudnia 2014 r. zarzutów nie oznacza, że nie doszło na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ciążącego na niej zobowiązania podatkowego. Podkreślenia bowiem wymaga, że o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. – wbrew twierdzeniu skarżącej - nie decyduje wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnikowi, czy też jego przesłuchanie w charakterze podejrzanego lecz ustalenie, że podatnik wiedział, że toczy się postępowanie karnoskarbowe (tak Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyroku z 23 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1546/14). Niewątpliwie, skarżąca i jej pełnomocnik przez doręczenie ww. informacji przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dowiedzieli się o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego. Dodać należy, że w tej sytuacji bez znaczenia pozostaje podniesiona przez skarżącą kwestia okresu przedawnienia karalności czynu, gdyż w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawieszenie biegu terminu przedawnienia, nie jest zależne od okresu przedawnienia karalności czynu. Czym innym jest termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, a więc okres, w którym możliwe jest dochodzenie od podatnika/zobowiązanego ciążącego na nim wymagalnego i niezapłaconego zobowiązania podatkowego, a czym innym jest termin karalności czynu, tj. czas, w którym możliwe jest prawomocne ukaranie sprawcy wykroczenia bądź przestępstwa skarbowego. W świetle powyższego uznać zatem należy, że zarzut skarżącej co do naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez bezzasadną odmowę umorzenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie podlega uwzględnieniu. W rozpoznawanej sprawie nie doszło natomiast, jak stwierdził organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, do przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 70 § 4 O.p.). Aby bowiem mogło dojść do przerwania biegu terminu przedawnienia, termin ten musi biec, a więc nie może być wstrzymany z innych przyczyn, tak jak nastąpiło to w niniejszej sprawie, przez zawieszenie biegu tego terminu na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Wadliwość stanowiska co do przerwania biegu terminu przedawnienia zauważył zresztą Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu, ten fragment uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie ma jednak istotnego wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie, gdyż nie ulega wątpliwości, że jego przedmiotem była odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego z tej przyczyny, że dochodzone zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, albowiem bieg terminu przedawnienia został zawieszony z uwagi na wszczęcie postępowania karnoskarbowego. Wskazać też trzeba, że wprawdzie skarżąca w uzasadnieniu skargi słusznie zauważyła, że termin przedawnienia nie został przerwany, to już dalsza argumentacja tego stanowiska, wedle którego zastosowanie środka egzekucyjnego nastąpiło po upływie terminu przedawnienia - na gruncie ustalonych okoliczności faktycznych sprawy i ich oceny, o której jest mowa wyżej – nie jest trafna. Odnośnie do zarzutów skargi naruszenia zasad procedowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu, materiał dowodowy oraz przeprowadzone w sprawie postępowanie, jest zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. Podjęto bowiem czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Dokonana zaś ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie nastąpiła z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Podsumowując, prawidłowo w sprawie przyjęto, że nie było podstaw do umorzenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego ze względu na okoliczności wskazane w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. z powodu przedawnienia dochodzonego zobowiązania podatkowego, o co skarżąca domagała się we wniosku z 13 kwietnia 2015 r. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę w całości, o czym orzekł jak w sentencji.