II SA/Wa 1718/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung, Adam Lipiński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Agencji Rozwoju Przemysłu S. A. z siedzibą w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Agencji Rozwoju Przemysłu S. A. z siedzibą w W. na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w W. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymała w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., którą odmówiła przedsiębiorstwu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. udostępnienia informacji publicznej, żądanej wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. i dotyczącej udostępnienia: kopii wszystkich dokumentów (w szczególności umów, listów intencyjnych, porozumień) podpisanych lub parafowanych po 1 sierpnia 2014 r. przy udziale Województw, Ministerstwa [...] lub spółki [...] . W uzasadnieniu decyzji Agencja wskazała co następuje. Spółka jako podstawę wniosku wskazała art. 2 i art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz szeroko zakreśliła krąg dokumentów, które miałyby zostać jej udostępnione. Wspólnym mianownikiem tych dokumentów jest jedynie to, że te mają charakter cywilnoprawny. Z wniosku nie wynika natomiast o udostępnienie jakich konkretnie informacji Spółka występuje, uznając je za informacje publiczne. Spółka żąda udostępnienia kopii wszystkich dokumentów (w szczególności umów, listów intencyjnych, porozumień) podpisanych lub parafowanych po 1 sierpnia 2014 r. przy udziale Województw, Ministerstwa [...] lub spółki [...] , błędnie oceniając, że dokumenty te są informacją o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Agencji żądane dokumenty nie spełniają kryteriów informacji publicznej wskazanych w art. 6 ust. 1 ustawy. Dokumenty podpisane lub parafowane po 1 sierpnia 2014 r. przy udziale Województw, Ministerstwa [...] lub spółki [...], same w sobie nie są informacją publiczną. Spółka wywodzi, że skoro żądane dokumenty zostały podpisane przez jednoosobową Spółkę Skarbu Państwa, to już tylko ta okoliczność przesądza o statusie tych dokumentów, jako będących informacją o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1. Zdaniem Agencji jest to stanowisko błędne. Agencja występuje w stosunkach cywilnoprawnych jako przedsiębiorca, a nie jako podmiot wykonujący zadania publiczne. Nadto żądane dokumenty nie są nadto dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2, objętymi - stosownie do przepisów art. 3 ust. 1 pkt 2 - prawem wglądu po stronie podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej. W przypadku negocjowania i zawierania umów, których Agencja jest stroną jako przedsiębiorca, Zarząd Agencji nie wykonuje kompetencji władczych, ani nie realizuje zadań publicznych, lecz działa jako reprezentant równorzędnej strony stosunków cywilno-prawnych nawiązywanych przez Agencję na podstawie takich umów. Fakt, że Agencja jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa nie zmienia oceny, że w sferze jej działalności gospodarczej, wykonywanej na podstawie umów cywilnoprawnych, Agencja i jej organy korporacyjne występują wobec kontrahentów w pozycji równorzędnej, a nie - jak to błędnie oceniła Spółka - zawsze w pozycji podmiotu wykonującego zadania publiczne (quasi organu), o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy. W tym kontekście wskazać należy, że nie istnieją żadne przepisy prawa krajowego (które znalazłyby zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, zwłaszcza w drodze analogii), które nakazywałyby bezwzględnie ujawnianie postanowień określających wszystkie warunki (essentialia negotii i accidentalia negotii) wszelkich wiążących Agencję umów cywilnoprawnych poza tymi, które są objęte reżimem art. 139 ust. 3 ustawy o zamówieniach publicznych. Treść zawieranych przez Agencje umów, aneksów, porozumień, listów intencyjnych wraz z ich załącznikami (a w szczególności finansowymi - tj. zasadami wynagrodzenia, kwestiami technicznymi, organizacyjnymi), w całości jest chroniona tajemnicą przedsiębiorcy (tj. Agencji Rozwoju Przemysłu S.A.) w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz 11 ust. 4 ustawy z 26 czerwca 2003 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Umowy podpisywane przez Agencję standardowo bowiem zawierają wyraźne zastrzeżenie co do obowiązku zachowania poufności ich postanowień. W dalszej części uzasadnienia decyzji Agencja omówiła treść art. 11 ustawy z o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych i konkluduje, iż wszystkie żądane wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. dokumenty objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa. W ocenie Agencji odmowa udostepnienia żądanych dokumentów nie narusza również przepisów art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ustawy o finansach publicznych, albowiem Agencja nie jest podmiotem sektora finansów publicznych w rozumieniu tej ustawy. Ponadto Spółka nie wskazała zarówno w pierwotnym wniosku, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że żąda udostępnienia informacji dotyczących zobowiązań zaciągniętych przez Agencję w ramach gospodarki środkami publicznymi (art. 33 ust. 1 ustawy) lub zobowiązań przeznaczonych do realizacji ze środków publicznych (art.35 ustawy). Decyzja nie dotyczy zatem odmowy udostępnienia informacji o gospodarowaniu środkami publicznymi w rozumieniu art. 5, w związku z art. 35 ustawy o finansach publicznych. [...] Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której powyższej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisu art. 1 oraz art. 2 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w związku z art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie, skutkujące nieuzasadnioną odmową udostępnienia Skarżącej informacji publicznej; 2. Naruszenie przepisów art. 33 ust. 1 oraz 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, skutkujące nieuzasadnionym uznaniem danych, o których udostępnienie wnosiła Skarżąca, za niejawną tajemnicę przedsiębiorcy i odmową udostępnienia informacji publicznej; 3. Naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, tj. art. 6, art. 8 i art. 11 Kpa, poprzez działanie ARP S.A. w sposób wykraczający poza ramy określone przez przepisy prawa, prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do władzy publicznej oraz niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się podmiot przy załatwieniu spraw. W konkluzji skargi Spółka wniosła o: 1. Zobowiązanie ARP S.A. do udostępnienia w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, wnioskowanych przez Skarżącą informacji publicznych poprzez przekazanie Skarżącej kopii wszystkich dokumentów (w szczególności umów, listów intencyjnych, porozumień) podpisanych lub parafowanych po 1 sierpnia 2014 r. przy udziale Województw, Ministerstwa [...] lub spółki [...] . 2. Z ostrożności procesowej, w przypadku braku zobowiązania ARP S.A. do udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym w pkt. 1, uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji dnia [...] lipca 2015 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ARP S.A.; 3. Zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż Agencja Rozwoju Przemysłu SA jest podmiotem publicznym, wykonującym zadania publiczne (osobą prawną), w której Skarb Państwa posiada pozycję dominującą, jest bowiem jednoosobową Spółką Skarbu Państwa. Następnie Spółka wyjaśniła, iż w toku prowadzonych przez Ministerstwo [...], poszczególnych marszałków województw, Spółki [...] Sp. z o.o. oraz Agencję Rozwoju Przemysłu S.A. rozmów i negocjacji ustalono, iż w ramach procesu restrukturyzacji Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. zostanie inwestorem strategicznym Spółki [...] Sp. z o.o., obejmując 51 procent udziałów. Jednocześnie ARP S.A. miała wnieść do Spółki [...] Sp. z o.o. środki finansowe ze strony Skarbu Państwa w wysokości ok. [...] mln. zł. Uzgodnienia te zostały zwieńczone zawarciem nowej Umowy Właścicielskiej przez marszałków województw (którzy byli dotychczas właścicielami Spółki [...] Sp. z o.o.) podczas Konwentu Marszałków w dniach [...] czerwca 2015 r., zgodnie z którą ARP S.A. została inwestorem strategicznym Spółki. Jednym z elementów procesu restrukturyzacji miało być także zagwarantowanie Spółce [...] Sp. z o.o. realizacji usług pasażerskich w poszczególnych województwach przez okres pięciu lat. Umowy PSC (Public Service Contract), gwarantujące Spółce [...] Sp. z o.o. realizację usług pasażerskich w poszczególnych województwach także zostały zawarte na ww. Konwencie Marszałków w dniach [...] czerwca 2015 r. W dalszej części uzasadnienia skargi Spółka wskazała, że stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej decyzji, jest wewnętrznie sprzeczne. Bowiem skoro Agencja uznała, że wnioskowane przez Spółkę dokumenty nie spełniają kryterium informacji publicznej, to powinna zawiadomić wnioskodawcę, iż żądane informacje nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Jednak w przedmiotowej sprawie Agencja wydała decyzję a zatem uznała wnioskowane informacje za informację publiczną, ale nie podlegające udostepnienia. Agencja nie wskazała natomiast, jakie konkretnie dokumenty i jaka ich część jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa oraz kto i w jakiej formie wnioskował o objęcie ich klauzulą tajemnicy przedsiębiorcy. Nadto zdaniem skarżącej decyzja stanowi naruszenie przepisu art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ustawy o finansach publicznych, bowiem gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Tym samym wszelkie dokumenty, o które wnioskowała skarżąca, jako dokumenty związane z gospodarką środkami publicznymi i zawierające między innymi dane dotyczące wydatkowania środków publicznych, w sposób oczywisty nie mogą stanowić tajemnicy przedsiębiorcy ARP S.A. – która jest jednoosobową Spółką Skarbu Państwa. Skarżąca Spółka podniosła, iż uzasadnienie decyzji w dużym stopniu ogranicza się do przytoczenia jedynie przepisów prawnych wraz z komentarzami, nie wyjaśnia natomiast dlaczego informacjom, o których udostępnienie wniosła Spółka, nadano walor tajemnicy przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Wniosek o udostepnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2015 r. jest sformułowany w sposób nieczytelny dla osoby postronnej niewiązanej z procesem restrukturyzacji Spółki [...] Sp. z o.o., albowiem w ogóle nie zawiera odniesienia do powyższego procesu restrukturyzacyjnego. Jedynie z analizy innych dokumentów sprawy oraz pism stron, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie może wnioskować, iż przedmiot żądania wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. dotyczy udostepnienia dokumentów związanych z procesem restrukturyzacji Spółki [...] Sp. z o.o. Zaznaczyć jednakże w tym miejscu należy, iż sens zawartych w tym wniosku żądań jest zrozumiały i jasny dla stron niniejszego postępowania. Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie dla jasności postępowania wskazane byłoby bardziej precyzyjne formułowanie pytań wniosku, co do dokumentów, których udostepnienia w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej domaga się strona zainteresowana, albowiem nie w każdej sprawie zgromadzony materiał pozwala na zrozumienie istoty niestarannie sformułowanego wniosku. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek z dnia [...] lipca 2015 r. dotyczy informacji publicznej i został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jego udostępnienia, a zatem została spełniona przesłanka przedmiotowa oraz podmiotowa do zastosowania w niniejszej sprawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Agencja Rozwoju Przemysłu S. A. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, bowiem jest ona jednoosobową spółką Skarbu Państwa (art. 4 ust. 1 pkt 5). Wskazać także należy, że 14 rozbudowanych dokumentów, których w ocenie Agencji dotyczy żądanie wniosku Spółki i które zostały przekazane wyłącznie Sądowi do zapoznania się, stanowią dokumenty posiadające walor informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z ust. 2 tegoż przepisu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast, gdyby nawet hipotetycznie, w ślad za organem uznać, że żądane informacje nie posiadają cech informacji publicznej, a więc nie podlegają rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej, to całkowicie wadliwe jest wydanie w tej sprawie decyzji, o której mowa w art. 17 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej a to z tego powodu, że w takiej sytuacji wystarczyło powiadomienie wnioskodawcy w formie zwykłego pisma (czynność materialnotechniczna) o fakcie, iż żądanie nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów tej ustawy. Reasumując, stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne i chociażby już i z tego powodu narusza prawo w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej decyzji. Jednakże w rozpatrzeniu przez Agencję niniejszej sprawy istnieje także inna wada dotycząca uzasadnienia podjętych decyzji, również skutkująca ich uchyleniem. Wada ta polega na nieprawidłowym zastosowaniu przez Agencję art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ustawy o ochronie konkurencji, poprzez bark odpowiedniej subsumpcji. Wyjątki od zasady udostępnienia informacji publicznej wprowadza art. 5 ustawy, między innymi wskazując na tajemnicę przedsiębiorstwa. Jak wynika z treści powołanego przepisu, a także z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, zaś ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności. Orzecznictwo sądów administracyjnych i doktryna stoi na stanowisku, że dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zakazie nieuczciwej konkurencji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 85/13). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r., str. 78). Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z treści powołanego przepisu wynika, iż aby objąć prawną ochroną pewien zakres informacji istotnej dla przedsiębiorcy, niezbędne jest jej wyłączenie z jawności publicznej, poprzez podjęcie niezbędnych działań zmierzających do zachowania poufności tej informacji. Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tegoż podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, iż złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 powołanej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/12). Orzecznictwo, jak również doktryna stoi na stanowisku, że gospodarujący informacją, przyjmujący zastrzeżenia przedsiębiorcy, powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji. Na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 343/13). Według wykładni Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt V CSK 444/06, tajemnicą przedsiębiorcy "są nieujawnione wiadomości, informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Fakt, że informacje dotyczące poszczególnych elementów urządzenia są jawne, nie decyduje o odebraniu zespołowi wiadomości o produkcie przymiotu poufności". Mariusz Jabłoński w opracowaniu Udostępnienie informacji publicznej w formie wglądu do dokumentów, PRESSCOM Spółka z o.o. Wrocław 2013 str. 131 wskazał, iż: "możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej na podstawie tajemnicy przedsiębiorcy wchodzi w grę, gdy spełnione są przesłanki: 1) brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę; 2) uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter, sposób zastosowania itp. Szczególną wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę; 3) podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji (treść dokumentacji) – powinny one nastąpić w momencie składania odpowiednich dokumentów: ich brak dyskwalifikuje możliwość ograniczenia dostępu do tego typu dokumentów ze względu na tego rodzaju przesłankę, w szczególności gdy zastrzeżenie tajemnicy mogłoby nastąpić po wcześniejszym wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji". Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej spawy, uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej decyzji w aspekcie powołania się na tajemnice przedsiębiorcy, ocenić należy jako lakoniczne i ogólnikowe. Uzasadnienie to sprowadza się do prostej konstatacji, iż żądane informacje zostały uznana za tajemnicę przedsiębiorstwa, co ma stanowić o zasadności jej nieudostępnienia. Nadto w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie wyjaśniono, na czym oparto stwierdzenie, że żądana informacja posiada wartość gospodarczą i organizacyjną. Inaczej mówiąc, uzasadnienie pozbawione jest subsumpcji. Brak tu odwołania się do konkretnych dokumentów, brak uprawdopodobnienia dlaczego ujawnienie informacji było by niekorzystne dla przedsiębiorcy i brak wskazania dla jakiego konkretnie przedsiębiorcy, czy grupy przedsiębiorców. Brak wreszcie wykazania jaki wartości, istotne dla danego przedsiębiorcy należy chronić decyzja podjętą w oparciu o przepisy art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ustawy o ochronie konkurencji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja, jeśli chodzi o powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 80 Kpa. Ponadto, opierając się o treść omawianego powyżej przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Agencja powinna wyjaśnić, czy żądane we wniosku informacje, dotyczą informacji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Niewystarczającym jest samo powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy, bez szczegółowego rozwinięcia, w jakim aspekcie tajemnicę tę należałoby oceniać i wskazać w decyzji przedsiębiorcę, który zastrzegł tę tajemnicę. W tej materii ARP S.A. powinna przeprowadzić własne postępowanie dotyczące wyłącznie przedmiotu informacji, bowiem udział podmiotu, który zastrzegł, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, nie jest w takim postępowaniu konieczny, jakkolwiek Agencja może odwołać się do argumentacji tego podmiotu. Dlatego zaskarżona jak i poprzedzająca decyzja ostać się nie mogą. Agencja ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej Spółki z dnia [...] lipca 2015 r., uwzględni powyższe wytyczne. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 132 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.