II FSK 1776/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Agata Han, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 64/16 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za grudzień 2012 r. oddala skargę kasacyjną. Sygnatura akt II FSK 1776/17 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością K. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w przedmiocie podatku od nieruchomości za grudzień 2012 r. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący: Burmistrz C. decyzją z dnia 6.07.2015 r. określił na kwotę 7.461 zł zobowiązanie skarżącej w podatku od nieruchomości za grudzień 2012 r. po ustaleniu, że jest ona właścicielką zabudowanych działek gruntu oraz budynków i nie jest objęta zwolnieniem przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, dalej: u.p.o.l.), ponieważ przeprowadzone oględziny nie potwierdziły okoliczności zajęcia tych budynków na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z dnia 25.11.2015 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C., stwierdzając, że skarżąca nie określiła działu prowadzonej produkcji rolnej oraz nie udowodniła prowadzenia takiej działalności. Okoliczności tej nie potwierdziły też przeprowadzone oględziny, a dokonanie ich pod nieobecność pełnomocnika skarżącej wynikło z domagania się przez niego wyznaczenia innego terminu ich przeprowadzenia; z kolei nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania zawnioskowanych przez skarżącą świadków wynikło z ich niestawiennictwa pomimo kierowanych do nich wezwań. W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej: O.p.) przez niezachowanie przez organy podatkowe wymaganej prawem wnikliwości i rzetelności postępowania oraz art. 180 § 1 i art. 188 O.p. przez legitymizację bezpodstawnej odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, wskazując na wadliwość dowodu z oględzin i nieprawidłowość w postaci jednokrotnego wezwania wnioskowanych przez nią świadków. Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l., niezbędne jest wykazanie faktycznego, rzeczywistego wykorzystania budynków do prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, natomiast skarżąca nie wykazała faktu prowadzenia w opodatkowanym budynku deklarowanej hodowli ryb akwariowych; prowadzenia takiej działalności skarżąca także nie zgłosiła organom podatkowym i nie wykazywała w wystawionych fakturach tego miejsca jako miejsca wytworzenia sprzedawanego towaru. Oględziny w pełnym zakresie nie mogły zostać przeprowadzone z przyczyn leżących po stronie skarżącej, a nieprzesłuchanie wnioskowanych świadków – ze względów obiektywnych (niestawiennictwo na wezwania). W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niezgodne z prawem zaakceptowanie dokonanego przez organy podatkowe naruszenia art. 125 § 1 i art. 180 § 1 w związku z art. 188 O.p.; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niezgodne z prawem powtórzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentów organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji bez odniesienia się do nich w sposób wyczerpujący w kontekście konkretnych zarzutów skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie nie zajęło stanowiska odnośnie zasadności skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie trafnie dostrzegł, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l., jest wykazanie przez podatnika, że stanowiący przedmiot opodatkowania budynek jest w całości bądź w części zajęty na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Zaoferowanie stosownych dowodów, a także współdziałanie z organami podatkowymi celem wykazania powyższej okoliczności leży więc w żywotnym interesie podatnika. Niezrozumiała jest więc postawa skarżącej Spółki, która nie tylko nie określiła działu produkcji rolnej, który miał być prowadzony w opodatkowanym budynku, ale następnie czyniła przeszkody w należytym przeprowadzeniu dowodu z oględzin tego budynku. Nieuprawnione jest więc obarczanie organów podatkowych odpowiedzialnością za poczynienie ustaleń faktycznych odbiegających od oczekiwań skarżącej, jak również przypisywanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu "legitymizowania" rzekomych uchybień tych organów. Wypada dodać, że – również wbrew ocenie skarżącej – zarzuty skargi były dalece nieskonkretyzowane, wręcz ramowe (co powtórzono zresztą w skardze kasacyjnej). Można w nich doszukać się jedynie zakwestionowania nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości w innym terminie oraz jednokrotnego wezwania świadków na przesłuchanie, jednakże do obydwu tych kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sposób więc uznać trafności zarzutu naruszenia przez ten Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niezgodne z prawem zaakceptowanie dokonanego przez organy podatkowe naruszenia art. 125 § 1 i art. 180 § 1 w związku z art. 188 O.p. Wbrew założeniu, leżącemu u podstaw tego zarzutu, organy podatkowe nie naruszyły bowiem żadnego z wymienionych przepisów postępowania podatkowego, dopuszczając jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.), a także uwzględniając żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodów (art. 188 O.p.). Prowadzeniu dalszego postępowania dowodowego w kierunku wskazanym przez skarżącą, w tym postępowania mającego przymusić opieszałych świadków do stawiennictwa przed organem podatkowym, sprzeciwiała się jednak ekonomika postępowania – skoro sama skarżąca w wystawionych fakturach nie wskazywała przedmiotowego budynku jako miejsca wytworzenia sprzedawanych rybek akwariowych, a więc prowadzenia tam działu specjalnego produkcji rolnej, kontynuowanie postępowania w celu zaprzeczenia treści faktur, a zatem zaprzeczenia zawartym w nich oświadczeniom faktycznym skarżącej, nie było celowe. W konsekwencji nie można przyjąć, by działanie organów podatkowych pozostawało w sprzeczności z wyrażoną w art. 125 § 1 O.p. zasadą szybkości i wnikliwości postępowania, a można nawet uznać, że zasadę tę w istocie realizowało. Zaaprobowanie takiego sposoby postępowania organów podatkowych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w żadnym razie nie narusza więc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd ten nie naruszył też art. 141 § 4 P.p.s.a. Powołanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentów organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji nie ma cechy niezgodności z prawem, skoro Sąd argumenty te podzielił. Jak już wspomniano, oczywiście chybione jest przy tym twierdzenie o braku odniesienia się w sposób wyczerpujący do zarzutów skargi, co nie było zresztą łatwe ze względu na ich ogólnikowość. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. Nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego ze względu na brak stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej.