III SA/Gd 124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi ‘A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia 17 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów oddala skargę. Decyzją z dnia 10 października 2013r. nr [...] Starosta, działając na podstawie m.in. art. 7d pkt 1, art. 20 ust. 3 i 3a, art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), art. 3 pkt 1, art. 13 pkt 1, art. 24 ustawy o lasach (t.j. Dz. U. z 2011r. nr 12, poz. 59 ze zm.), art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012r., poz. 1246), odmówił firmie [...] Sp. z o.o. w S. aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działki o numerze [...] o ogólnej powierzchni 0,7128 ha, położonej w obrębie geodezyjnym S., gmina S., polegającej na zmianie części gruntu leśnego - LsV o powierzchni 0,1200 ha na grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz/PsV. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, że zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzoną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Jednocześnie zgodnie z art. 20 ust. 3a stwierdza się, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. W ustawie o lasach art. 3 pkt 1 definiuje pojęcie lasu. Organ podał, że w obrębie przedmiotowej działki występuje grunt leśny o powierzchni przekraczającej 0,10 ha, więc należało go zaliczyć do lasów. Dodatkowo trzeba było brać również pod uwagę to, że użytek leśny występuje na sąsiedniej działce, co tworzy zwarty obszar lasu. Opierając się na stanowisku zaprezentowanym w orzeczeniu WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 540/11 organ uznał, że decydującym czynnikiem jest więc powierzchnia ogólna gruntu leśnego i nie można tej powierzchni rozpatrywać wyłącznie w odniesieniu do działki wnioskodawcy, w oderwaniu od terenu przyległego. Z uwagi na treść art. 13 ust. 1 ustawy o lasach organ twierdził, że jeśli grunt leśny został pozbawiony drzewostanu, należy drzewostan odnowić. Zatem jak długo użytek gruntowy ma charakter lasu w rozumieniu ustawy o lasach, tak długo może wyłącznie podlegać klasyfikacji jako grunt pod lasami. Dalej wskazano, że w celu zmiany sposobu użytkowania gruntu o konturze LsV na cele nieleśne, należy dokonać wyłączenia tego gruntu z produkcji leśnej na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zatem potrzebna byłaby zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne i dokonania zmian w ewidencji gruntów (następczego). W związku z tym, że został złożony wniosek o zmianę klasyfikacji gruntów z gruntu leśnego na grunty zadrzewione i zakrzewione, pojawia się wymóg uzyskania ww. zgody na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze i nieleśne. W związku z powyższym dokonanie zmiany w bazie danych ewidencji gruntów i budynków na podstawie przedłożonego operatu klasyfikacyjnego byłoby naruszeniem prawa. W następstwie odwołania wniesionego od ww. decyzji przez [...] Sp. z o.o. w S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ przywołał art. 138 § 2, art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 20 ust.2 ustawy o lasach. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że Starosta rozpatrując przedmiotowy wniosek powinien na mocy § 47 ust. 3 oraz § 45 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jak również na podstawie art. 75 § 1, art. 85 § 1 k.p.a. - przeprowadzić wizję terenową. Dzięki niej miałby możliwość zbadania rzeczywistego charakteru gruntu i zebrania informacji od świadków (np. sąsiadów) co do przyczyn oraz czasu zaistnienia faktycznego stanu przedmiotowego użytku (utraty jego charakteru leśnego). Organ uznał, że ze względu na to, że w myśl art. 20 ust. 2 ustawy o lasach w związku z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzania lasów i uproszczonych planów urządzania lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, to istotnym etapem postępowania wyjaśniającego powinno być także sprawdzenie, czy dla przedmiotowej nieruchomości sporządzona została ww. dokumentacja. Do czasu kiedy w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, to organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonania zmian nie odpowiadających ustaleniom planu urządzenia lasu. W związku z powyższym organ uznał za słuszny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.. Ponadto organ ustalił, że w trakcie postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji w sposób istotny naruszył przepisy proceduralne, tzn. nie wszczął postępowania zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a.. Starosta, pomimo wpływu wniosku 18 grudnia 2012 roku dotyczącego przeprowadzenia aktualizacji klasyfikacji gleboznawczej gruntów, dopiero pismem z dnia 5 września 2013 roku zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania. Zasadne były też zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 75 § 1 k.p.a.. Organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego nie ustosunkował się do twierdzeń strony, a dotyczących niezgodności stanu faktycznego z danymi ujawnionymi w rejestrze ewidencji gruntów, jak również do dokumentacji technicznej wykonanej przez geodetę i klasyfikatora. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie bez odniesienia się do wszystkich dowodów oraz okoliczności jej dotyczących i mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie stanowi naruszenie przez organ ww. przepisów. Dalej organ podniósł, że Starosta naruszył także przepisy art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i materiałami w sprawie przed wydaniem decyzji. Dopiero w dniu 5 września 2013 roku strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z dowodami w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zawiadomienia. Po tym terminie jednak Starosta jeszcze zbierał dowody i podejmował czynności procesowe, co do których strona nie miała możliwości odniesienia się. Organ uznał, że organ I instancji winien ponownie rozpoznać sprawę uzupełniając postępowanie dowodowe wizją terenową w celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz rzetelnego odniesienia się w decyzji do wszelkiego zebranego materiału dowodowego w świetle obowiązujących przepisów prawa, jak również zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie w każdym stadium postępowania. W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku [...] Sp. z o.o. w S. wniosła o uchylenie decyzji w całości. Skarżąca podniosła zarzut przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, podając, że w sprawie zostało przeprowadzone całe postępowanie, a zebrane dowody pozwalają na wydanie decyzji. W jego ocenie najważniejszy dowód, tj. operat klasyfikacji gleboznawczej z wykazem zmian danych ewidencyjnych – znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego, został już przeprowadzony. Zdaniem skarżącej organ II instancji naruszył też zasady postępowania, w szczególności art. 9 i 11 k.p.a., gdyż w żadnym miejscu organ nie odniósł się ani do zarzutu ani do sposobu błędnego zastosowania przez Starostę przepisów prawa materialnego w decyzji. Skarżąca wskazała, że organ odwoławczy stwierdził, że Starosta winien przeprowadzić wizję lokalną w celu zbadania rzeczywistego charakteru gruntu i zebrania informacji od świadków, tymczasem fakt ten już został potwierdzony opinią biegłego upoważnionego przez organ I instancji. Dalej skarżąca podniosła zarzut "sugerowania organowi I instancji sprawdzenia okoliczności istnienia planów urządzenia lasów i uproszczonych planów urządzania lasów". Twierdziła, że jest niezrozumiałe sugerowanie Staroście przeprowadzenia dowodów, które wcześniej przeprowadził organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Co do podniesionych w skardze zarzutów organ podał, że są one niezasadne. Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że intencją skarżącej było doprowadzenia zapisów w ewidencji gruntów dotyczących przedmiotowej działki do stanu istniejącego na działce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.ps.a.". W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G., którą orzeczono o uchyleniu decyzji Starosty z dnia 10 października 2013 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przedmiotem rozpoznania w sprawie zakończonej zaskarżona decyzją był wniosek [...] Sp. z o.o. w S. w sprawie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów części działki o numerze [...] o ogólnej powierzchni 0,7128 ha, położonej w obrębie geodezyjnym S., gmina S., polegającej na zmianie części gruntu leśnego - LsV o powierzchni 0,1200 ha na grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz/PsV. Z treści skargi wynika, że skarżąca kwestionując zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego jako główny zarzut podnosi fakt przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, podając, że w sprawie zostało przeprowadzone całe postępowanie, a zebrane dowody pozwalały na wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy. Nadto zarzucono, że w żadnym miejscu uzasadnienia decyzji organ odwoławczy nie odniósł się ani do zarzutu ani do sposobu błędnego zastosowania przez Starostę przepisów prawa materialnego w decyzji. W tym miejscu należy zauważyć, że ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszeń Sąd nie stwierdził. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że podziela stanowisko skarżącej, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie uchylił się od obowiązku rozpatrzenia podniesionych w odwołaniu zarzutów, w których wskazywano na wadliwe – zdaniem skarżącej – stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie i błędne zastosowanie przez ten organ norm prawa materialnego. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej nie odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a., brak w nim bowiem prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu i istotnych okoliczności, spornych w sprawie. Z kolei nie ma racji skarżąca twierdząc, że organ odwoławczy mógł, po wcześniejszym uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, wydać na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję orzekającą w sprawie co do istoty. Jak stanowi art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej " ustawą", ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące między innymi gruntów, w tym ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków rolnych oraz ich klas gleboznawczych (...). Przepis art. 20 ust. 3 ustawy stanowi, że grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzoną jednolicie dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Jednakże zgodnie z ust. 3a w art. 20 ustawy ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Z regulacji zawartych w powołanej ustawie wynika zatem, że dotyczą one także gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Wprost stanowi o tym art. 22 ust. 1 ustawy - ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Zgodnie z art. 2 ustawy pkt 8 ustawy przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Z kolei zgodnie z pkt 12 art. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przez gleboznawczą klasyfikację gruntów rozumie się podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na ich jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb. Z powyższego wynika zatem, że dane zawierające informacje co do rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, są elementem zbioru tzw. informacji przedmiotowych ewidencji gruntów i budynków. Nośnikiem tych informacji zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy operat ewidencyjny, który w myśl powołanego przepisu, składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Zauważyć należy, że ustawa nie zawiera przepisów szczegółowo określających zasady zakładania, prowadzenia oraz zmiany danych ewidencyjnych. Kwestie te zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z z dnia 29 marca 2001 r. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), zwanym dalej " rozporządzeniem". Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych Podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, oprócz wymienionych w § 46 ust. 2 pkt 1 prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych może stanowić także w myśl § 46 ust.2 pkt 2 opracowanie geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych. Składniki wykazów zmian danych ewidencyjnych określa § 46 ust. 3 rozporządzenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych skazuje się, że wprowadzenie zmian ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia nastąpić może w dwojakim trybie: poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na wprowadzeniu do bazy danych zmiany na postawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2-3 ustawy w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), o czym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1 rozporządzenia), albo w drodze decyzji. Tę drugą formę rozstrzygnięcia zgodnie z § 47 ust. 3 rozporządzenia stosuje organ wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskanych dodatkowo dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji. (por. np. wyrok NSA z 21 marca 2012 r., I OSK 464/11, LEX nr 1295817, wyrok NSA z 25 września 2013 r., I OSK 835/12 dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl. Rozpoznanie i rozstrzygnięcie wniosku skarżącej nastąpiło właśnie w trybie przewidzianego § 47 ust. 3 rozporządzenia postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem decyzji. Zgodnie z przepisem § 59 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków danymi dotyczącymi gruntów są m.in. dane dotyczące użytków gruntowych i klas gleboznawczych. W myśl § 66 ust. 1 danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych i klas gleboznawczych są: 1) numeryczne opisy konturów tych użytków i klas, 2) oznaczenia użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach poszczególnych konturów oraz numery tych konturów. Przepis § 66 ust. 2 stanowi, że klasy gleboznawcze poszczególnych użytków, ich kontury i oznaczenia przyjmuje się z operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Sposób i tryb przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. 2012, poz. 1246). Zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia przeprowadzenie klasyfikacji obejmuje: 1) analizę niezbędnych materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny; 2) przeprowadzenie czynności klasyfikacyjnych w terenie; 3) sporządzenie projektu ustalenia klasyfikacji; 4) rozpatrzenie zastrzeżeń do projektu klasyfikacji; 5) wydanie decyzji o ustaleniu klasyfikacji. Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, przeprowadza osoba upoważniona przez starostę, zwana dalej "klasyfikatorem" ( § 5 ust. 2). Zgodnie z § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz ( DZ. U. Nr 78, poz. 837) po zakończeniu pracy wykonawca przekazuje dokumentację do zasobu w formie i zakresie przewidzianych w standardach technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie, składając wniosek o przyjęcie dokumentacji do zasobu. Ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej dokonuje kontroli złożonej dokumentacji w zakresie określonym w § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia. W myśl § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia pozytywny wynik kontroli odnotowywany jest na wniosku, o którym mowa w § 7 ust. 3. Wniosek, o którym mowa w § 7 ust. 3, z adnotacją o pozytywnym wyniku kontroli stanowi podstawę włączenia dokumentacji do zasobu oraz opatrzenia materiałów przeznaczonych dla zamawiającego klauzulami określonymi w odrębnych przepisach ( § 10 ust. 2 ). W aktach sprawy znajduje się Operat klasyfikacyjny sporządzony w dniu 3 lipca 2013 r. przez klasyfikatora gruntów. Operat wpłynął do organu w dniu 13 sierpnia 2013r. W aktach sprawy, w tym wniosku o przyjęcie operatu do państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego, brak jest informacji o włączeniu operatu do zasobu. Mając zatem na uwadze treść powołanego wcześniej § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, a contrario nie można na podstawie opracowania geodezyjnego i kartograficznego nieprzyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wprowadzić zmian danych ewidencyjnych. Nadto operat został sporządzony przez klasyfikatora w dniu, w którym nie posiadał on jeszcze upoważnienia, o którym mowa w art. 5 § 2 rozporządzenia w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia, organ odwoławczy nie mógł wydać na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzeczenia reformatoryjnego w sprawie. Prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy do zadań starosty i tylko on może przyjąć do niego opracowanie, będące później podstawą dokonania wpisu w operacie ewidencji gruntów ( art. 7d pkt 1 ustawy). Jakkolwiek organ odwoławczy nie wskazał na powyższe uchybienia w uzasadnieniu swojej decyzji, lecz dopiero w odpowiedzi na skargę, nie ma to znaczenia w sprawie. Uchylenie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydanej w pierwszej instancji decyzji, z uwagi na wskazane wyżej uchybienia było prawidłowe, przy czym z uwagi na ich charakter, zasadne było przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W takiej sytuacji nie można odwołać się skutecznie do zasady ekonomiki procesowej, jak również nie można czynić organowi skutecznie zarzutu ( pkt 3 skargi), że nie przeprowadził wszystkich dowodów, o co wnosiła skarżąca w odwołaniu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia odnośnie prawidłowości sporządzenia operatu i jego przyjęcia do zasobu, odwoływanie się do treści operatu, w miejsce ustaleń wizji w terenie, było niemożliwe. Ma natomiast rację skarżąca zarzucając organowi odwoławczemu, że sugeruje organowi I instancji konieczność ustalenia czy przedmiotowa działka objęta jest uproszczonym planem urządzenia lasu w sytuacji, gdy organ odwoławczy informację, że taki plan nie istnieje uzyskał od Starosty na etapie postępowania odwoławczego. Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik postępowania. Na marginesie Sąd, mając na uwadze, że wniosek strony będzie ponownie rozpoznawany przez organy administracji wskazuje, że na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. wystąpił z zapytaniem czy przedmiotem wniosku skarżącej była wyłącznie aktualizacja klasyfikacji gleboznawczej gruntu, czy również miana sposobu jego użytkowania, a co za tym idzie zmiana oznaczenia gruntu w ewidencji z LS – grunty leśne na grunty Lz- zakrzaczone i zadrzewione. Reprezentujący skarżącą prokurent odpowiedział, że intencją skarżącej było doprowadzenia zapisów w ewidencji gruntów dotyczących przedmiotowej działki do stanu istniejącego na działce. We wniosku z dnia 18 grudnia 2012 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie aktualizacji gleboznawczej gruntów, podtrzymując takie stanowisko w odwołaniu, zarzucając przy tym organowi I instancji, że prowadził postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania, wyłączenia gruntu z produkcji leśnej. Mając na uwadze, że dane ewidencyjne dotyczące rodzajów użytków gruntowych oraz dane ewidencyjne dotyczące klas gleboznawczych, to dwa różne rodzaje danych, których sposób uzyskiwania odbywa się na podstawie różnych przepisów prawa i w oparciu o różne procedury, organ pierwszej instancji winien w porozumieniu z wnioskodawcą ustalić, jaki jest rzeczywisty przedmiot postępowania. Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że zaskarżona decyzja kasacyjna z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji - choć obarczona wadliwym uzasadnieniem – nie daje podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.