II FZ 603/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 419/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 8 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 20 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie o sygn. akt I SA/Po 419/16, odrzucił skargę P. B. – nazywanego dalej "Skarżącym", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 8 stycznia 2016 r. w przedmiocie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. W motywach postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało doręczone stronie 14 marca 2016 r. Następnie, postanowieniem z 5 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z 24 maja 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie referendarza sądowego. W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy Skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Odpis prawomocnego zarządzenia został doręczony stronie 4 lipca 2016 r. W terminie do uiszczenia wpis Skarżący złożył pismo, w którym ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W motywach postanowienie, wskazując na art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że sąd nie podejmuje czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Z dotychczasowego przebiegu sprawy wynika, że Skarżący nie zastosował się do prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i nie uiścił opłaty sądowej w przewidzianym terminie. Stąd też, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić. Równocześnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że złożenie ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przerywa biegu do uiszczenia wpisu. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący domagał się jego uchylenia i nadania sprawie dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne, dlatego podlega oddaleniu. Mając na uwadze treść art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. oraz dotychczasowy przebieg postępowania sądowoadministracyjnego, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę. Pomimo dwukrotnego wezwania do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi oraz odmowy przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych – Skarżący w przewidzianym terminie nie zastosował się do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., skargę należało odrzucić. Zażalenie zostało oddalone na mocy art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.