I SA/Wa 302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2016 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] grudnia 1966 r. nr [...] w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, tj. dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z [...] grudnia 1966 r., działając na podstawie art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279), powoływanego dalej jako "dekret", odmówiło A. W. i Z. B. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] nr hip. [...] o pow. [...] m2 wskazując, że przedmiotowy gruntu przeznaczony został pod budowę kombinatu szklarniowego, a zatem korzystanie z niego przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego. S. W. (następca prawny byłych właścicieli) wnioskiem z 18 maja 2012 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] grudnia 1966 r. wskazując, że powołanie przez organ samego planu zagospodarowania przestrzennego, nie spełnia dekretowych przesłanek do odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego. Nie podano bowiem, na jakim planie rozstrzygnięcie zostało oparte oraz czy dla przedmiotowego obszaru w ogóle został uchwalony i obowiązywał prawomocnie zatwierdzony plan zagospodarowania przestrzennego. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] maja 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z [...] grudnia 1966 r. i wskazał, że wniosek dekretowy złożony został w przez dotychczasowych właścicieli w terminie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. W tej sytuacji kluczowym jest ustalenie, jakie było przeznaczenie nieruchomości w obowiązującym, na dzień wydania kwestionowanego orzeczenia, planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu planem, do którego należy odnieść się dokonując oceny możliwości pogodzenia sposobu korzystania z gruntu, jest plan Etapowy i Kierunkowy [...] zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] z [...] stycznia 1961 r. Na podstawie opinii sporządzonej przez geodetę uprawnionego w dniu 12 marca 2014 r. ustalono, że nieruchomość o nr hip. [...] znajdowała się na obszarze przeznaczonym pod uprawy ogrodniczo-warzywne, minimalna działka 1 ha. Stosownie natomiast do treści art. 160 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 – w brzmieniu z dnia wydania kwestionowanego orzeczenia), własność nieruchomości rolnej lub jej część mogła być przeniesiona na rzecz osoby fizycznej tylko wtedy, gdy nabywca miał kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Definicję nieruchomości rolnej oraz organ właściwy do stwierdzenia kwalifikacji nabywcy i do wydawania zezwoleń nabycia nieruchomości rolnej przez osoby prawne, określało z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 45, poz. 304). Stosownie do treści § 1 pkt 1 tego rozporządzenia, nieruchomość uważa się za rolną, jeżeli jest lub może być użytkowana na cele produkcji rolnej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej, chyba że stosownie do przepisów o planowaniu przestrzennym decyzją właściwego organu prezydium rady narodowej, została przeznaczona na cele nie związane bezpośrednio z produkcja rolną. Zgodnie z kolei z § 3 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia, dowodem stwierdzającym posiadanie kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego przez nabywcę lub spadkobiercę nieruchomości rolnej jest świadectwo ukończenia szkoły rolniczej lub przysposobienia rolniczego. W okresie do 1 grudnia 1975 r. za posiadających kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego uważa się również nabywcę lub spadkobiercę nieruchomości rolnej, jeżeli praca w gospodarstwie stanowi dla niego zawód dający główne źródło utrzymania. Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby byłe właścicielki nieruchomości były rolnikami indywidualnie prowadzącymi gospodarstwo rolne, którego częścią mógłby stać się ww. grunt. Wręcz przeciwnie, wielokrotnie podkreślały one, że grunt nabyły w celu zbudowania domu jednorodzinnego oraz w toku postępowania odszkodowawczego żądały jego wyceny, jako gruntu niemającego charakteru rolnego, lecz przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową. W świetle powyższego organ stwierdził, że właścicielki nie mogły korzystać z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem w planie, bowiem nie posiadały stosownych kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak również nie były właścicielkami gruntów w tej okolicy, które po scaleniu pozwoliłyby zachować minimalną powierzchnię działki wymaganą przez plan. W tej sytuacji, w ocenie organu nadzoru, odmowa przyznania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu była zasadna. Samego natomiast niewskazania w kwestionowanym orzeczeniu, na jakim konkretnie planie oparto rozstrzygnięcie, nie można oceniać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", bowiem plany były aktami normatywnymi i ich treść była ogólnie dostępna. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2014 r. S. W. nie zgodził się z ustaleniami organu nadzoru w kwestii mocy obowiązującej planu zagospodarowania z 1961 r. i wskazał, że plan ten nie został opublikowany w Monitorze Polskim. W ocenie strony, organ nieprawidłowo również odniósł się do przesłanek pozadekretowych, m.in. braku spełnienia kryteriów umożliwiających nabycie prawa własności nieruchomości rolnej, podczas gdy niniejsza sprawa dotyczyła przyznania prawa użytkowania wieczystego. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] grudnia 2015 r., po rozpatrzeniu ww. wniosku, utrzymał decyzję z [...] maja 2014 r. w mocy, podzielając w całości stanowisko organu pierwszej instancji co do mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego z 1961 r., która to kwestia rozstrzygnięta została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1383/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem powyższy plan był w dacie wydania orzeczenia administracyjnego z 1966 r. obowiązujący, to brak było podstaw do sięgania do planu ogólnego z 1931 r, jak chce tego skarżący. Organ podzielił również stanowisko, że przedmiotowy grunt w ww. planie przeznaczony był pod budowę kombinatu szklarniowego. Kombinat taki niewątpliwie realizował zamierzenia ogrodniczo-warzywnicze, a wymóg 1 ha miał zapobiegać rozdrobnieniu nieruchomości. Przejmowana pow. [...] m2 gruntu nie spełniała zatem tego wymogu. Organ jako prawidłowe uznał również powołanie się przez organ pierwszej instancji na przepisy art. 160 Kodeksu cywilnego oraz rozporządzenia z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych. Prowadząc postępowanie w sprawie legalności decyzji organ nie może ograniczyć się wyłącznie do analizy przepisów powołanych w jej podstawie prawnej, ale również do innych przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Mając na uwadze treść ww. przepisów, Prezydium Rady Narodowej w W. zasadnie odmówiło byłym właścicielkom przyznania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu, bowiem grunt ten zakupiły one w celu wybudowania domu jednorodzinnego, nie zaś w celu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wobec tego kwestionowanemu orzeczeniu nie sposób zarzucić rażącego naruszenia prawa. Na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. W., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z [...] maja 2014 r. w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do jej uchylenia i stwierdzenia nieważności orzeczenia o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości, 2) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego, którego wydanie nie zostało poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym w zakresie obowiązującego planu zagospodarowania terenu, a organ dekretowy nie wskazał na jakim planie oparł rozstrzygnięcie i z jakich przyczyn niemożliwe jest pogodzenie korzystania z nieruchomości z zapisami planu, 3) art. 7 dekretu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji uznania za obowiązujący planu zagospodarowania przestrzennego z 1961 r. zatwierdzonego uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. z [...] stycznia 1961 r., mimo że plan ten nie został opublikowany w sposób prawem przewidzianym, a zatem nie mógł stanowić podstawy orzekania w niniejszej sprawie; 4) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego okoliczności sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Kwestionowanym w trybie nadzorczym orzeczeniem administracyjnym z [...] grudnia 1966 r., wydanym na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W., Prezydium Rady Narodowej w W. odmówiło byłym właścicielom przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu gmina miała obowiązek uwzględnić wniosek dekretowy, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Z przepisu tego wynikają dwie przesłanki, które muszą być łącznie spełnione, aby wniosek dekretowy mógł być uwzględniony: złożenie wniosku dekretowego w ustawowym terminie i zgodność korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z jego przeznaczeniem według obowiązującego planu zabudowy a obecnie planu zagospodarowania przestrzennego. Kontrolując zatem legalność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] grudnia 1966 r., zarówno organ nadzoru, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny powinny zbadać, czy wskazane wyżej przesłanki zostały prawidłowo ocenione przez organ rozpoznający wniosek dekretowy, a jeśli nie, to czy niedotrzymanie ww. wymogów miało charakter rażącego naruszenia prawa. Przy czym zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że "rażące naruszenie prawa" zachodzi jedynie wówczas, gdy ma ono charakter naruszenia bezpośrednio godzącego w rozstrzygnięcie decyzji, co wyraża się w oczywistej sprzeczności tej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym. Stąd też badanie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, jest prowadzone na podstawie jednoznacznie brzmiącego przepisu oraz stanu faktycznego ustalonego na dzień wydania kontrolowanej decyzji. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje fakt złożenia przez byłe właścicielki nieruchomości wniosku dekretowego w terminie przewidzianym przepisami dekretu. Zatem weryfikacji podlegało tylko, czy organ dekretowy prawidłowo ocenił możliwości korzystania z gruntu przez dotychczasowych właścicieli w zgodzie z przeznaczeniem wskazanym w planie zagospodarowania przestrzennego. W dacie wydania kontrolowanego orzeczenia administracyjnego obowiązywał plan Etapowy i Kierunkowy [...] zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] z [...] stycznia 1961 r. Na podstawie opinii sporządzonej przez geodetę uprawnionego w dniu 12 marca 2014 r. ustalono, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na obszarze przeznaczonym pod uprawy ogrodniczo-warzywne, minimalna działka 1 ha. Z przeznaczeniem tym koresponduje znajdujący się w orzeczeniu z [...] grudnia 1966 r. zapis, zgodnie z którym teren ten został przeznaczony "pod budowę kombinatu szklarniowego". Oznacza to, że tylko istnienie możliwości wykorzystania przez byłych właścicieli gruntu pod uprawy ogrodniczo-warzywne, obejmujące ponadto obszar minimum 1 ha (przedmiotowa działka miała natomiast pow. [...] m2) mogłoby stanowić dla organów nadzoru podstawę do stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu, wynikające z planu Etapowego i Kierunkowego [...], zatwierdzonego uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. z [...] stycznia 1961 r. przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości, uniemożliwiało dotychczasowym właścicielom korzystanie z niej w sposób przewidziany w tym planie. Byłe właścicielki nie mogły bowiem realizować tego rodzaju przeznaczenia, gdyż jak słusznie zauważył organ nadzoru, zgodnie z art. 160 Kodeksu cywilnego (w brzmieniu z dnia wydania kwestionowanego orzeczenia), własność nieruchomości rolnej lub jej część mogła być przeniesiona na rzecz osoby fizycznej tylko wtedy, gdy nabywca miał kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Stosownie z kolei do treści § 3 rozporządzenia w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych, dowodem stwierdzającym posiadanie kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego przez nabywcę lub spadkobiercę nieruchomości rolnej było świadectwo ukończenia szkoły rolniczej lub kursów przysposobienia rolniczego albo zaświadczenie o praktycznym przygotowaniu do prowadzenia gospodarstwa rolnego wydane przez biuro gromadzkiej rady narodowej lub organ do spraw rolnych prezydium rady narodowej osiedla (miasta albo dzielnicy w mieście wyłączonym z województwa) (...). Przy tym zgodnie z § 1 pkt 1 tego rozporządzenia, nieruchomość uważało się za rolną, jeżeli była lub mogła być użytkowana na cele produkcji rolnej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej, chyba że stosownie do przepisów o planowaniu przestrzennym decyzją właściwego organu prezydium rady narodowej, została przeznaczona na cele nie związane bezpośrednio z produkcja rolną. Tym samym dotychczasowy właściciel mógłby prowadzić uprawy ogrodniczo-warzywne jedynie w sytuacji, gdyby posiadał odpowiednie kwalifikacje do prowadzenia takiego gospodarstwa. Jak trafnie wskazał natomiast organ nadzoru, z akt sprawy nie wynika, aby byłe właścicielki nieruchomości były rolnikami indywidualnie prowadzącymi gospodarstwo rolne, którego częścią mógłby stać się ww. grunt. Wręcz przeciwnie, wielokrotnie podkreślały one, że grunt ten nabyły w celu zbudowania domu jednorodzinnego. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że ww. plan przewidywał prowadzenie upraw ogrodniczo-warzywnych obejmujących obszar minimum 1 ha, podczas gdy przedmiotowa działka miała pow. [...] m2. W tej sytuacji art. 7 ust. 2 dekretu nie pozwalał na uwzględnienie wniosku byłych właścicielek nieruchomości o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. Decydujący dla takiej oceny jest fakt, że powołany plan z 1961 r. wskazywał wyłącznie na uprawy ogrodniczo-warzywne na obszarze minimalnym 1 ha, nie dopuszczając na przedmiotowej nieruchomości możliwości jakiekolwiek innego jej wykorzystania (np. jako funkcji dodatkowej bądź dopuszczalnej). Z kolei byłe właścicielki nie posiadały stosownych kwalifikacji do prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak również nie były właścicielkami gruntów w okolicy, które po scaleniu pozwoliłyby zachować minimalną powierzchnię działki wymaganą przez plan. Wobec powyższego prawidłowo Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego z [...] grudnia 1966 r., natomiast Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżoną do Sądu decyzją, utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Orzeczenie to, jak już wskazano powyżej, nie naruszało bowiem art. 7 ust. 2 dekretu. Nie można zatem zarzucić organowi nadzoru naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Jednocześnie za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący orzekania przez organ na podstawie niepublikowanego planu zagospodarowania przestrzennego z 1961 r. W kwestii obowiązywania tego planu obszernie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 6 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1643/11 i z 3 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1383/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniach tych Sąd wskazał, że na terenie W. obowiązywały przepisy ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 52, poz. 268). Na podstawie art. 14 ww. ustawy, w odniesieniu do obszaru m.st. Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego, zostały uchylone przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz. U. Nr 16, poz. 109, ze zm.), który obowiązywał w całej pozostałej części kraju aż do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47). Zatem istotnie, od dnia 8 sierpnia 1947 r. (data wejścia w życie ustawy o odbudowie m.st. Warszawy) tryb publikacji planu zagospodarowania winien odbywać się na podstawie przepisów tej ustawy, to jest podlegać publikacji w Monitorze Polskim. Powyższe nie oznaczało jednak, że w taki właśnie sposób winien zostać opublikowany ww. plan ogólny zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. z [...] stycznia 1961 r. nr [...]. W dniu bowiem 1 stycznia 1951 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa (Dz. U. Nr 58, poz. 523), z którym to faktem wiąże się okoliczność zaprzestania obowiązywania ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m.st. Warszawy. Chociaż więc nie nastąpiło formalne uchylenie przepisów tego ostatniego aktu prawnego, to jednak przepisy ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. przestały obowiązywać na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa. Odpadała w tym momencie bowiem podstawa do działania zarówno Naczelnej Rady Odbudowy W., do obowiązków której należało uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego dla W. i [...] Zespołu Miejskiego (art. 3 pkt a ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m.st. Warszawy), jak i - podległego najpierw Ministrowi Odbudowy a następnie Ministerstwu Budownictwa - Biura Odbudowy Stolicy, które wykonywało prace dotyczące sporządzania regionalnych i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze W. i [...] Zespołu Miejskiego (art. 6 cyt. ustawy). Powyższe prowadzi do wniosku, że doszło do faktycznego zaprzestania działalności przez Radę na skutek formalnej oraz faktycznej likwidacji Biura. Miało ono bowiem rangę organu Ministerstwa, który nie mógł funkcjonować, po jego likwidacji, bez wyraźnego unormowania jako jednostka innego ministerstwa. Nie mógł mieć również samodzielnego bytu. Tym bardziej, że jak zaakcentował Sąd w cytowanych wyrokach, analiza treści Monitorów Polskich wykazała, że od początku lat 50-tych brak było w nich jakichkolwiek planów dotyczących W., uchwalonych przez Radę. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w powołanych wyrokach, prowadzący do wniosku, że na skutek nieprzestrzegania lub niestosowania określonych przepisów prawa, utraciły one moc na skutek negatywnego zwyczaju. W rezultacie zaś, w takiej sytuacji winny być brane pod uwagę przepisy ogólne, obowiązujące w całym kraju, to jest przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju. Przepisy te w art. 25 ust. 1 w zw. z art. 30 przewidywały natomiast, że plan miejscowy (a za taki należało uznać plan zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej W.) po uchwaleniu przez właściwą radę narodową, uzyskiwał moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w sposób przyjęty w danej miejscowości, a ponadto przez wywieszenie w zarządach właściwych gmin w miejscu widocznym na okres co najmniej jednego tygodnia. Brak zaś precyzji w zapisie przepisu dotyczącego rozumienia sposobu zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości, pozwala na sformułowanie tezy, że mogło się to odbyć, np. w formie wówczas bardzo popularnej przez rozplakatowanie na słupach ogłoszeniowych. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut dotyczący rażącego naruszenia kontrolowanym w trybie nadzoru orzeczeniem przepisów prawa, poprzez niewskazanie w treści orzeczenia planu będącego podstawą odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego. Organ w postępowaniu zwykłym wskazał bowiem na przeznaczenie nieruchomości zgodnie z planem pod budowę kombinatu szklarniowego podając, że korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z takim przeznaczeniem terenu. Wprawdzie Prezydium Rady Narodowej w W. nie przywołało konkretnego planu, niemniej jednak organ nadzoru ustalił, że w dacie wydania orzeczenia dla przedmiotowej nieruchomości obowiązywał plan miejscowy z [...] stycznia 1961 r. Niepowołanie w orzeczeniu numeru planu i daty jego uchwalenia jest wadą orzeczenia, lecz wada ta nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, gdyż ponad wszelką wątpliwość ww. plan obowiązywał. W związku z tym uznać należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.