II OZ 1281/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 20/16 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej L. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 20/16 w sprawie ze skargi A. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę kasacyjna L. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi A. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 10 listopada 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wnoszący skargę kasacyjną, reprezentowany przez adw. A. N. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie odpisu skargi kasacyjnej oraz złożenie 4 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 1 sierpnia 2016 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik nadesłał żądany odpis skargi kasacyjnej wraz z załącznikiem oraz oświadczeniami o zrzeczeniu się rozprawy podpisanymi przez skarżącego (4 egzemplarze) i M. G. (4 egzemplarze). Skoro oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy podpisali osobiście wnoszący skargę kasacyjną oraz jego pełnomocnik przed Sądem pierwszej instancji, który nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem, to wezwanie nie zostało należycie wykonane. W świetle art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a. zarówno wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, jak i oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy stanowią element składowy skargi kasacyjnej, taki sam jak oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części. Zgodnie zaś z art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Oznacza to, że również oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w następstwie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej na podstawie art. 177a P.p.s.a. objęte jest przymusem adwokacko-radcowskim. Podpisanie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy osobiście przez stronę lub jej nieprofesjonalnego pełnomocnik, oznacza, że braki skargi kasacyjnej nie zostały usunięte. W zażaleniu na to postanowienie wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie art. 178 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., podnosząc że Sąd wadliwie przyjął, że braki skargi kasacyjnej nie zostały usunięte. Pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjna uzupełnił braki formalne skargi we wskazanym terminie ponieważ przedłożył 4 egzemplarze oświadczenia wnoszącego skargę kasacyjną oraz M. G. o zrzeczeniu się rozprawy. Pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjna adw. A. N. uzupełniła braki poprzez podpisanie pisma przewodniego i załączenie żądanych dokumentów, co jest jednoznaczne z przyjęciem, iż w całości popiera oświadczenie wnoszącego skargę kasacyjną o zrzeczeniu się rozprawy. Nie każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, którego usunięcie uniemożliwi nadanie pismu dalszego biegu. W tej sprawie możliwe jest nadanie skardze dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach. Nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, że wnoszący skargę kasacyjną nie uzupełnił braku formalnego tej skargi, poprzez złożenia czterech egzemplarzy oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie z art. 176 § 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna, poza wymaganiami, o których mowa w art. 176 § 1 P.p.s.a. (oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany), powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 P.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stroną do usunięcia braków w terminie siedmiu dniu pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 177a P.p.s.a.). Wadliwe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż brak skargi kasacyjnej polegający na niezawarciu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy może być uzupełniony jedynie przez pełnomocnika, o którym mowa w art. 175 P.p.s.a. Brak ten może być usunięty także przez stronę osobiście poprzez przedłożenie stosownego oświadczenia lub wniosku. Z akt sprawy wynika, że wnoszący skargę kasacyjną, reprezentowany przez adw. A. N. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie odpisu skargi kasacyjnej oraz złożenie 4 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 1 sierpnia 2016 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik nadesłał żądany odpis skargi kasacyjnej oraz oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy podpisane przez skarżącego (4 egzemplarze) i M. G. (4 egzemplarze). Nie ma zatem podstaw do uznania, że braki formalne skargi kasacyjnej nie zostały uzupełnione. W tym stanie rzecz Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.