I OSK 497/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 575/16 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 2 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 575/16 oddalił skargę E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Prezydent Miasta R. decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...] skierował E.P. na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w związku z uzasadnionymi zastrzeżeniami, co do stanu zdrowia kierowcy. E. P. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie na podstawie istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia w sytuacji, gdy nie uległ on zmianie na przestrzeni ostatnich lat przez co nie stwarza podejrzenia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tzn. art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem jego słusznego interesu oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zwłaszcza oparcie decyzji jedynie na badaniu przeprowadzonym w innym postępowaniu, tj. przed Prokuraturą Rejonową w R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podkreśliło, że przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia kierowcy musi być interpretowana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie może więc zapaść wówczas, gdy organ uzyska informację, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. W ocenie Kolegium, Prezydent Miasta R. słusznie uznał, że bezpieczeństwo na drogach publicznych jest wartością, która powinna podlegać dalej idącej ochronie niż interes odwołującego się polegający na chęci uniknięcia dodatkowych, zbędnych jego zdaniem czynności, w postaci poddania się badaniu lekarskiemu. Wskazało, że w przedmiotowej sprawie informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia E. P. powzięta została na podstawie wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla miasta R. z [...] grudnia 2015 r. wskazującego na opinię sądową psychiatryczno-psychologiczną z [...] października 2015 r., uzyskaną w związku z prowadzoną przez Prokuraturę sprawą o czyn z art. 207 § 1 Kodeksu karnego. Opinia ta wskazuje na wykrycie u E. P. choroby alkoholowej i ociężałości umysłowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wyjaśniło, że decyzja kierująca na badanie nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzeniu pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy, a służy tylko wyjaśnieniu istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. Celem badania jest zatem weryfikacja powziętych przez organ wątpliwości. E. P. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] lutego 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. W skardze podniósł, że powołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opinia biegłego lekarza z zakresu psychiatrii, sporządzona na podstawie jednorazowego badania, jest niewystarczającym argumentem do przyjęcia oceny, że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, mogące stanowić podstawę skierowania na badanie lekarskie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę E. P.. Sąd wskazał, że z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na badanie. Mowa jest w nich bowiem tylko, o tym aby były one uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Podniósł, że przy interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, a więc zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dlatego też zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1051/16 wyjaśnił, że sformułowanie, że wątpliwości mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wskazał ponadto, że wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, a wystarczającym jest prawdopodobieństwo w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawione zostało uprawnionym lekarzom. W ocenie Sądu okolicznością potwierdzającą istnienie poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia E. P. jest załączona do wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Miasta R. opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna, sporządzona w związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem karnym, stwierdzająca chorobę alkoholową i ociężałość umysłową oraz sugerująca podjęcie terapii uzależnienia od alkoholu w warunkach ambulatoryjnych. Słusznie zatem organy uznały, że powyższe schorzenia powodują istotne zastrzeżenia co do stanu zdrowia E. P. jako kierowcy, bowiem z pewnością mogą mieć wpływ na sprawność ruchową czy intelektualną, co mogłoby powodować niebezpieczeństwo w ruchu drogowym. Odnosząc się do podniesionej w skardze okoliczności, że E. P. nigdy nie został zatrzymany w związku z prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości wskazał, że nie ma ona żadnego znaczenia. O tym bowiem czy stwierdzone u skarżącego schorzenia nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym mogą orzec tylko uprawnione w tym zakresie podmioty. Już sama choroba alkoholowa stanowi dostatecznie uzasadnioną wątpliwość, wystarczającą do skierowania na stosowne badanie lekarskie. Z tych samych przyczyn Sąd za bezzasadny uznał argument, że stan zdrowia skarżącego nie uległ zmianie na przestrzeni ostatnich lat. Ponadto organy nie oparły się tylko na opinii sądowej. W aktach sprawy znajduje się bowiem orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w R. z [...] czerwca 1994 r. uznające obwinionego E. P. winnego popełnienia czynu w postaci kierowania pojazdem w stanie po użyciu alkoholu. E. P. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że istnieją podstawy do wydania decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie na podstawie istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, w sytuacji, gdy nie uległ on zmianie na przestrzeni ostatnich lat, przez co nie stwarza podejrzenia uniemożliwienia mu kierowania pojazdami mechanicznymi; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: – art. 133 § 1 P.p.s.a. przez pominięcie przez Sąd Wojewódzki wynikającego z akt sprawy naruszenia przez organ administracji art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na niepodjęciu przez oba organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zwłaszcza przez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wydana decyzja oparta została jedynie na badaniu przeprowadzonym w innym postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w R., a w stosunku do orzeczenia Kolegium ds. Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w R. z [...] czerwca 1994 r. nastąpiło zatarcie skazania; – art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nieustosunkowanie się do zarzutów podawanych przez skarżącego, który od początku postępowania wskazywał okoliczności przemawiające za przyjęciem, że organy administracji nie miały podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie, co narusza jednoznacznie zasadę praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli, wyjaśniania zasadności przesłanek wydanej decyzji, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz właściwego uzasadnienia wydanej decyzji. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć wadliwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie nieprawidłowej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należało uznać je za niezasadne. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a, gdyż jego uwzględnienie mogłoby doprowadzić do konkluzji o wadliwości skutkującej koniecznością wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdyby niemożliwa okazała się jego kontrola instancyjna, co z kolei wykluczałoby merytoryczną jego ocenę. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie wyroku należy przede wszystkim tak sporządzać, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego albo przepisów procedury w stopniu, który motywowałby określonej treści rozstrzygnięcie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 299/05, LEX nr 187709). Skuteczny jest również wtedy, kiedy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wymaganych elementów. Z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy motywy wyroku nie odpowiadają wymogom tego przepisu, przy czym nie każde uchybienie temu przepisowi może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarżący kasacyjnie postawił ten zarzut w powiązaniu z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. i uzasadnił go brakiem ustosunkowania się do zarzutów skarżącego powoływanych w toku postępowania. Brak jest podstaw do uznania słuszności tak sformułowanego zarzutu. Sąd I instancji zajął wyraźne stanowisko co do stanu faktycznego, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i należycie ją wyjaśnił. Zaskarżony wyrok odpowiada ustawowym wymogom (zawiera konieczne elementy), które umożliwiają sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także zapoznania się z motywami, jakimi kierował się Sąd I instancji przy podejmowaniu zaskarżonego wyroku. Stosownie bowiem do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola zaskarżonych aktów prawnych pod względem zgodności z prawem polega na badaniu czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy dokonał właściwej jej interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy nie można skutecznie wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zatem, że po pierwsze - uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera treść pozwalającą na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji i dokonanie kontroli instancyjnej. Rozważania Sądu są logiczne, spójne i konsekwentne, znajdują też oparcie w aktach sprawy. Po drugie, poza sformułowanym ogólnym zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., skarżący nie wskazuje, do jakiej to części zarzutów skargi, argumentów skarżącego, czy też konkretnie wskazanych przepisów Sąd I instancji się nie odniósł, a jak wskazano wyżej Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie można uznać za wystarczającą argumentację powoływanie się przez autorkę skargi kasacyjnej na brzmienie przepisów formułujących zasady postępowania administracyjnego: praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli, wyjaśniania zasadności przesłanek wydanej decyzji, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz prawidłowego uzasadnienia decyzji, a także cytowanie poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych bez odniesienia tego do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować poprawności rozstrzygnięcia, ani podważać ustaleń faktycznych i zastosowania prawa materialnego. W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, ze względu na ścisły związek ich przedmiotów, jak i kierunek argumentacji skargi kasacyjnej, uzasadnione było łączne ich rozpoznanie. Naruszenie prawa materialnego - art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami - zdaniem skarżącego - nastąpiło przez niewłaściwe ich zastosowanie. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega, z zastrzeżeniem ust. 4, osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Stosownie zaś do art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Powyższe regulacje prawne nie wskazują zatem precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Mowa jest w nich bowiem tylko, by były one uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza zatem przede wszystkim, że powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach. Za takie zaś z pewnością można uznać wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla miasta R. z [...] grudnia 2015 r. i opinię sądową psychiatryczno-psychologiczną z [...] października 2015 r. Opinia ta wydana została w związku z prowadzoną przez Prokuraturę sprawą o czyn z art. 207 § 1 Kodeksu karnego. Stan zdrowia skarżącego, opisany w opinii, został oceniony przez organy administracyjne jako uzasadniający poważne zastrzeżenia co do sprawnego prowadzenia pojazdów. Jeśli zatem z dokumentów wynikały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia strony pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać organowi, że wziął pod uwagę zawarte w takiej opinii wnioski. Nie ma znaczenia w sprawie okoliczność, że organy w sprawie oparły się na jednym dokumencie. Skoro został w nim opisany stan zdrowia skarżącego w sposób poddający w wątpliwość jego zdolność psychofizyczną jako kierowcy, to jest on wystarczającym dowodem. Skarżący nie przedstawił innego dowodu, który podważyłby moc dowodową opinii. Organ dokonując oceny zaistniałej w tym przypadku sytuacji, miał ponadto na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, to jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym pozostaje, by wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również zdrowiu i życiu wszystkich innych użytkowników dróg. Ocenę tę wyrażoną w toku postępowania administracyjnego trafnie podzielił Sąd I instancji. Skoro więc w przedmiotowej sprawie zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego pochodziły z wiarygodnego źródła oraz były uprawdopodobnione stosowną dokumentacją, to należało uznać, że stan faktyczny sprawy został w toku postępowania administracyjnego prawidłowo wyjaśniony. Tym samym zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego są nieuzasadnione. Prawidłowo przyjął Sąd za organem odwoławczym, że w sprawie nie doszło do niezbadania i nieuwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Nie budziło również wątpliwości, że art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami zostały przez organy, a następnie Sąd Wojewódzki, prawidłowo zastosowane. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.