II SA/Rz 469/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z/s w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję A. sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zawarła skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie podniosła, że zapłata należnej kary pieniężnej może skutkować realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej, gdyż przepisy, na podstawie których wydano sporną decyzję stanowią nienotyfikowane przepisy techniczne i okoliczność ta sama w sobie winna stanowić podstawę do uwzględnienia zgłoszonego wniosku. Ponadto zdaniem Spółki rozpoznając wniosek Sąd winien wziąć pod uwagę "prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych w analogicznych sprawach". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił uwzględnienia żądania skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na Spółkę nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. We wniosku nie zawarto jakichkolwiek danych odnośnie tak sytuacji finansowej Spółki, jak i liczby prowadzonych spraw lub decyzji wydanych w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar pieniężnych. Informacji takich brak jest również w aktach sprawy, wobec czego Sąd nie był w stanie zweryfikować, czy strona skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo wyjaśnić należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Zarzuty formułowane względem legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania jego wykonania, gdyż nie stanowią same w sobie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.