II SA/Wa 2070/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B.S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na rzecz B. S. kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Orzeczeniem nr [...] Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G. z dnia [...] września 2015 r., rozpoznano u badanego B.S., kandydata do służby w policji, przebytą [...] w 2006 r. i kwalifikując to schorzenie do § 73 p 1 "N", uznano wymienionego za niezdolnego do służby w Policji – kategoria "N". Skrzywienie przegrody nosa bez upośledzenia oddychania zakwalifikowano według § 28 p1 "Z". W wyniku odwołania wniesionego przez B.S., orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – Skład Orzekający w G. ustaliła rozpoznanie: 1. dyskopatia [...], stan po [...] przez [...] § 54 pkt 4 "N"; 2. skrzywienie przegrody nosa bez upośledzenia oddychania [...] § 28 pkt 1 "Z". Kategorię zdolności do służby uznano jako "N" – niezdolny. CKL uznała, że aktualny stan zdrowia orzekanego kandydata nie spełnia warunków wymaganych do podjęcia służby w Policji. Orzekany w 2006 r. przebył zabieg operacyjny [...] kręgosłupa z powodu [...]. W przebiegu schorzenia doszło do trwałych strukturalnych zmian w odcinku [...] kręgosłupa. Pomimo, że orzekany kandydat nie zgłasza aktualnie żadnych dolegliwości związanych ze schorzeniem kręgosłupa to specyfika służby w Policji może być przyczyną dalszego rozwoju schorzenia zasadniczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.S. zarzucił powyższemu orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej naruszenie przepisów postępowania: - art. 78 i art. 77 § 14 kpa oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014r., poz. 1822) przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, - art. 11, Kpa poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, - art. 80 Kpa, poprzez dobrowolną, a nie swobodną, ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, - art 107 § 3, poprzez brak uzasadnienia zastosowania kategorii, w sytuacji gdy możliwy jest wybór między kategorią zdolny a niezdolny do służby w Policji, - art. 39 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez powołanie w podstawie prawnej nieistniejącej normy prawa (§ 54 pkt 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z dnia 24 grudnia 2014 r., poz. 1898), co niewątpliwie miało wpływ na zastosowanie normy prawa materialnego, tj. stosownej kwalifikacji, zgodnie z ww. załącznikiem do rozporządzenia, a tym samym uznanie zdolności, bądź niezdolności do służby w Policji. Niezależnie od powyższego skarżący, zarzucił naruszenie przepisu § 54 ww. załącznika do rozporządzenia, w związku z art. 60 i art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwą wykładnię tj. nieuwzględnienie, iż w przypadku występowania opisanych w § 54 pkt 1 ww. załącznika kwalifikacji, zasadą winno być uznanie kandydata za zdolnego do służby a jedynie w wyjątkowych przypadkach jako niezdolnego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Skład Orzekający w G. w całości oraz poprzedzające je orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w G. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty stwierdzając m.in. że jeżeli organ II instancji kierował się możliwą do zastosowania kwalifikacją z § 54 pkt 1 kolumna 4 załącznika do rozporządzenia, ponieważ kwalifikacja ta jest "łamana" należało dokładnie uzasadnić dlaczego skarżącego uznano za niezdolnego do służby w Policji. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie i orzeczenia o kosztach według norm przepisanych podnosząc, iż skarga jest bezzasadna. Organ przyznał, że w orzeczeniu wkradł się błąd pisarski i w pkt 1 rozpoznania omyłkowo wpisano § 54 pkt 4, powinno być § 54 pkt 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje w sprawach wymienionych w jej art. 1 ust. 1, w tym ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby w Policji. Natomiast przepis art. 4 ustawy stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. W ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w sprawach wynikających z powołanej ustawy, są organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok tego sądu z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). W przedmiotowej sprawie, niezdolność skarżącego do służby w Policji została orzeczona przez komisje lekarskie obu instancji z uwagi na rozpoznanie: [...], stan po [...]. Jak wynika z orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej rozpoznanie to zastało zakwalifikowane do § 73 pkt 1 wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura ochrony Rządu określonego rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Wskazany § 73 pkt 1 znajduje się w Dziale XIV – Układ nerwowy i kandydaci z opisanym w nim rozpoznaniem są kwalifikowani do kategorii N – niezdolny do służby. Natomiast Centralna Komisja Lekarska rozpoznając odwołanie kandydata rozpoznane schorzenie zakwalifikowała omyłkowo jak podaje w odpowiedzi na skargę do § 54 pkt 4 wykazu, zamiast § 54 pkt 1 wykazu. Wskazany § 54 pkt 1 znajduje się w Dziale XII – Choroby układu kostno-stawowego, a kandydaci do służby zaliczani są według tego § do kategorii Z/N. Centralna Komisja Lekarska w uzasadnieniu wydanego orzeczenia nie podała z jakich przyczyn orzekła odmiennie aniżeli Rejonowa Komisja Lekarska kwalifikując rozpoznane schorzenie do § 54 oraz dlaczego mając do wyboru Z/N, orzekła kategorii "N". Tymczasem uzasadnienie jest istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji i powinno ona w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, jakimi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Taki stan sprawy rzutuje na ocenę zaskarżonego orzeczenia, bowiem nie pozwala sądowi na ocenę trafności rozstrzygnięcia. Zauważyć należy, iż organ, jak wyjaśnia omyłkowo wpisując § 54 pkt 4, nie sprostował tej omyłki, a zatem nie można przyjąć, iż błąd ten został naprawiony. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Centralna Komisja Lekarska winna wydane orzeczenie uzasadnić zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 Kpa. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.