IV SAB/Gl 66/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A.W. na bezczynność Burmistrza Miasta M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2016 r. A.W. zwrócił się do Burmistrza M. o udostępnienie informacji publicznej na poniższe pytania: 1. Czy Urząd Miasta posiada opinię prawną, ekspertyzę lub inny dokument o podobnym charakterze potwierdzający, że J.K. posiada uprawnienia do zasiadania w radzie nadzorczej Zakładu A Sp. z o.o.? 2. Czy przed podjęciem zarządzenia Burmistrza M. nr [...] z [...]r. Urząd Miasta w M. weryfikował wymogi prawne i uprawnienia kandydata na członka rady nadzorczej Zakładu A Sp. z o.o., J.K.? 3. Czy Urząd Miasta posiada zaświadczenie o zdaniu egzaminu lub inny dokument zwalniający J.K. z obowiązku składania egzaminu? W odpowiedzi na wniosek organ administracji pismem z dnia 4 lutego 2016 r. stwierdził, że wnioskowane dokumenty znajdują się w aktach osobowych pracownika i w związku z tym nie stanowią informacji publicznych. Pismem z dnia 26 lutego 2016 r. A.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wniosłem z dnia 20 stycznia 2016 r. w określonym terminie. Jednocześnie wniósł o: - zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie wnioskiem, - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że organ nie udostępnił żądanej informacji, mimo, iż jest w posiadaniu przedmiotowych dokumentów, ani też nie wydał decyzji odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem w ocenie skarżącego pozostaje on w bezczynności. Nadto zauważył, że Burmistrz M. jest organem władzy publicznej natomiast wnioskowane dokumenty stanowią informacje publiczną. Na potwierdzenie swego stanowiska skarżący przywołał orzeczenia sądów administracyjnych, a mianowicie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2011 r., sygn. akt. II SAB /Wa 225/11. W odpowiedzi na skargę Burmistrz M. wniósł o jej oddalenie w całości. W opinii organu nie pozostawał on w bezczynności albowiem udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek drogą mailową informując go w dniu 4 lutego 2016 r., że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Tym samym zdaniem organu nie miał on obowiązku wydać decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Ponadto organ stwierdził, że skarżący posiada wnioskowane dokumenty dotyczące J.K. odnoszącymi się do posiadania przez niego kwalifikacji, czy też uprawnień do zasiadania w radzie nadzorczej Zakładu A Sp. z o.o. w M. Co więcej powyższe dokumenty w ocenie organu potwierdzają zarówno ukończenie kursów uprawniających do zasiadania w radzie nadzorczej spółki komunalnej, ale również zdanie stosownych egzaminów. Poza tym organ dodał, że nie posiada ani opinii prawnych, ani ekspertyz mających na celu weryfikowanie uprawnień J.K. do zasiadania w powyższej radzie nadzorczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić zachowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782- dalej "u.d.i.p.") albowiem wniosek o udzielenie wskazanych informacji skarżacy złożył w trybie przepisów tej ustawy. Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (jak też gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu). W takiej sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przepisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 ustawy). Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z powołanym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Dokonując interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do regulacji art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącej, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Natomiast ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Uwzględniając powyższe można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona albo odnosząca się do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. W tym miejscu należy powołać się na wypracowane już i traktowane jako jednolite, stanowisko judykatury, z którego wynika niezbicie, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać także postać decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy dostrzec należy, iż w odpowiedzi na wniosek z dnia 20 stycznia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w opisanym zakresie, Burmistrz M. przesłał do strony pismo z dnia 4 lutego 2016 r., w którym poinformował skarżącego, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Należy zauważyć przy tym, że skarżący we wniosku z dnia 20 stycznia 2016 r. przyznał, że Zakład A Sp. z o.o. w M. udostępnił mu skany zaświadczeń o ukończeniu kursów przez J.. żądanie dotyczyło czynności podjętych przez organ administracji w związku z funkcją pełnioną przez tę osobę w radzie nadzorczej spółki komunalnej i nie dotyczą istniejących faktów, lecz wyłącznie kwestii weryfikacji uprawnień J.K. w tym opinii, ekspertyz i dokumentów, których organ nie posiada. Mając powyższe na względzie dodać należy, że w sytuacji, w której żądana informacją nie jest informacją publiczną, organ żądanych informacji nie posiada lub też informacja ta w ogóle nie istnieje, nie ma podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Organ jedynie zobowiązany jest poinformować wnioskodawcę o takim fakcie. W niniejszej sprawie organ, właściwie zastosował przepisy ustawy, nie ma więc podstaw do uznania, że pozostawał w zwłoce lub dokonywał działań nie znajdujących oparcia w jej przepisach, dlatego zarzut bezczynności skierowany przeciwko Burmistrzowi M. należało uznać za nieuzasadniony. Organ bowiem udzielił stronie odpowiedzi. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o regulację art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.