II SA/Wa 310/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Ewa Pisula-Dąbrowska, , Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi H. na decyzję Dyrektora Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Dyrektor Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości (dalej jako Dyrektor IWS) decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr[...], wydaną na podstawie art. 17 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]) odmawiającą H. (dalej jako Fundacja) udostępnienia informacji publicznej. Z materiału aktowego i uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan sprawy: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. Fundacji wystąpiła do IWS o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie: - listy osób, które zgłosiły swoje kandydatury w konkursach na stanowisko dyrektora Instytutu ogłoszonych na mocy uchwał Rady Naukowej IWS z dnia [...] grudnia 2014 r oraz z dnia [...] czerwca 2015 r.; - listy osób, które zostały dopuszczone przez komisję konkursową do drugiego etapu konkursu ogłoszonego w dniu [...] czerwca 2015 r.; - kopii dokumentów przedłożonych przez kandydatów wraz ze zgłoszeniem do konkursu. Po otrzymaniu ww. wniosku IWS zwrócił się do uczestniczących we wspomnianych konkursach kandydatów z pytaniem, czy wyrażają zgodę na ujawnienie H. informacji o przystąpieniu przez nich do konkursu na stanowisko dyrektora (tj. podania ich imienia, nazwiska i stopnia naukowego) oraz dokumentów przedłożonych wraz ze zgłoszeniem do konkursu. Jeden z kandydatów nie wyraził zgody na przekazywanie osobom trzecim ww. informacji, a jednocześnie zwrócił się do IWS o "poszanowanie jego prywatności" i nieujawnianie okoliczności związanych ze złożonym przez niego zgłoszeniem do konkursu osobom innym niż członkowie komisji konkursowej. W konsekwencji powyższego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Dyrektor IWS odmówił Fundacji udzielenia informacji publicznej, w zakresie dotyczącym uczestnika konkursu, który zawnioskował o poszanowanie jego prawa do prywatności. Jako podstawę odmowy udzielenia żądanej informacji organ wskazał art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie od informacji publicznej oraz stwierdził, iż w analizowanej sytuacji prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu z uwagi na konieczność zapewnienia ochrony prywatności wspomnianego kandydata. Fundacja wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. zarzuciła Dyrektorowi IWS błędną interpretację art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, że informacje dotyczące kandydata biorącego udział w konkursie na stanowisko dyrektora IWS (imię, nazwisko, stopień naukowy), jak również dokumentacja przedstawiona przez kandydata w ramach konkursu, mieszczą się w zakresie prawa do prywatności. Bowiem o ile decyzja osoby prywatnej o udziale w konkursie na stanowisko publiczne, jak również okoliczności jej podjęcia stanowią sferę prywatną, o tyle konsekwencje jej podjęcia, tj. przedstawienie komisji konkursowej wymaganej dokumentacji konkursowej sfery prywatnej już nie stanowi. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor IWS stwierdził, iż decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. jest prawidłowa i zasługuje w całości na utrzymanie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 2015 r. organ podniósł, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, udostępnienie informacji w postaci imienia i nazwiska jednego z kandydatów oraz dokumentów przedłożonych przez tego kandydata wraz ze zgłoszeniem do konkursu, wiązałoby się nieodzownie z koniecznością ujawnienia zarówno samej jego decyzji o przystąpieniu do konkursu, jak i faktu udziału w konkursie. Ponadto skutkowałoby przekazaniem Fundacji szeregu dotyczących tego kandydata danych osobowych (w tym chociażby dot. przebiegu pracy zawodowej i kariery naukowej). Ujawnienie żądanych przez Fundację danych nie mogłoby się więc odbyć bez ingerencji w sferę prywatności tego uczestnika konkursu. Sama już tylko decyzja o kandydowaniu na dane stanowisko (chociażby związane z pełnieniem funkcji publicznych), bez wątpienia pozostaje w zakresie wchodzącym w sferę tzw. "prywatnych" spraw kandydata. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt III CK 442/02 wyraził pogląd, że w zależności od okoliczności i kontekstu sprawy, nie tylko okoliczności i zdarzenia tworzące sferę życia rodzinnego i osobistego, ale także "informacje dotyczące pracy danej osoby mogą się do takiej (prywatnej) sfery zaliczać". Dyrektor IWS podkreślił, iż zagwarantowanie w tym zakresie poszanowania prywatności kandydata wymaga, aby bez jego zgody już sama decyzja o aplikowaniu na dane stanowisko nie była ujawniana. Oczywistym jest, że upublicznienie nawet pozornie nieistotnej informacji o określonej osobie może bezpośrednio oddziaływać na jej sytuację. Stąd też wszelkie dyspozycje w zakresie takiego rozpowszechniania, winny co do zasady pozostawać w gestii podmiotu, którego dane takie dotyczą. Przykładowo, ujawnienie samej tylko informacji o przystąpieniu do konkursu na określone stanowisko, potencjalnie może niekorzystnie wpływać na sytuację kandydata w jego dotychczasowym miejscu zatrudnienia. W tym chociażby zakresie ujawnia się "prywatny" wymiar takiej decyzji kandydata, której nieupublicznianie wbrew jego woli winno być prawnie gwarantowane. Trudno także przewidzieć wszelkie inne możliwe niechciane konsekwencje takiego ujawnienia. Stąd też konieczne stało się zapewnienie takiej osobie możliwości domagania się, aby informacja o jej przystąpieniu do konkursu była udostępniona jedynie ograniczonemu kręgowi adresatów. Zdaniem organu, potrzeba zagwarantowania takiej możliwości uwidacznia się jeszcze bardziej (jak w analizowanym przypadku), w odniesieniu do osoby, której kandydatura nie została ostatecznie wyłoniona. Oczywistym jest, że rozpowszechnianie faktu o niekorzystnym wyniku konkursu może być w ocenie takiego kandydata niepożądane (mówiąc językiem potocznym, osoba taka może sobie nie "życzyć" rozpowszechniania informacji o tym niepowodzeniu). Ujawnianie tego faktu wbrew jej woli, bez wątpienia ingerowałoby zatem w sferę chronioną prawem do prywatności w aspekcie związanym z ochroną godności. W konsekwencji organ podzielił pogląd wyrażony w tym zakresie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z którym informacji o wynikach konkursu można zatem domagać się tylko wobec osób, którym w wyniku danego konkursu powierzono funkcje publiczne (...). Wyniki osób, które brały udział w konkursie, ale nie objęły w efekcie danego konkursu funkcji publicznej, objęte są ochroną przewidzianą w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na prywatność (godność) tych osób (przykładowo wyroku z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 846/13). Dyrektor IWS zwrócił uwagę, iż w świetle art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie od informacji publicznej ograniczenie tego prawa nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Natomiast udostępnienie żądanych przez Fundację informacji naruszałoby sferę prywatności osoby, której dane te dotyczyły, bowiem w stosunku do tego kandydata nie zachodził żaden z wyjątków wskazanych w powołanym przepisie. Odmiennie niż pozostali uczestnicy, omawiana osoba nie zrezygnowała z przysługującego jej prawa. W konsekwencji z uwagi na konieczność zapewnienia ochrony prywatności uczestnika konkursu, który ostatecznie nie objął w jego wyniku stanowiska dyrektora (funkcji publicznej) ani też nie zrezygnował z przysługującego mu prawa do prywatności, prawo do informacji publicznej podlegało ograniczeniu. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, w decyzji z dnia [...] listopada 2015 r dokonano właściwie wyważenia dwóch kluczowych wartości - ochrony życia prywatnego oraz zasady jawności. W świetle brzmienia wspomnianego art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można było się zgodzić z tezą zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że "transparentność życia publicznego przeważa nad ochroną prawa do prywatności". Decyzja Dyrektora IWS z dnia [...] grudnia 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Fundację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając ww. decyzję w całości Fundacja zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego w postaci: 1) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w ww. zakresie, w sytuacji, gdy nie było do niej podstaw z uwagi na ochronę prywatności jednego z kandydatów na stanowisko Dyrektora IWS, a zatem ograniczenie prawa dostępu do informacji było niecelowe, nieadekwatne i nieproporcjonalne, albowiem interes społeczny — w związku z przebiegiem dwóch procedur konkursowych na ww. stanowisko — wymagał ujawnienia wnioskowanej informacji; 2) art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ograniczeniu dostępu do wnioskowanej informacji, podczas gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył przebiegu procedury konkursowej w stosunku do wszystkich trojga kandydatów na stanowisko Dyrektora IWS, z których jeden został na nie wybrany, a zatem wniosek dotyczył osoby pełniącej funkcję publiczną (jest nią wybrany, obecny dyrektor, skarżąca nie wie, czy taką funkcję pełnią pozostali kandydaci), jak i odnosił się do "warunków powierzenia funkcji publicznej" - wybranemu Dyrektorowi IWS, albowiem obecny dyrektor objął stanowisko w ramach procedury konkursowej, w której uczestniczył też kandydat, o którym organ nie chce udzielić informacji; 3) art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, gdyż w szczególności zdanie drugie tego przepisu nie dotyczy osób, które dopiero kandydują na stanowisko związane z pełnieniem funkcji publicznych. Ponadto Fundacja zarzuciła zaskarżonej decyzji jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która podlegała uchyleniu z uwagi na oczywistą obrazę prawa materialnego, 2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z tymi przepisami, w szczególności poprzez brak poczynienia szeregu ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, 3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także bez poczynienia wyczerpujących ustaleń w zakresie stanu faktycznego i prawnego. Z podanych względów strona skarżąca wniosła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenie również utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., a także na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IWS wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 p.p.s.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość, wobec wyrażenia po wniesieniu skargi do Sądu zgody kandydata uczestniczącego w konkursie na Dyrektora IWS (dr hab. L.B.) na udostępnienie dotyczących go dokumentów konkursowych i w konsekwencji faktycznym ich udostępnieniu wnioskującej Fundacji. Ewentualnie oddalenie skargi, z uwagi na jej bezzasadność w dniu jej wniesienia do Sądu. Zdaniem Dyrektora IWS powyższe okoliczności wskazują, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji była ona prawidłowa, dlatego nie było możliwe uwzględnienie skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 p.p.s.a. Dodać należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż sądowa kontrola decyzji administracyjnej dokonywana jest wg. stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Oznacza to, iż okoliczności powstałe po dniu jej wydania, choćby miały wpływ na prawa i obowiązki strony ukształtowane tą decyzją, nie powodują, iż kontrola sądowa takiej decyzji staje się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dalego też wniosek Dyrektora IWS o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na udostępnienie stronie skarżącej wnioskowanej informacji o osobie przystępującej do konkursu na stanowisko dyrektora Instytutu, za zgodą tej osoby, nie mógł zostać uwzględniony. Co zaś się tyczy meritum sprawy, Sąd w składzie orzekającym, nie znalazł wystarczających podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie lub wystąpienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W świetle art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zgodnie z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ww. ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). W rozpoznawanej sprawie bezsporny jest stan faktyczny sprawy z wniosku skarżącej Fundacji. Spór dotyczył tego, czy zasadnie odmówiono udostępnienia danych osobowych kandydata ubiegającego się o stanowisko Dyrektora IWS i przedłożonych wraz ze zgłoszeniem konkursowym załączonych doń dokumentów, powołując się ochronę prawa do prywatności takiej osoby. Zagadnieniem ochrony życia prywatnego, w kontekście ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zajmował się Trybunał Konstytucji, który m.in. w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 podkreślił, iż prawo dostępu do informacji nie ma charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego (z art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 3). Ochrona życia prywatnego, o której stanowi art. 47 Konstytucji, obejmuje między innymi autonomię informacyjną, która oznacza prawo do samodzielnego decydowania o ujawnianiu innym informacji dotyczących swojej osoby, jak również prawo do kontrolowania tych informacji, jeżeli znajdują się w dyspozycji innych podmiotów (zob. wyrok z dnia 20 listopada 2002 r., K 41/02; OTK ZU nr 6A/2002, poz. 83, oraz wyrok z dnia 19 lutego 2002 r., U 3/01; OTK ZU nr 1/A/2002, poz. 3). Tak samo jak w przypadku innych konstytucyjnych praw i wolności, ochrona prywatności i autonomia informacyjna nie mają charakteru absolutnego, między innymi ze względu na potrzeby życia w zbiorowości. Także w tym wypadku kluczowe znaczenie ma zasada proporcjonalności: "wszelkie (...) ingerencje w prywatność muszą mieć na uwadze jej ochronę jako dobra konstytucyjnie chronionego i zasady konstytucyjne wskazujące na granice i przesłanki, jakie muszą być zachowane na wypadek ingerencji. Obowiązek ujawnienia informacji o sobie, stanowiąc ograniczenie autonomii informacyjnej, może być zatem dokonany tylko w ustawie (...) i tylko w granicach zgodnych z konstytucyjną zasadą proporcjonalności" (K 41/02). Trybunał zaznaczył, iż prawo do prywatności ma charakter szczególny w systemie praw i wolności konstytucyjnych (art. 233 ust. 1 Konstytucji). Ramy ingerencji w sferę życia prywatnego, także w przypadku osób pełniących funkcje publiczne, są ograniczone nakazem respektowania ochrony ich godności. Mając powyższe uwagi Trybunału Konstytucyjnego na względzie, w tym dyrektywę proporcjonalności, Sąd doszedł do przekonania, iż w analizowanym przypadku odmowa udostępnienia Fundacji informacji publicznej dotyczącej osoby ubiegającej się o stanowisko Dyrektora IWS, która nie wyraziła na to zgody, jest uzasadniona. W realiach niniejszej sprawy należy dostrzec, iż z trzech osób ubiegających się w postępowaniu konkursowym o przedmiotowe stanowisko, dane osobowe dwójki kandydatów oraz dokumenty przez nie przedłożone w postępowaniu konkursowym zostały za ich zgodą ujawnione. Wobec tego anonimizacja danych osobowych kandydata zastrzegającego poufność swych danych w dokumentach konkursowych i ich udostępnienie nie daje gwarancji jego "anonimowości" w sytuacji jednoczesnego podania przebiegu kariery zawodowej i naukowej tego kandydata, a nadto wypacza sens udzielania informacji w takiej formie. Nadto w warunkach konkursowych nie zastrzeżono, co byłoby praktyką pożądaną z uwagi na postulowaną transparentność postępowania konkursowego, iż przystąpienie do konkursu jest równoznaczne ze zgodą kandydata na ujawnienie jego danych osobowych. Przystępując do konkursu kandydat dopiero ubiega się o objęcie stanowiska związanego z pełnieniem funkcji publicznej. Skoro jednak tej funkcji kandydat nie pełni i nie rezygnuje z przysługującego mu prawa do prywatności, to nie podlega dyspozycji art. 5 ust. 2 zd. drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaś w analizowanym przypadku dr hab. L.B. (na etapie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją) zwrócił się z prośbą do organu orzekającego o poszanowanie jego prawa do prywatności. W tej sytuacji, mając na względzie zastrzeżenie samego zainteresowanego, organ wydający decyzję miał podstawy ku temu, aby kierując się zasadą proporcjonalności, dać prymat prawu kandydata do samodzielnego decydowania o ujawnianiu informacji dotyczących swojej osoby i kontrolowania tych informacji nad prawem do informacji publicznej. Organ słusznie podkreślił, iż negatywny wynik postępowania konkursowego może być poczytywany jako osobista porażka kandydata, jego zaś upublicznienie stawiać zainteresowanego w kłopotliwej sytuacji zawodowej, czy nawet w skrajnych przypadkach spotkać się z reperkusjami w dotychczasowym miejscu pracy. Wartościując zatem te dwa przeciwstawne dobra organ należycie i przekonywująco uzasadnił konieczność w pierwszej kolejności respektowania prawa do prywatności osoby, która pragnie z tego prawa skorzystać. Z powyższych powodów Sąd zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora IWS, iż w sytuacji osoby, której udział w konkursie pozostawał bez związku z powołaniem na wskazane stanowisko i zastrzegła ona prawo do poszanowania jej prywatności, to tym samym informacje dotyczące jej udziału w tymże konkursie nie powinny podlegać udostępnieniu osobom trzecim. Należy bowiem zauważyć, że decyzja osoby fizycznej o udziale w konkursie na stanowisko ma charakter decyzji prywatnej. Udziału w konkursie na stanowisko Dyrektora IWS nie należy natomiast wiązać ze sprawowaniem funkcji publicznej przez uczestnika, który ten konkurs wygrał lub z warunkami powierzenia i wykonywania funkcji. Dokonując wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym art. 5 ust. 2, pamiętać należy, że nie zawsze dobro wspólne przeważa nad interesem indywidualnym (zob. ostatnie zdanie pkt 5.3.4. uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 14/05; OTK-A 2006/3/30 oraz Dz. U. z 2006 r. Nr 49, poz. 358). Zasadnie zatem Dyrektor IWS powołał się na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stosownie do którego, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Skoro skarżąca Fundacja domagała się informacji objętych ograniczoną ochroną wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., to w tym zakresie Dyrektor IWS obowiązany był wydać decyzję odmowną. Organ IWS podejmując zaskarżoną decyzję, wbrew zarzutom skargi, przestrzegał reguł określonych przepisami k.p.a. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący, zaś jego analiza doprowadziła organ do prawidłowych wniosków. Samo zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wad procesowych, które mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.