VI SA/Wa 2912/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego oddala skargę w całości Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (zwany dalej organem) decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2015 roku, nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi G. S.A. w W. (zwanego dalej skarżącym) uchylił zaskarżoną decyzję wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Kierownika Rejonu w O. Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad we W. (zwanego dalej organem I instancji/ zarządcą drogi/ Kierownikiem Rejonu) z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr S-8, na warunkach określonych w sentencji decyzji, w części dotyczącej ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w tym zakresie orzekł o nieodpłatnym zajęciu pasa drogowego terenu na czas realizacji inwestycji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalono, że skarżący wystąpił do zarządcy drogi krajowej nr S-8 z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzani drogami lub potrzebami ruchu drogowego drogi krajowej nr S-8 [...] w zakresie zajęcia pasa drogowego na czas prowadzenia robót - A I umieszczenia urządzenia infrastruktury w pasie drogowym (opłaty roczne) - B. Zarządca drogi wydał decyzję z dnia [...] maja 2015 roku, nr [...], na mocy której zezwolił na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr S-8, [...], na warunkach określonych w sentencji ww. decyzji i ustalił m.in. w pkt. 2 tj. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót. Od tej Decyzji, w zakresie pkt. 2 tj. opłat za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót wniósł odwołanie skarżący złożył wniosek z dnia 21 maja 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił naruszenie art. 77 § w zw. z art. 80 kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie/materiału a w szczególności nie wyjaśnienie, czy skarżący w dacie wydawania decyzji dysponował tytułem prawnym do nieruchomość, a tym samym konieczne było zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i ustalanie opłaty za umieszczanie urządzenia w pasie drogowym, naruszenie art. 8 kpa, poprzez zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nabył w tym zakresie tytuł prawny do nieruchomości, a na rzecz organu za ograniczenie prawa własności zostanie ustalone odszkodowanie, naruszenie art. 106 § 3 kpa, poprzez brak wyjaśnienia podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji oraz szczątkowe uzasadnienie decyzji w tym zakresie. Organ uchylił zaskarżoną decyzję w żądanej części tj. dotyczącej ustalenia opłaty w zakresie pkt. 2 za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót, ze względu na uchybienia zarówno prawne jak i merytoryczne. Wskazał, że skarżący, realizuje zadania pn.: "[...]" w ramach budowy gazociągu [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa [...] i zadanie to objęte jest ustawą z dnia 24 kwietnia 2009r., - o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skropionego gazu ziemnego w Świnoujściu (t.j. Dz.U. z 2014 roku, poz. 1501 zwanej dalej Ustawą o terminalu). Jego zdaniem z treści art. 25 tej ustawy o terminalu wynika, że w przypadku gdy inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez tereny wód płynących, dróg publicznych, bądź tereny linii kolejowej, inwestor jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji. Zdaniem organu sytuacja, o której mowa wyżej, miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. W ocenie organu ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w przedmiotowej sprawie nie jest zasadne a Decyzja z dnia [...] maja 2015 roku, Kierownika Rejonu jako wydana z naruszeniem obowiązującego prawa podlega uchyleniu zaskarżonej części dotyczącej ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót tj. pkt. 2 i pkt. 4a Decyzji i w tym zakresie orzeczenia o nieodpłatnym zajęciu pasa drogowego terenu na czas realizacji inwestycji. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając nieprawidłowość w rozstrzygnięciu sprawy, z uwagi na obrazę przepisów o postępowaniu. Wskazał, na naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz wybiórczą ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności niewyjaśnienie, czy skarżący w dacie wydawanie decyzji dysponował tytułem prawnym do nieruchomości, a tym samym konieczne było zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i ustalanie opłaty za umieszczanie urządzenia w pasie drogowym; art. 8 k.p.a. poprzez przez zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nabył w tym zakresie tytuł prawny do nieruchomości, a na rzecz organu za ograniczenie prawa własności zostanie ustalone odszkodowanie; art. 106 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji oraz szczątkowe uzasadnienie decyzji w tym zakresie. Wobec powyższego wnosił o uchylenie decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2014 r., w części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję oraz uchylenie w całości decyzji Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2015r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2015 roku uchylająca decyzję Kierownika Rejonu z dnia [...] maja 2015 roku zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr S-8, na warunkach określonych w sentencji decyzji, w części dotyczącej ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Należy zauważyć, że skarżąca wniosła odwołanie od Decyzji, w zakresie pkt. 2 tj. opłat za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót. Zakres odwołania wynika wprost z pisma skarżącej z dnia 21 maja 2015r. gdzie wskazuje "Zapisy wydanej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzji z dnia [...] maja 2015 roku zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr S-8, na warunkach określonych w sentencji decyzji, i opłaty opisanej w pkt. 2 dotyczącej ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w tym zakresie są niezgodne z art. 25 ustawy o terminalu. W związku z tym należy uznać, że decyzja z dnia [...] maja 2015 roku w części która nie była objęta odwołaniem stała się decyzją ostateczną i jako taka nie była oceniana przez organ. Należy zauważyć, że organ słusznie wskazuje, że samo zajęcie pasa drogowego w celu realizowania inwestycji jest zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o terminalu jest nieodpłatne. W ocenie sądu rację ma organ twierdząc, że pozostawienie urządzenia w pasie drogowym wiąże się z ponoszeniem opłat wynikających z art. 39 i 40 ustawy o drogach publicznych. Zasadne jest twierdzenie, że ustawa dotycząca terminalu w Świnoujściu nie daje zarządcy drogi prawa do odstąpienia od opłaty w związku z pozostawieniem urządzenia w pasie drogowym. W ocenie sądu Ustawa o terminalu w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu nie daje prawa inwestorowi, ani też organowi prawa, aby mocą decyzji organ mógł zmienić, poprawić ustawę i dokonać zmiany własność drogi należącej do Skarbu Państwowa. Zasadnie stwierdzono, że Skarżący nie posiada tytuł prawnego do nieruchomości. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.