I SA/Kr 527/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. W piśmie datowanym na 18 kwietnia 2016 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu istnienia prawdopodobieństwa, że powyższa decyzja zostanie uchylona. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na naruszenie przez decyzję przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy więc samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskodawca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero wówczas Sąd będzie zdolny ocenić, czy wniosek jest zasadny. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Innymi słowy, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. o sygn. akt I OZ 1236/14). Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca nie przybliżyła żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie wskazała, że uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jej merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Odnosząc się zatem do stanowiska skarżącej, że za zastosowaniem ochrony tymczasowej przemawia wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, wskazać należy, iż w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli Sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.