II SO/Kr 7/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. o wymierzenie Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu Okręgowej Izby Lekarskiej w T. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu Okręgowej Izby Lekarskiej w T. grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych); 2. zasądzić od Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 361,20 zł (trzysta sześćdziesiąt jeden złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. złożyło do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu Okręgowej Izby Lekarskiej w T. , dalej "Okręgowy Sąd Lekarski", za nieprzekazanie skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Udostępnienie tej informacji miało polegać na przesłaniu kserokopii lub skanów orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego wydanych w latach 2011 - 2014 r. Do wniosku załączono m.in. kopię skargi nieprzekazanej do sądu. Stowarzyszenie podkreśliło, że skargą z dnia 23 września 2015 r. zaskarżyło bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego we wskazanym powyżej zakresie. Stowarzyszenie wskazało, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 2 października 2015 r., co wynika z kopii dowodu nadania przesyłki pocztowej i dowodu jej doręczenia. Pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, doręczono Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu odpis ww. wniosku wraz z załącznikami oraz wezwano o złożenie, w terminie 7 dni, odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt sprawy. Korespondencja ta odebrana została w dniu 13 kwietnia 2016 r. Pismem z 20 kwietnia 2016 r. i tego dnia nadanym w placówce pocztowej Okręgowy Sąd Lekarski udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Podmiot ten wskazał, że nie otrzymał kompletnego odpisu skargi Stowarzyszenia z dnia 23 września 2015 r. Podkreślił, iż do biura Okręgowego Sądu Lekarskiego wpłynęła przesyłka od ww. Stowarzyszenia zawierająca jedynie wniosek o udzielenie informacji publicznej, pełnomocnictwa, dowód uiszczenia opłaty skarbowej oraz wydruk z KRS. Okręgowy Sąd Lekarski potraktował to pismo jako kolejny wniosek o udzielenie informacji publicznej, jako że uprzednio wniosek przesłany był w formie elektronicznej. Na wniosek ten Okręgowy Sąd Lekarski nie odpowiedział, gdyż "uznał treść żądania jako oczywiście nieuzasadnioną". Okręgowy Sąd Lekarski podkreślił, że treść złożonej skargi na bezczynność została przedłożona dopiero jako załącznik do wniosku o wymierzenie grzywny. Pełnomocnik organu zobowiązał się również do przesłania otrzymanej skargi wraz z kompletem dokumentów stosownie do terminu zakreślonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. Z ustaleń dokonanych w sekretariacie Wydziału II WSA w Krakowie wynika, że skarga Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. – na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. – nie wpłynęła do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058), dalej "u.d.i.p.", przekazanie akt i odpowiedzi na skargę dotyczącą udzielenia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga, jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy (art. 54 § 2 P.p.s.a.), w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). Z obowiązków określonych w cytowanych przepisach Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. nie wywiązał się. Oceny tej nie zmienia także podnoszona przez ten organ argumentacja, że skarga Stowarzyszenia na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej z dnia 23 września 2015 r. nie wpłynęła do organu. Zauważyć bowiem i podkreślić należy, iż skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została bezspornie przesłana Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu wraz z odpisem wniosku o wymierzenie grzywny, jako jego załącznik, co zresztą przyznaje organ w odpowiedzi na wniosek z 20 kwietnia 2016 r.. Ta przesyłka odebrana została przez organ w dniu 13 kwietnia 2016r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Zatem piętnastodniowy termin do nadesłania kompletnych akt sprawy upłynął z dniem 28 kwietnia 2016 r.. Jak wskazano powyżej, do dnia orzekania w tej sprawie, skarga Stowarzyszenia na bezczynność OSL nie wpłynęła do Sądu. Oznacza to, iż nawet uwzględniając argumenty strony przeciwnej, okres zwłoki w przekazaniu skargi i kompletnych akt sprawy - wynosi obecnie ok. 1,5 miesiąca. Oznacza to, że wniosek o wymierzenie grzywny, należało uznać za zasadny. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze i uwzględnił przede wszystkim okres trwającej zwłoki w przekazaniu skargi Stowarzyszenia oraz pozostałych akt sprawy. Nadto Sąd uwzględnił okoliczność, że wymierzenie grzywny w kwocie 100 zł będzie wystarczające do osiągnięcia celu wymierzenia grzywny (przesłanie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy) tym bardziej, że jednocześnie zasądzane są na rzecz wnioskodawcy koszty postępowania, których uiszczenie również będzie stanowiło dodatkową dolegliwość. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 postanowienia, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Zgodnie z art. 206 P.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. W ocenie Sądu taki uzasadniony przypadek zachodzi w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że przepis art. 206 P.p.s.a. w przywołanym brzmieniu obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r., został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). W nowym stanie prawnym uznanie, że zaistniał uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części nie jest uzależnione od konieczności częściowego uwzględnienia skargi. Uznanie, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek, zależy od oceny sądu. Ocena ta musi jednak uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Z Centralnej Bazy Informacji o Sprawach wynika, że skarżące Stowarzyszenie w wielu sprawach zawisłych przed sądami administracyjnymi składa podobnej treści wnioski celem uzyskania informacji publicznej. W takiej sytuacji, biorąc pod uwagę bazowanie na szablonowych dokumentach, nakład pracy pełnomocnika nie uzasadnia przyznania wynagrodzenia w pełnej wysokości wynikającej z § 14 ww. rozporządzenia. Zatem uprawnione stało się miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika poprzez dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia zawiłości sprawy i koniecznego nakładu pracy (por. postanowienie NSA z 7 czerwca 2016 r., sygn. I OZ 544/16, niepubl., wyrok WSA w Poznaniu z 12 maja 2016 r., sygn. I SA/Po 370/16, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził wynagrodzenie pełnomocnika Stowarzyszenia w wysokości obniżonej o 50% w stosunku do stawki 480 zł określonej w rozporządzeniu, a zatem 240 zł. Nadto zasądzono koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw, na które złożyły się wpis sądowy – 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz poniesiony i wykazany koszt przesyłek pocztowych – 4,20 zł.