VII SA/Wa 780/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Ochotniczej Straży Pożarnej w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Ochotniczej Straży Pożarnej w [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ochotniczej Straży Pożarnej w [...] pozwolenia na rozbudowę garażu wraz z przełożeniem projektowanego przyłącza wody i z zabezpieczeniem przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach o nr ew. [...],[...] w miejscowości [...], gm. [...] - i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...]. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] zostało wszczęte na wniosek L. B. (właścicielki działki sąsiedniej nr [...]), która podniosła, że budowa garażu narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż ściana południowo-zachodnia bez otworów okiennych i drzwiowych została usytuowana w odległości 1,90 m (w najbliższym punkcie) i 2,89m (w najdalszym punkcie) od granicy z działką o nr ew. [...]. Ściana południowo-wschodnia bez otworów okiennych i drzwiowych została usytuowana w granicy z działką o nr ew. [...] oraz 1,0 m ( w najdalszym punkcie ) od granicy z działką o nr ew. [...]. Zdaniem Wojewody [...] usytuowanie ściany południowo-zachodniej oraz częściowo ściany południowo-wschodniej pozostaje w sprzeczności z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2010 r. Nr 1 243, poz. 1623 ze zm. według stanu prawnego na dzień 24 sierpnia 2012 r., dalej nazywane "Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury") zwanej dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury. Dalej podkreślił, że Starosta [...] nie dostrzegając powyższej nieprawidłowości, naruszył art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, przy czym, tego rodzaju naruszenie nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Zdaniem organu I instancji, nie spowodowało ono, w szczególności, zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania sąsiednich obiektów budowlanych, ani nie wpłynęło negatywnie na możliwość korzystania z nich. Wojewoda wskazał, iż od strony projektowanej rozbudowy zarówno działka nr [...], jak i działka nr [...] nie są zabudowane. Natomiast na działce wnioskodawczyni znajduje się parterowy jednorodzinny budynek mieszkalny, w którego ścianie od strony północno - wschodniej znajduje się okno. Organ uznał, przy, że skoro z opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że projektowana rozbudowa garażu nie pogorszy oświetlenia światłem dziennym pomieszczenia w budynku wnioskodawczyni, to zawarty w § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury warunek, określający odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów z uwagi na konieczność zapewnienia naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń został spełniony. Dodatkowo organ stwierdził, że usytuowanie spornego budynku względem sąsiedniej zabudowy nie stwarza zagrożenia pożarowego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła L. B. W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że sprzeczność kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a w konsekwencji z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest wyraźna i rzucająca się w oczy. Akceptowanie tego rodzaju naruszeń byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannej tendencji inwestorów, by kierując się np. tylko względami ekonomicznymi lub własną wygodą, stwarzać okoliczności zmierzające do obejścia, lub wręcz ewidentnego naruszenia podstawowych przepisów określających usytuowanie budynków. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie do zaakceptowania jest twierdzenie organu wojewódzkiego, iż naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury "nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa prawa. W szczególności nie spowodowało ono zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników sąsiednich obiektów budowlanych, ani nie wpłynęło negatywnie na możliwość korzystania z nich". Powoływane przez organ wojewódzki okoliczności nie mają wpływu na ocenę czy naruszenie ww. przepisów na charakter rażący. Zostały bowiem w sposób oczywisty naruszone podstawowe zasady regulujące usytuowanie budynków. Od wymienionej na wstępie decyzji Ochotnicza Straż Pożarna w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ww. decyzję w całości i wnosząc jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2582/13 oddalił skargę. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2014 r. wniosła Ochotnicza Straż Pożarna w [...]. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016r, sygn. akt II OSK 50/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, która na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja zapadła bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich kryteriów rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu swojego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że sama oczywistość naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), nie może być jedynym i wyłącznym kryterium oceny decyzji pod względem rażącego naruszenia prawa, tak jak to wynika z zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie ocenił pozostałych kryteriów rażącego naruszenia prawa. Nie zwrócił należytej uwagi, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] marca 2012 r. "dopuszcza się usytuowanie budynku w zbliżeniu do granicy działek nr ewid. [...],[...] i [...] lub bezpośrednio przy granicy tych działek, pod warunkiem zachowania przepisów warunków technicznych dotyczących odległości między budynkami". Jak również nie wziął pod uwagę tego, że rozbudowa budynku, nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania sąsiednich obiektów budowlanych i nie wpływa negatywnie na możliwość korzystania z nich. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] wynika, iż projektowana rozbudowa garażu nie pogorszy oświetlenia światłem dziennym pomieszczenia w budynku wnioskodawczyni, tym samym nie narusza wymagań określonych w § 13 warunków technicznych. Obiekt nie stwarza zagrożenia pożarowego dla otoczenia gdyż zaprojektowano w nim ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Organ odwoławczy przy ocenie skutków społeczno-ekonomicznych powinien wziąć pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności. W związku z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.