II FZ 489/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1718/15 w przedmiocie pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 7 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1718/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") pozostawił bez rozpoznania wniosek M. P. (dalej: "Skarżący") o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 7 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. WSA wskazał, że zarządzeniem z dnia 13 maja 2016 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 12 kwietnia 2016 r. W ustawowym terminie pełnomocnik Skarżącego złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. W związku z tym WSA odwołując się do treści art. 243 § 1 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej: "p.p.s.a.") wskazał, że zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. przesłano Skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis ww. zarządzenia doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 25 kwietnia 2016 r. Wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został jednak złożony w zakreślonym terminie. Dlatego też WSA uznał, że spełniona została przesłanka warunkująca pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei w myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wskazać należy, że gdy pozostawienie wniosku bez rozpoznania następuje w drodze zarządzenia referendarza (art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.), na które został wniesiony sprzeciw, to zarządzenie takie traci moc i jak wynika z art. 260 zd. pierwsze p.p.s.a., wówczas sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący, pomimo doręczenia jego pełnomocnikowi wezwania do złożenia wniosku w formie kwalifikowanej w terminie 7 dni, nie zastosował się do jego treści. W konsekwencji do akt sprawy I SA/Po 1718/15 nie wpłynął urzędowy formularz, który zawierałby dane Skarżącego, tj. M. P. Postępowanie sądowe, w tym także postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, gdyż ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a. zasadnie pozostawiono wniosek Skarżącego bez rozpoznania. Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.