III SA/Gd 505/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 12 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku za długoletnią służbę wojskową 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] na rzecz skarżącego M. K. kwotę 497( czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 12 lutego 2016 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 23) - po rozpatrzeniu odwołania kpt. M. K. – uchylił w całości zaskarżoną decyzję Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 6 listopada 2015 r. nr [...] przyznającą kpt. M. K. dodatek za długoletnią służbę wojskową i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że Komendant Portu Wojennego G. decyzją Nr [...] z dnia 6 listopada 2015 r. przyznał kpt. M. K. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 300,00 zł oraz zwiększył ten dodatek o kwotę stanowiącą 9 % należnego uposażenia zasadniczego, tj. o kwotę 362,70 zł miesięcznie. Od przedmiotowej decyzji żołnierz wniósł odwołanie w terminie. Odwołujący się podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieprawomocny rozkaz personalny Nr [...], a tym samym naruszenie treści art. 79 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1414). Odwołujący się swe roszczenie oparł na ostatecznej decyzji Dowódcy Marynarki Wojennej wydanej w lutym 2013 r., która zaszeregowała stanowisko zajmowane przez odwołującego się do grupy U: 15 B. Organ odwoławczy ustalił, że Komendant Portu Wojennego G. wyznaczył odwołującego się rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 14 września 2015 r. na stanowisko służbowe zaszeregowane, zgodnie z etatem Komendy Portu Wojennego G. do grupy uposażenia U: 13. Następnie, w związku z wydanym rozkazem, w dniu 6 listopada 2015 r organ wydał decyzję Nr [...] w zakresie ustalenia prawa i przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową. W dacie wydania przez Komendanta Portu Wojennego G. decyzji Nr [...] toczyło się postępowanie odwoławcze do rozkazu personalnego Nr [...] w wyniku, którego wymieniony rozkaz został uchylony w całości. W ocenie organu odwoławczego istotne w sprawie okoliczności faktyczne nie zostały uwzględnione w toku przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji. Kpt. M. K. został wyznaczony na stanowisko w Komendzie Portu Wojennego G. rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dniem 2 listopada 2009 r. z zaszeregowaniem do uposażenia U: 13A. Kolejny rozkaz o wyznaczeniu na stanowisko - rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 8 września 2011 r. - przypisywał grupę uposażenia U: 13. W tym stanie rzeczy żołnierz zachował jednakże prawo do zachowania stawki uposażenia zasadniczego, w związku z dyspozycją art. 79 ustawy pragmatycznej (dowód: decyzja Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 6 czerwca 2012 r. przyznająca dodatek za długoletnią służbę wojskową, w uzasadnieniu której zapisano, że dodatek ten naliczany jest od grupy U:13A - kopia decyzji w aktach sprawy). Następnie kpt. M. K. został ponownie wyznaczony rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 12 stycznia 2012 r. na stanowisko referenta prawnego w Komendzie Portu Wojennego G. z grupą uposażenia U: 13. Rozkaz ten został w zakresie grupy uposażenia zaskarżony przez żołnierza i ostatecznie kwestia grupy uposażenia uregulowana została decyzją Nr [...]. Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 28 stycznia 2013 r. W pkt 2 sentencji tej decyzji Dowódca Marynarki Wojennej stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Portu Wojennego G. Nr [...] z dnia 12 stycznia 2012 r., w części dotyczącej grupy uposażenia, a w pkt 3 przyznał kpt. M. K. na stanowisku służbowym referenta prawnego w Komendzie Portu Wojennego G., uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U:15B od dnia 1 lutego 2012 r. do dnia 30 września 2015 r. lub też do dnia zaprzestania świadczenia pomocy prawnej, wynikającej z ustawy o radcach prawnych. Z ustaleń organu drugiej instancji przeprowadzonych w oparciu o TAP żołnierza wynika jednakże, że ostatnim rozkazem wyznaczającym skarżącego na stanowisko służbowe w Komendzie Portu Wojennego G., przed zaskarżonym rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 14 września 2015 r. nie jest rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 12 stycznia 2012 r. i związana z nim decyzja Nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej, a rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 12 września 2012 r., który został doręczony stronie dnia 24 września 2012 r., który zwalniał i wyznaczał kpt. M. K. na stanowisko referenta prawnego z zaszeregowaniem do grupy U: 13. Zatem odnosząc się do instytucji zachowania zawartej w art. 79 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych organ I instancji powinien dokonać analizy w zakresie uprzedniego wyznaczenia, w szczególności rozkazu Dowódcy Marynarki Wojennej Nr [...] z dnia 2 listopada 2009 r. Ustalenie należnej odwołującemu się grupy uposażenia ma istotne znaczenie dla ustalenia i przyznania w sposób prawidłowy dodatku za długoletnią służbę wojskową. Podkreślić tu także należy, że organ pierwszej instancji wskazał w zaskarżonej decyzji podstawę prawną w oparciu o omyłkowo zapisane numery paragrafów rozporządzenia z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. poz. 1618 z późn.zm). W związku z faktem, że ujawnienie powyższych okoliczności ma istotne znaczenie dla wyjaśnienia w sposób prawidłowy przedmiotowej sprawy organ drugiej instancji postanowił o uchyleniu przedmiotowej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ drugiej instancji wskazał przy tym, że nie podziela stanowiska odwołującego się o wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja wydała została w oparciu o art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Błędem organu pierwszej instancji było natomiast nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego i prawnego w zakresie ustalenia należnej grupy uposażenia odwołującego się. W skardze na wyżej wskazaną decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K. wniósł: - w oparciu o art. 145a § 1 p.p.s.a. - o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w terminie 7 dni decyzji merytorycznej uchylającej decyzję Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 6 listopada 2015 r. oraz przyznającej skarżącemu od dnia 1 października 2015 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 300 zł zwiększony o 9 % należnego skarżącemu uposażenia zasadniczego według grupy uposażenia U: 16A w kwocie 6.800 zł, tj. o kwotę 612 zł., łącznie dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 912 zł miesięcznie; - ewentualnie w oparciu o art. 145a § 1 p.p.s.a. - o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w terminie 7 dni decyzji merytorycznej uchylającej decyzję Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 6 listopada 2015 r. oraz przyznającej skarżącemu od dnia 1 października 2015 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 300 zł zwiększony o 9 % należnego skarżącemu uposażenia zasadniczego ustalonego w oparciu o art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z uwzględnieniem prawa skarżącego do zachowania prawa do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku według grupy uposażenia U: 15B w kwocie 5.450 zł, tj. o kwotę 490,50 zł, łącznie dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 790,50 zł miesięcznie; ewentualnie wnoszę: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; Jednocześnie skarżący wniósł o połączenie sprawy z niniejszej skargi do łącznego rozpoznania ze sprawą ze skargi na decyzję Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr 2808 w G. z dnia 29 grudnia 2015 r. uchylającą w całości rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Portu Wojennego G. z dnia 14 września 2015 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu grupy uposażenia U: 13 i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz - na podstawie art. 200 p.p.s.a. - o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według złożonego spisu. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił: a) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 28 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w brzmieniu do dnia 30 grudnia 2015 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyznaniu skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 300 zł powiększonej o nieprawidłowo ustaloną kwotę 362,70 zł miesięcznie, która nie stanowi równowartości 9 % należnego skarżącemu uposażenia zasadniczego; b) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 7, 77 § 1 i 4 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie prze organ czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego, skutkujące błędnymi ustaleniami stanu faktycznego w zakresie wysokości należnego skarżącemu uposażenia zasadniczego i w konsekwencji błędne ustalenie wysokości należnego skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez: a) błędne wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej, podczas gdy w sprawie nie istnieją żadne pozostające do wyjaśnienia okoliczności mające wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie; b) niewskazanie przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji o charakterze kasatoryjnym jakie okoliczności organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że przedmiotem niniejszej sprawy jest ustalenie prawidłowej wysokości należnego skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową od dnia 1 października 2015 r., tj. od dnia wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe referenta prawnego i błędne zaszeregowanie skarżącego do grupy uposażenia U: 13. W świetle § 28 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1618), w brzmieniu do dnia 30 grudnia 2015 r., dodatek za długoletnią służbę wojskową wynosi 300 zł i w przypadku dziewięciu lat służby wojskowej jest zwiększany o 9% należnego uposażenia zasadniczego. Skoro zatem organ uprzednio błędnie ustalił grupę, stawkę i wysokość należnego skarżącemu uposażenia zasadniczego, w dalszej kolejności również błędnie ustalił wysokość należnego skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową, w części obliczaną w odniesieniu do wysokości uposażenia zasadniczego. Obydwie sprawy pozostają ze sobą w związku faktycznym i prawnym uzasadniającym ich połączenie do łącznego rozpoznania. Skarżący wskazał, że w całości podtrzymuje wszystkie zarzuty i powołane na ich poparcie dowody, jak również uzasadnienie prawne i faktyczne zawarte w skardze z dnia 16 lutego 2016 r. na decyzję Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w G. z dnia 29 grudnia 2015 r. w zakresie błędnego zaszeregowania skarżącego do grupy uposażenia U: 13, jak również ewentualnie i niezależnie pominięcie wynikającego z art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prawa do zachowania stawki uposażenia na poprzednio zajmowanym stanowisku. Na tej podstawie skarżący podniósł, iż dodatek za długoletnią służbę wojskową ustalony w oparciu o należne skarżącemu uposażenie zasadnicze w prawidłowo ustalonej wysokości właściwej dla stawki uposażenia U: 16A w kwocie 6.800 zł, winien wynosić 300 zł powiększone o 9 % z kwoty 6.800 zł, tj. o kwotę 612 zł. Łącznie należny skarżącemu dodatek za długoletnią służbę winien wynosić 912 zł miesięcznie. Ewentualnie i niezależnie od powyższego, skarżący podniósł, iż w każdym wypadku przysługuje mu prawo do zachowania stawki uposażenia na poprzednio zajmowanym stanowisku zgodnie z art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a więc zgodnie z grupą U: 15B w wysokości 5.450 zł, wobec czego dodatek winien wynosić 300 zł powiększone o 9 % z kwoty 5.450 zł, tj. o kwotę 490,50 zł, łącznie 790,50 zł miesięcznie. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w G. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył sprawy o sygnaturach III SA/Gd 415/16 (sprawa ze skargi na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 29 grudnia 2015 r. nr[...]) oraz III SA/Gd 505/16 (sprawa ze skargi na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...]z dnia 12 lutego 2016 r. nr[...]) w celu ich łącznego rozpoznania ograniczonego do przeprowadzenia wspólnej rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 23), w myśl którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zauważyć należy, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w powołanym przepisie. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne. Jeżeli zatem stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, organ odwoławczy ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z ustaleń organu odwoławczego powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że stan faktyczny sprawy nie powinien budzić zastrzeżeń organu. Organ nie powołał żadnych przepisów postępowania, których naruszenia dopuścił się organ I instancji. Wskazał jedynie na "omyłkowo zapisane numery paragrafów rozporządzenia z dnia 10 listopada 2014 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych", nie podając jakie istotne skutki wynikają z tej omyłki dla rozstrzygnięcia. W tym miejscu wskazać trzeba, że dla zachowania prawidłowego toku instancyjnego rozpoznania niniejszej sprawy, co do zasady, nie ma znaczenia toczące się w trybie nadzwyczajnym postępowanie (zaskarżenie rozkazu nr 56). Inaczej mówiąc, przeszkody procesowej w rozpoznaniu tej sprawy przez organ II instancji nie stanowi nie zakończone postępowanie o stwierdzenie nieważności rozkazu nr [...]. Stwierdzić należy, że organ odwoławczy rozstrzygając ponownie sprawę w drugiej instancji powinien ustalić należną grupę uposażenia skarżącego, w tym określić swoje stanowisko co do prawa skarżącego do zachowania stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku (art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Podkreślić jeszcze raz należy, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji lecz jest obowiązany ponownie rozstrzygnąć sprawę. W sprawie nie istnieją również żadne pozostające do wyjaśnienia okoliczności, które miałyby istotny wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Wynika to z ustaleń przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jeśli w decyzji organu I instancji brak analizy w kontekście przesłanek istotnych z uwagi na przepis art. 79 ww. ustawy, to rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę było dokonanie takiej oceny. Na marginesie jedynie dodatkowo wskazać należy, że w podstawie prawnej decyzji błędnie powołano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji gdy rozstrzygnięto wyłącznie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (powołane przepisy wzajemnie się wykluczają). Naruszenie to uznać należy za nieistotne dla wydanego rozstrzygnięcia. W reasumpcji stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie w toku instancji nie doszło do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z tych względów przedwczesne byłoby zajęcie przez Sąd stanowiska co do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. W dalszym toku postępowania organ winien uwzględnić ww. rozważania koncentrujące się wokół prawidłowości postępowania stanowiącego podstawę wydania poprawnego rozstrzygnięcia administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).